optreden Explosions in the Sky en nieuwe ep Ladycop

Mensen die Explosions in the Sky melancholisch noemen, hebben wij altijd verdachte sujetten gevonden. Wij omschrijven de instrumentale muziek van de Texanen liever als emotioneel en hoopvol. Als we ooit iemand moeten redden van zelfmoord, zouden wij zelfs ‘The Earth Is Not A Cold, Dead Place’ opzetten, om aan te tonen hoe paradijselijk mooi het leven kan zijn. (meer lezen: Indiestyle)

Ladycop - We're Not the Man
Wanneer de grote Indiestylebaas een cd’tje op ons bureau werpt met de woorden ‘zie maar wat je er mee aanvangt’, wrijven wij ons al in de handen. De kans dat we iets wonderbaarlijks uniek te horen krijgen is immers even groot als de kans dat het gaat om een schijfje gevuld met bizarre kattengeluiden. (meer lezen: Indiestyle)

Slumdog Millionaire – American dream op z’n Indisch

‘Slumdog Millionaire’ is de nieuwste kaskraker van de Britse regisseur Danny Boyle. Boyle ken je misschien van de grauwe stadsaga ‘Trainspotting’, een verhaal over enkele drugsverslaafden uit Edinburgh. Ook ‘Slumdog Millionaire’ speelt zich af in een grootstad, maar een van een heel ander kaliber. Jamal Malik is een jongeling die probeert te overleven in de krottenwijken van Mumbai. Wanneer hij meedoet aan ‘Who Wants to Be a Millionaire’ en vraag na vraag correct beantwoordt, dreigt zijn leven volledig te veranderen. Jongen van de straat die het tot miljonair schopt, ’t is een beetje als de American dream, maar dan op z’n Indisch. Een ongeschoolde slumdog die opeens de antwoorden op alle vragen weet is echter verdacht en dus arresteert de politie Jamal op verdenking van vals spelen. Via flashbacks komen we daarna niet enkel te weten hoe Jamal het antwoord op de vragen wist, maar krijgen we ook een beeld van het leven van de jongen. Dat leven is hard, maar de inventiviteit waarmee Jamal en zijn broer Salim zich staande houden is vertederend. Het zijn dan misschien boefjes maar je kan niet anders dan er sympathie voor hebben. ‘Slumdog Millionaire’ is een film waarin actie en spanning afgewisseld worden met humor, romantiek en ontroering. Een zeldzame combinatie die de film een terechte veelvraat maakte bij de recentste oscaruitreiking.

Dat was er eentje voor school, hier nog enkele voor Indiestyle voor diegenen die het te druk hebben/te lui zijn/... om regelmatig op die site te kijken:

-> Fever Ray - Fever Ray - cd-bespreking
-> Animal Collective - livereview
-> Maxïmo Park - livereview
-> Hanne Hukkelberg - Blood From A Stone - cd-bespreking
-> Phosphorescent + Krakow - livereview
-> Bat For Lashes - livereview

your position can't save you now (iLiKETRAiNS - Trix, 27 november 2008).

iLiKETRAiNS. Naast een statement dat ik wel eens maak ook de naam van een uitstekend bandje uit Leeds. iLiKETRAiNS klinkt alsof Explosions in the Sky Editorszanger Tom Smith aangenomen heeft, maar 'm eerst drie maanden opgesloten heeft in een bibliotheek. Library rock is niet toevallig een (redelijk bij de haren getrokken) label dat regelmatig op iLiKETRAiNS gekleefd wordt. Hun nummers gaan immers steevast over historische gebeurtenissen. Stel je daar geen wereldoorlogen bij voor. De mannen hebben het eerder voor het kleine verhaal; de voetnoten uit de geschiedenisboeken die zonder iLiKETRAiNS geen kat zich zou herrineren. Zo vertellen ze in 'We All Fall Down' over het "pestdorpje" Eyam. '25 Sins' gaat over de grote brand van Londen en ze hebben onder andere ook nog nummers over de heksenvervolgingen van Salem ('We Go Hunting'), de Britse politicus John Stonehouse die zijn eigen dood fakete ('Death of an Idealist') en Oost-Duitser Conrad Schumann die vluchtte naar West-Duitsland ('Come Over'). Al deze kleine, tot de verbeelding sprekende verhaaltjes kan je netjes nalezen op de website van iLiKETRAiNS. Als je nu denkt dat iLiKETRAiNS het enkel van z'n teksten moet hebben, wel, mis! Hun muziek is minstens even hard de moeite. Ze maken atmosferische postrock die je bij je nekvel grijpt en niet meer loslaat.

Gisteren mochten we dat ondervinden in Trix. Aanleiding van het optreden (dat trouwens het eerste was van een nieuwe tour) was een nieuw ep'tje 'The Christmas Tree Ship' dat enkele dagen geleden op de mensheid werd losgelaten. Dat betekende ook dat we behoorlijk wat nieuw werk te horen kregen. Dat nieuwe werk klonk veelbelovend, maar uiteraard waren het de oude nummers die het meeste indruk maakten met als absoluut hoogtepunt 'Terra Nova' (over de mislukte Zuidpoolmissie van Robert Scott, check zeker de al even geweldige videoclip!) Ook de epische tienminutendurende bis 'Spencer Perceval' (over de gelijknamige, vermoorde Britse premier) kon op veel bijval rekenen. Conclusie: meer dan een gimmick. iLiKE iLiKETRAiNS!

Soundtrack van deze post: shuffle...

Fleet Foxes (20 november 2008 - AB)

Sommige optredens zijn voorbestemd om goed te worden. Je kijkt er al weken naar uit en vertelt erover tegen iedereen die het wil horen. Sigur Rós viel in die categorie. Bij andere concerten vertrek je met mindere verwachtingen. Die laatste hebben het voordeel van de verrassing. Ze kunnen je overvallen. Het optreden van Fleet Foxes gisteren is er een uitstekend voorbeeld van.

De mannen met baarden kregen het opvallend enthousiaste publiek al vroeg mee met radiohitje 'White Winter Hymnal'. Een vriend bracht dat nummer gisteren perfect onder woorden. "Mijn enige frustratie met White Winter Hymnal," zo zei hij, "is dat het zo kort is." Daarna waren de hoogtepunten legio: het door de frontman solo gebrachte 'Oliver James' (wat een stem! wat een gitaarspel!), setafsluiter en persoonlijk favoriet 'Mykonos' (die perfecte harmonieën!), Karen Dalton-cover 'Katie Cruel' (door de frontman onversterkt gebracht, je kon de spreekwoordelijke speld horen vallen) en uiteindelijk 'Blue Ridge Mountains'. Briljante samenzang, glashelder klinkende instrumenten (iets wat je in de laatste jaren met op distortion geilende bands minder en minder hoort) en een uitstekend gevoel voor humor van de muzikanten maakten van dit optreden een fantastische ervaring die weinig voor de Sigur Rósavond moest onderdoen. Live beter dan op plaat, en dat wil wat zeggen!

Sigur Rós. (16 november 2008, Vorst Nationaal)

Dik twee jaar geleden zworen Dave en ik een eed: de volgende keer dat Sigur Rós een Belgisch zaalconcert speelde, zouden we op de eerste rij staan. We zaten in het warme Werchtergras en in de verte zette dEUS op de Mainstage net 'Roses' in. Het kon me niet schelen. Ik zat met mijn gedachte nog in de Marquee. Sigur Rós had daar namelijk ogenblikken daarvoor een concert gespeeld dat me compleet van de wereld had achtergelaten. Een concert dat ik aanschouwde met opengesperde mond, armen vol kippenvel en een zeldzaam traantje in de ogen. Een concert waar ik nu nog vaak naar refereer in termen als "het beste dat ik ooit zag".

Flash forward. Vorst Nationaal. De eerste etherische noten van 'Svefn-g-englar' klinken als glorieuze intentieverklaringen door de zaal. Pas dik anderhalf uur later zou Sigur Rós na het epische 'Untitled #8' mijn aandacht weer loslaten. De IJslanders waren nog extremer dan op Pukkelpop: de momenten van verstilde pracht waren nog adembenemender, de postrockuitbarstingen nog krachtiger.

En ja, het verrassingseffect van die mooie Werchteravond (toen ik enkel 'Takk...' kende) was weg. En ja, ergens halverwege miste ik opeens Amina, het kwartet dat tot voor kort Sigur Rós' optredens opvrolijkte met strijkers en frisse aanwezigheid. Maar hoe lang kan je daaraan denken wanneer 'Sæglópur' of 'Festival' je raakt tot in het diepst van je hartje? Of wanneer het van levensvreugde en confetti overlopende 'Gobbledigook' een lach op je gezicht tovert?

Sigur Rós live is meer dan een muziekoptreden. 't Is een ode aan het leven. Een emotionele liefdesverklaring aan all things beautiful. Sigur Rós kan je een fractie van een seconde het gevoel geven dat muziek de wereld gaat redden. Net dát maakt van de band absolute wereldklasse.

Setlist: Svefn-g-Englar / Ný Batterí / Fljótavik / Við Spilum Endalaust / Hoppípolla / Með Blóðnasir / Inní Mér Syngur Vitleysingur / Untitled #6 / Sæglópur / Festival / Hafsól / Gobbledigook /// All Alright / Untitled #8

Soundtrack van deze post: StuBru wegens geluid van pc kapot :(

Bekijk hier een filmpje van 'Gobbledigook' op Pukkelpop. Zelfs zonder geluid de moeite!

one sentence reviews

Lucky week: twee gratis optredens.

Ik ben kort van stof vandaag, dus één zin per optreden. Go!

Barbie Bangkok + The Wedding Present - Trix (A'pen)

Barbie Bangkok: Gang of Four kopiëren is zó 2004.

The Wedding Present: zagen eruit alsof ze mijn ouders konden zijn, klonken zo gelukkig niet.

Sky Larkin + Lovvers + Los Campesinos! - Rotonde Botanique (BXL)

Sky Larkin: knappe zangeres, goede stem, weinig subtiliteit.

Lovvers: Gareth Campesinos wees erop dat de voorprogramma's een grote toekomst tegemoetgaan omdat vorig jaar Vampire Weekend het voorprogramma deed in de Botanique. In het geval van Lovvers gok ik van niet.

Los Campesinos!: beter en enthousiaster dan in Antwerpen, langer en van dichterbij dan op Pukkelpop, plus nieuwe nummers. Met andere woorden beste optreden van de Welshmen dat ik al zag. They can do no wrong.

Zo! Dat was zinloos!

Soundtrack van deze post: Those Dancing Days - In Our Space Hero Suits.

Extraatje om deze post wat zinniger te maken: Bloc Party speelt 'Ion Square', het beste nummer van 2008:

living for music, living in a dance, music for life, those dancing days

Vergeef me het feit dat ik de chronologie in mijn concertescapades verbreek, maar ik heb op dit moment meer zin om te schrijven over Those Dancing Days dan over M83. Met recht en rede! Een bende schattige Zweedse meisjes met schattige jurkjes en schattige gezichtjes is nu eenmaal interessanter dan een saaie Fransman.

Schattig is het woord. Ik wist niet waar ik eerst moest kijken. Al druk je me een pistool tegen de slaap, ik zou niet kunnen zeggen welke van het vijftal het schattigst is. Oké, bij wijze van spreken dan. Als ik echt een geweer tegen het hoofd zou krijgen kies ik wellicht voor de gekke keyboardiste die eigenlijk niet zo goed kon dansen maar het stiekem wel deed. En de hele tijd koekjes at tijdens de show. Die onbezonnenheid!

Het moet ondertussen al duidelijk zijn dat ik enorm genoten heb van de show van deze dames. Dat zou de indruk kunnen wekken dat ik image boven inhoud verkies, en wie ben ik om dat tegen te spreken. Niets menselijk is me vreemd. De zangeres had geen goddelijke stembanden en geen van de muzikanten speelde z'n instrument superstrak. Maar vanaf het moment dat ze samen op het podium stonden en hun zoete indie pop op de wereld loslieten, werd ik verliefd op de meisjes. En zoals de Arctic Monkeys al zongen: all that's left is the proof that love's not only blind but deaf.

Misschien zijn Those Dancing Days niet meer dan het snoepje van de week en ben ik ze volgende maand alweer vergeten. Dat doet niets af van het feit dat ze mij een bijzonder fijne avond bezorgd hebben.

Soundtrack van deze post: Duyster

rest now, weary head, you will get well soon

Terwijl yuppies in cadillacs en saaie huisvrouwen die denken hip te zijn hun weg zochten naar een overprijsd zitje in het Sportpaleis, hokte muziekminnend Antwerpen samen in het gezellige Trix voor een avondje met het fijne groepje genaamd Get Well Soon. De band rond Konstantin Gropper (nen Duits! die goede muziek maakt! zowaar een nog straffere combinatie dan een Togolees die uitblinkt in skiën) verkent het gebied tussen The National, Beirut, Radiohead en Patrick Wolf en doet dat zonder te vervallen in indie rock clichés.

Met slechts een plaat op het palmares viel een beetje te vrezen dat Gropper geen volledige band zou meebrengen en wat meer stripped down te werk zou gaan. Niets was minder waar: het podium werd bevolkt door zes mensen en die zetten meteen de toon voor de avond. Opener 'Prelude' begon als een rustig wiegeliedje maar ontaardt halverwege in een militante samenzang.

Wat opviel was dat Get Well Soon live duidelijk steviger uit de hoek durfde komen. Met momenten stonden de groepsleden zwaar loos te gaan op hun instrumenten en schuwden ze de melodieuze noise-erupties niet. Op 'If This Hat Is Missing I've Gone Hunting' bijvoorbeeld, dat niet enkel een geweldige titel heeft, maar ook ditto tekst: Shoot, baby! / shoot, baby! / pull the trigger! / Fire a bullet, an arrow or a poisoned dart, baby!

Met het duo 'I Sold My Hands for Food So Please Feed Me' en 'Born Slippy Nuxx' bewees Get Well Soon pas echt z'n klasse. Het eerste is het pareltje van het album en was absoluut begeesterend live. Het tweede is een cover van de Underworld klassieker die ze zo eigen maken dat je amper gelooft dat ze het nummer niet zelf geschreven hebben.

'If This Hat Is Gone Missing I've Gone Hunting':

Soundtrack van deze post: duyster

teen age riot (in Lokeren)

Tweede dag Lokeren. Tweede hopeloos late verslag. Niets nieuws onder de zon.

Triggerfinger was niet meer dan een vlug voorgerechtje voor de pièce de resistance, de band waar ik al een hele zomer naar uitkeek: SONIC YOUTH !

't Is moeilijk te geloven dat de keyleden van deze groep even oud (Thurston Moore) of zelfs nog vijf jaar ouder (Kim Gordon) zijn dan m'n eigen ouders. Vooral als je hun coolheidsfactor in acht neemt, die voor geen enkel hip, nieuw groepje moet onderdoen. De New Yorkers varen al jaren een eigenzinnige route en ze doen dat goed. Gordon had zich voor de gelegenheid in een wit jurkje gehesen en nam het merendeel van de vocals voor haar rekening. Op plaat klinken haar stempartijen niet altijd even overtuigend maar live zwierf haar stem hemels over het noisetapijt dat de andere Sonics uitspreiden. Moore had zich op de rand van het podium gezet en stond daar behoorlijk halfgoddelijk te wezen.

Er werd vooral geput uit meesterwerk 'Daydream Nation' en dat vond ik een uitstekend idee aangezien dat toch de plaat die mij het meest vertrouwd in de oren klinkt. Een eerste hoogtepunt kwam er met het geweldige 'Cross the Breeze'. Vanaf dan speelden ze eigenlijk de ene schijf na de andere: onder andere 'Eric's Trip', 'Mote' en 'Hey Joni' kwamen aan bod. Absolute anthem en publiekslieveling 'Teen Age Riot' volgde in de bis en ontketende pure hysterie. In the best way possible.

Uiteraard heeft iedereen zijn eigen Sonic Youth favorieten - wat wil je met zo'n uitgebreide back catalogue - en voor mij had er dan ook best een 'Kool Thing' of 'Tunic (Song For Karen)' in de setlist mogen zitten, maar daarover klagen is nutteloos en bovendien vrij zielig gezien de kwaliteit van de set, en dus doe ik het niet.

Bijna iedere band zou na Sonic Youth verbleken en dus was het voor Supergrass al op voorhand verloren, maar ze maakten het beste van de situatie. Hun nummers waren niet altijd bijster origineel en hun sound en podiumact gingen na een tijdje vervelen, maar 't was best degelijk. Niet meer, niet minder.

Shameboy dropte daarna nog wat bommen en begeleidde Lokeren de nacht in.

anarchy in Lokeren

Omdat een ouderwetse punkavond een onconventioneel verslag vereist en omdat voorgaande reden ook een uitstekend excuus is voor een gebrek aan goesting, presenteer ik jullie de hoogtepunten van mijn eerste dagje Lokerse Feesten in de volgende negen puntjes. Rijkelijk laat, je sais.

-wie anders kon deze avond beter op gang hey-ho-let's-goën dan The Kids, de beste Belgische punkband aller tijden?

-Ludo Mariman is een held

-Buzzcocks zijn mijn favoriete first wave punk band en meteen het hoogtepunt van de avond

-met songs als 'Autonomy', 'Orgasm Addict' en 'Ever Fallen In Love' excelleren ze in het schrijven van poppy rechtdoorzeepunk

-frontman Pete Shelley is vreselijk oud geworden

-van New York Dolls kende ik bitter weinig en dus negeerde ik hen straal

-Johnny Rotten had een plant aangetrokken

-de setlist was - hoe kan het ook anders met één plaat onder de arm - redelijk voorspelbaar, maar 'Anarchy in the UK' en 'God Save the Queen' blijven schijven

-meer bands zouden The Modern Lovers moeten coveren, zodat ze misschien ooit die cultstatus verliezen, maar dan hopelijk wel beter dan de herwerking die Sex Pistols gaven aan 'Road Runner'

That was pretty pointless

Soundtrack van deze post: She & Him - Volume One (eerste luisterbeurt maar nu al weet ik dat ik dit album ga kapotspelen)

there's something that makes me smile...

Rock Olmen is een klassiekertje aan het worden op onze festivalkalender en dus was het gisteren weer tijd voor het jaarlijks uitstapje naar dit dorp / gehucht / deelgemeente / boerengat (schrappen wat niet past) van Balen.

We waren net op tijd om de set van Johnny Berlin mee te pikken. De mannen uit Sint-Truiden hebben blijkbaar een Afrekeninghit te pakken en dat doet mij vermoeden dat het heden ten dage wel heel gemakkelijk is om in de Afrekening te geraken. Het deed mij namelijk niet zo veel. De sound van Johnny Berlin lijkt wat op die van Team William, maar om de podiumprésence van laatstegenoemde te evenaren zullen de Johnny's nog veel boterhammetjes moeten eten. Best wel een verrassende en aardige cover van Sufjan Stevens' 'John Wayne Gacy, Jr.'

Creature with the Atom Brain heeft met Aldo Struyf een Millionairelid in de rangen en mocht de Kapel openen. Ze deden dat met veel te harde atmosferische rock. Technisch was het allemaal zeer strak gespeeld, maar opnieuw deed het me niets. Ik geef niet om techniciteit, ik geef om emotie. Als je dan nog eens weet dat het geluid in de Kapel ondraaglijk hard stond, besef je dat we dit optreden voortijdig verlieten.

Gelukkig waren er nog Duitsers om wat verandering in de zaak te brengen: The Germans dus. Geen echte Duitsers maar gewone Belgen uit de Vlaanders. De obligate Hitlergroeten van de vroegste zatlappen werden gelukkig snel achterwege gelaten toen The Germans aan hun set begonnen. En die set was een ideale opwarmer voor het optreden van Sonic Youth dinsdag. Vooral het laatste, epische nummer was enorm imponerend: traag begin, gestage opbouw om uit te barsten in een noisegolf met crescendo duellerende gitaren. Straf!

Straf is ook het minste wat je kan zeggen van Logh. De Zweden zijn stilaan het huisorkest van Rock Olmen aan het worden (nou ja) en stonden perfect geprogrammeerd in de Kapel. De liedjes van Logh kan je het best catalogeren onder de noemer 'schone muziek'. Live kwamen de gitaren wat meer op het voorplan ten voordele van de piano en dat kwam de set ten goede. Krachtige post-rockuithalen, ingetogen momenten als 'Death to My Hometown' en een gitarist die verdacht veel op Axl Peleman leek: meer moet dat niet zijn op een mooie zomeravond.

Headphone kan z'n naam beter veranderen in Radioheadphone. Gelukkig ben ik Radioheadfanatic en stoorde die overduidelijke invloed dus niet. 'Ghostwriter' is en blijft een schijf en volgens wat ik hoorde van hun set hebben ze er zo nog een stuk of twee in de wachtkamer. Een groep om in de gate te houden.

Ik zie mezelf nog niet zo snel naar The Black Box Revelation luisteren op plaat, maar wat ze live lieten zien was bepaald indrukwekkend. Ze speelden überstrak (met The Germans en Johnny Berlin op de affiche mag er al eens een germanisme worden bovengehaald) en zijn nu al een echte headliner. Het meeste respons kwam er uiteraard op 'Gravity Blues' en vooral 'I Think I Like You', maar met slechts een plaat onder de arm konden ze toch al een hele set begeesteren, wat voor zo'n jonkies zeker geen evidentie is. Rock 'n' roll uit de ouw castrol, om het met de woorden van een gekke Olmenaar te zeggen.

Nog even dit: wat een domme, domme, domme mensen zijn er toch. Zoals dat foorwijf (een pejoratieve term die slechts in enkele welomlijnde gevallen op zijn plaats is, dit was een schoolvoorbeeld van zo'n geval) dat bij Logh voor ons stond en het maar niet kon begrijpen dat niemand uit de bol ging. Er is een tijd en plaats voor alles, mens, maar als je het verschil niet ziet tussen een elektro-dj en een groep als Logh, wel, you fail at life. En nee, d'er is 'niemand dood of zo', maar als je zo had blijven zagen had daar wel voor gezorgd kunnen worden. Zo, dat lucht op.

Soundtrack van deze post: M83 - Dead Cities, Red Seas & Lost Ghosts.

atlas madness

Omdat we Koergekweel en Mestival bezwaarlijk echte festivals kunnen noemen, kreeg Rock Herk de eer om onze festivalzomer feestelijk te openen. En dat gebeurde naar Herkse traditie met een eigenwijs alternatieve affiche om duimen, vingers en, waren we iets leniger, mogelijk ook tenen bij af te likken.

Het Welshe zootje ongeregeld van Future of the Left mocht ons als eerste verblijden. De opvolger van McLusky deed dat door met het geweldige 'Wrigley Scott' meteen de toon te zetten voor een set vol pure rock 'n fuckin' roll en absurde lyrics. 'Woody was a wizard / Janie was an elf / And when they got together / They only ate sausage / Sausage on a stick!' is daar een uitstekend voorbeeld van, en het hoeft niet te verbazen dat de glimlach op ons gezicht niet weg te krijgen was. Echt op dreef kwam Future of the Left toen zanger Andrew Falkous zijn gitaar inruilde voor een keyboard en de typische, springerige riedeltjes op het publiek losliet. Uiteraard moeten we er pro forma bijvermelden dat 'Manchasm' het absolute hoogtepunt was en dat 'My Gymnastic Past' de rest van de dag luidkeels werd gezongen ('WAVE WAVE WAVE I DON'T WANNA WAVE WAVE, I DON'T WANNA WAVE WAVE, I DON'T WANNA WAVE AT THEM').

Daarna was het met Red Sparowes tijd om te post-rocken. De mannen hebben een Isislid in de rangen en dan weet je dat ze een patent hebben op intense en sferische soundscapes. Ondanks technische problemen halverwege speelden de Sparowes een degelijke set. Hoogtepunten noemen zou gezien de lange titels een beetje knullig overkomen en een aanzienlijke plaats innemen in deze review, maar omdat we soms best wel eigenzinnig zijn doen we het toch. 'Like the Howling Glory of the Darkest Winds, This Voice Was Thunderous and the Words Holy, Tangling Their Way Around Our Hearts and Clutching Our Innocent Awe' was een epische trip en copybook post-rock. Omdat Red Sparowes weinig echte climaxen inbouwen in hun nummers was de set net iets te vlak om vijftig minuten te boeien, maar dat is al echt spijkers op laag water zoeken.

Phosphorescent ruilt live zijn rustieke americana/alt-country in voor het wat hardere werk met meer nadruk op gitaren. Zijn laatste worp 'Pride' is al enkele weken vastgeroest op onze iPod en het hoeft dan ook niet te verbazen dat vooral de nummers uit die plaat inponeerden. Het werkelijk wonderlijk mooie 'Wolves' bijvoorbeeld waarop zanger Matthew Houck op z'n breekbaarst de woorden haast in je oren fluistert. Of het met bijna evenveel pracht overladen 'Cocaine Lights' dat zoveel emotie bevat dat het haast pijnlijk wordt om te beluisteren: 'in the darkness / after the cocaine lights / I will miss you / more than ever'. Toch zouden wij Phosphorescent graag eens aan het werk zien in een intiemere omgeving. Ideetje voor de nieuwe programmator van Trix misschien?!

Al een gans jaar moeten we aanhoren wat een spektakel we mistten toen we vorig jaar op Pukkelpop M.I.A. verkozen boven Battles. Door de aanwezigen werd dit optreden, net als het optreden in het Stuk in Leuven overigens, overladen met de meest indrukwekkende superlatieven. We waren dan ook maar wat blij dat de mathrockgroep dit jaar terug de weg naar de Belgische festivalweides vond. En het moet gezegd, de commentaren waren niets overdreven. Gedurende een klein uur blies Battles alles weg. De repetitieve mathstructuren dreunden en werkten op ieders dansspieren. Stil blijven genieten was simpelweg onmogelijk. Het allesverpleterende 'Atlas' werd zo imponerend strak gespeeld dat woorden moeilijk te vinden zijn, zelfs voor een aspirant-journalist die van woorden vinden toch zijn beroep wil maken. Ook het aanstekelijke 'Leyendecker', met een hoofdrol voor de minstens tienarmige drummer, en 'Race: In' lieten de toeschouwers met hun kaken op de grond achter. Battles is een ongekende livesensatie die je gezien moet hebben voor je sterft.

The Enemy had ondertussen afgezegd en zo werd een geslaagde editie van Rock Herk afgesloten met drum'n'bass-setjes van Roni Size en Murdock.

Soundtrack van deze post: Nina Nastasia - On Leaving en Confuse the Cat - New Medicine

Do you want my side, my side of the story?!

Eerst even dit: België, wake up! Het optreden van de geweldige Guillemots in de Orangerie van de Botanique kende maar een magere opkomst. Wanneer gaat we deze prachtgroep eindelijk massaal ontdekken en koesteren, want dat ze dat verdienen staat buiten kijf.

Nochtans begonnen ze maar slapjes aan hun optreden. Nummers als 'Made Up Love Song #43' en 'Clarion' die op plaat weten te begeesteren, misten live wat bezieling. Ook 'Last Kiss', gezongen door de bloedmooie, Braziliaanse contrabassiste kon het tij niet keren. Gelukkig duurde dit niet lang: de kippenvelballads 'Falling Out of Reach', 'Words' en vooral 'If the World Ends' overtuigden wel. Het absolute keerpunt was misschien wel 'We're Here'. Fyfe Dangerfield speelde dit nummer ingetogen solo op zijn akoestische gitaar en kon daarbij zijn vocale kwaliteiten uitgebreid tonen. Het concert zou daarna geen enkel minder moment meer kennen.

Waar eerst vooral de rustigere nummers de hartjes aan diggelen sloegen, was het daarna aan de upbeatnummers om terug een lach op het gezicht van de aanwezigen te toveren. Single 'Get Over It' bijvoorbeeld, dat schippert tussen noise en melodie zonder ooit de koers te verliezen. Of 'Kriss Kross', een rollercoaster van een song die minstens vijftig ideeën bevat en toch niet overladen klinkt. Wat Guillemots interessant maakt is dat ze de nummers niet per se willen spelen zoals op plaat. Dan staat de gekke drummer opeens te zwaaien met een gigantische koebel, om maar iets te noemen. Of Dangerfield die al meppend op een scheel van een vuilnisbak een polonaise opstart in de zaal.

De absolute kleppers kwamen er pas in de bis. 'Trains to Brazil' is een song over de aanslagen in Londen en een geliefde verliezen en slaagt er toch in optimistisch te klinken. Voor mij is dit het beste popnummer van de laatste 'tig jaar. Live kunnen ze natuurlijk geen heel orkest meenemen en dus klint het nummer wat meer stripped down. Zo zingen Fyfe en de Braziliaanse schone de blazersarrangementen: verdienstelijk, maar niet hetzelfde als op plaat. 'Sao Paolo' mocht het optreden op epische wijze afsluiten. Het zijn eigenlijk minstens drie nummers in elkaar en gaat vlotjes over de tien minuten. Guillemots op zijn best.

edit: de Braziliaanse schone blijkt een Canadese te zijn. De gitarist is Braziliaans.

Deze liveopname van 'Sao Paolo' voor de electric proms is geweldig. Guillemots worden geruggesteund door een volledige symfonie en dat is een absolute meerwaarde voor de muziek:

Soundtrack van deze post: Sigur Rós - með suð í eyrum við spilum endalaust

gigs galore

De voorbije anderhalve week was goed gevuld met optredens. Vanwege mijn legendarische luiheid heb ik echter nog geen verslag uitgebracht. Bij deze...

Van Krakow ben ik fan sinds ik ze vorig jaar zag op Rock Olmen. Toen ik ontdekte dat ze het voorprogramma van Rudy Trouvé zouden verzorgen, en met de fantastische cultuurcheques in het achterhoofd, moest ik dus niet lang twijfelen. Het 'Vlaamse Low' speelt een soort van slowcore met post-rockuithalen. In de Arenbergschouwburg komt de muziek van Krakow net iets minder tot haar recht dan in de intieme setting van de kapel van Olmen, maar dat neemt niet weg dat ze me weer wist te imponeren. Vooral wanneer de drie karakteristieke stemmen zich met elkaar verweven is het kippenvel nooit ver weg.

Voor Rudy Trouvé waren mijn verwachtingen niet al te hoog gespannen, maar hij verraste me aangenaam. De muziek was helemaal niet pretentieus, wat mijn bevooroordeelde ik verwachtte, en de man in kwestie bleek een droge komiek te zijn. Bovendien hadden we te maken met een uiterst getalenteerde groep. Hoogtepunt was ongetwijfeld 'One Day Our House Will Become So Heavy That It Will Sink Into The Earth', dat door de groepsleden à capella werd aangehouden, waarna er een geweldige muzikale uitbarsting volgde.

De volgende dag was het vertrouwde Trix weer het decor voor een avondje ongecompliceerd plezier met Matt & Kim. Op plaat klinkt het Amerikaanse duo verre van indrukwekkend: de originaliteit is vaak ver te zoeken. Live transformeren ze echter in een onstopbare sneltrein. Veel danken ze aan hun ongebreideld speelplezier. Zelden heb ik een band zichtbaar zoveel plezier zien beleven op een podium. Hartverwarmend. Ook na het optreden toonden Matt & Kim veel sympathie voor en interesse in hun fans.

Eergisteren was het tijd om twee grote Belgische beloften een kans te geven: Team William en Guernica. Team William veroverde onlangs de bronzen plak in Humo's Rock Rally en heeft een uitstekende livereputatie. Hooggespannen verwachtingen dus, maar de band loste die probleemloos in. Superstrak spel en een erg vermakende podiumprésence: deze jongeren gaan het ver schoppen.

Guernica maakt minder toegankelijke muziek, hey iemand moet het doen!, maar ook zij voeren een uitstekende liveshow op. De groep verkent de driehoek tussen Foals, Bloc Party en ...And You Will Know Us By The Trail Of Dead en doet dat goed. Vooral op het einde, toen de sound wat harder en atmosferischer werd, klonk dat erg sterk.

Geen foto's deze keer. Diezelfde luiheid.

Soundtrack van deze post: Wolf Parade - Apologies to the Queen Mary en Joanna Newsom - Ys.

The Long Blondes @ VK

Omdat de zin en de tijd de laatste maand op geen enkel moment samen aanwezig waren, heb ik deze blog wat verwaarloosd. Gelukkig was er het optreden van The Long Blondes vorige week, dat me verplicht om toch nog eens iets neer te typen.

Het was ondertussen al de derde keer dat ik de Sheffieldse band live aan het werk zag, maar zal ze me ooit vervelen? Als echte fanboy moet ik op deze vraag volmondig 'nee' antwoorden. Kate Jackson, de verrukkelijke frontvrouw van de Blondes, zag er zo mogelijk nog verrukkelijker uit dan de vorige keren en dat wil iets zeggen. Bij het eerste nummer 'Round the Hairpin', dat klinkt als een dreunende pretparkattractie (hey, een mens mag al eens een scheve vergelijking gebruiken!), daagde ze het niet zo talrijk opgekomen publiek een eerste keer uit. Met haar rug naar de zaal en haar benen lichtjes gespreid verzorgde ze het drumwerk. Dat ze daarbij, met dank aan het milimeterkorte broekje, haar indrukwekkende benen tentoonstelde was mooi meegenomen.

Andere hoogtepunten noemen zou zinloos zijn, maar omdat nu eenmaal alles zinloos is in het licht van de tijd doe ik het toch. 'Century' is glamoureuze discopunk die geurt naar Blondie en heb je misschien al eens op de radio horen passeren. 'Erin O'Connor' verwijst dan weer naar hun oude postpunky werk en gaat over een kerel die tijdens de seks met zijn vriendin aan een Brits topmodel, Erin O' Connor, jawel, denkt. 'You Could Have Both' is een van mijn persoonlijke favorieten en dat heeft het vooral te danken aan het gesproken duet: I was in full time education, when I got scared of the future / and I've only got a job so I wouldn't dissapoint my mother.

De nummers van het nieuwe album "Couples" werden goed ontvangen maar uiteindelijk waren het wel de oude hits die het publiek volledig gek kregen. 'Once and Never Again' bijvoorbeeld, over een vrouw die raad geeft aan een meisje. Ook het fantastische 'Giddy Stratospheres' en bisnummer 'Lust in the Movies' blijven moeiteloos overeind in dit rijtje. Toch kwam het absolute hoogtepunt van "Couples": 'Too Clever By Half', de op plaat al redelijk geweldige ballad werd live nog een niveau hoger getilt.

The Long Blondes bewezen met verve hun waarde als liveband en bevestigden moeiteloos hun status als een van mijn favoriete groepen aller tijden. Ze mogen dan al hun Gang of Four-achtige gitaren ingeruild hebben voor synths en experiment, het blijft onmiskenbaar dezelfde band.

'Fulwood Babylon' speelden ze spijtiggenoeg niet, maar dat belet me niet om het hier te posten. Gewoon, omdat meer mensen het moeten kennen:

This Charming Man

Sommige artiesten kan je onmogelijk in een vakje stoppen. Jens Lekman is er zo een. De Zweed croont als Frank Sinatra, zijn romantische en melancholische teksten doen denken aan The Magnetic Fields of Belle and Sebastian en zijn muziek is vaak majestueus of zelfs bombastisch. Bovendien ziet hij eruit als een combinatie van de ideale schoonzoon en een charmante Parijse straatmuzikant.

Vorige week vrijdag bracht hij een bijna volledig vrouwelijke begeleidingsband mee naar Trix (met een Zweedse tijger op drums). Dankzij deze uitstekende band en de samplebak van een zekere Viktor moest de livesound amper onderdoen voor het geluid dat sympathieke Jens op plaat produceert. Openingsnummers 'I'm Leaving You Because I Don't Love You' en 'The Opposite of Hallelujah' waren intentieverklaringen die konden tellen: niemand zou de zaal verlaten zonder vertederd te worden door de Zweed. Beide nummers komen van Lekman's vorig jaar verschenen plaat 'Night Falls Over Kortedalla', een album dat heel wat indiehartjes brak en -zieltjes won.

Er werd vooral materiaal geput uit 'Night Falls...', al kwamen er ook nummers aan bod van vorig album 'When I Said I Wanted to Be Your Dog' en EP-verzamelaar 'Oh You're So Silent Jens'. Een volgend hoogtepunt dat het vermelden waard is, kwam er in de vorm van 'A Postcard to Nina'. De hilarische tekst over een meisje dat vraagt aan Jens om haar verloofde te spelen zodat ze haar vader niet moet vertellen dat ze eigelijk van meisjes houdt, kreeg een al even hilarische uitbreiding.

Toen de set op haar eind liep, moest het beste eigelijk nog komen. In een eerste bis speelde de band nog twee nummers, waaronder het geweldige 'Friday Night at the Drive-In Bingo': We could fake our deaths to get insurance money / Take on hippie names, I'd be Snowphish, you'd be Sunny / We could get a little farm with little white bunnies / Just cause watching them copulate is very funny. Na die eerste encore kwam Jens Lekman nog twee keer terug om alleen met z'n gitaar een nummer te brengen. Vooral de eerste, een schitterende solo-uitvoering van 'Pocketful of Money', was zeer de moeite en vormde een orgelpunt om u tegen te zeggen.

it's sad that you think that we're all just scenesters, and even if we were it's not the scene you're thinking of

De bende jonge wolven van The Galacticos mocht Trix opwarmen voor Los Campesinos! Deze Limburgse youngsters haalden onlangs de finale van Humo's Rock Rally en werden door RifRaf gebombardeerd tot 'onze eigen Arctic Monkeys' (sorry, Ronny's Exchange Booth!). Dat er zeker raakpunten zijn met de Sheffieldse band werd snel duidelijk. Jonge leeftijd: check! Catchy gitaarpop: check! Ueberstrak spel: check! Liedjes over uitgaan en dansen: check! Toch moet er niet overdreven worden met de loftrompet. De teksten van The Galacticos zijn vaak puberaal (Do you want to have fun?, komaan zeg, dat bedenk ik ook) en komen niet aan de enkels van die van straatpoëet Alex Turner. Geen schande overigens als je bedenkt dat de gemiddelde leeftijd van de groep nauwelijks 17 jaar is. Met hun verrassende cover van Orchestral Manoeuvres in the Darkklassieker 'Electricity' bewezen ze hun potentiëel.

Los Campesinos! begon daarna rommelig aan haar wisselvallige set met 'Broken Heartbeats Sound Like Breakbeats'. De best thing to come out of Wales, since..., ja sinds wat eigelijk?, herpakte zich gelukkig snel met een koppel instantklassiekers uit hun debuutplaat. 'Don't Tell Me To Do The Math(s)' en 'Death to Los Campesinos!' toonden dat de Welshe ADHD'ers niet voor niets een van de meest gehypete bands van het moment zijn. Ook 'This Is How You Spell "HAHAHA, We Destroyed the Hopes of a Generation of Faux-Romantics"' mocht er nog wezen maar daarna viel het niveau wat terug, een sterk nummers als 'The International Tweexcore Underground' niet nagesproken. Niet geheel onlogisch voor een debuterende band. Ik probeerde dan maar uit te zoeken welke van de drie meisjes de knapste (de violiste, overduidelijk) en welke van de vier gasten de coolste (een gitarist genaamd Tom, hoe kan het ook anders, die het publiek aansprak in tweedehands Frans tot hij tot de schaamtelijke conclusie dat iedereen Vlaams sprak) was.

Los Campesinos! eindigde met een spetterende finale. 'You! Me! Dancing!', hun beste nummer, kreeg het publiek van de eerste noot mee. Met lyrics als 'If there's one thing I could never confess / It's that I can't dance a single step' voelde ik me persoonlijk aangesproken. 'We Throw Parties/You Throw Knives' ('There's red staines all over the place / but they're not blood, they're cherryade') en 'Sweet Dreams, Sweet Cheeks' maakten de klus helemaal af. De hoeveelheid aan maffe instrumenten - melodica, koebel, ... - geeft Los Campesinos! een ontegensprekelijke eigen livesound die zelfs bij de mindere nummers nooit echt verveelt.

Setlist

Broken Heartbeats Sound Like Breakbeats
Don't Tell Me To Do The Math(s)
Death to Los Campesinos!
This Is How You Spell "HAHAHA, We Destroyed the Hopes and Dreams of a Generation of Faux-Romantics"
Drop It Doe Eyes
The International Tweexcore Underground
Knee Deep At ATP
My Year in Lists
Frontwards
We Are All Accelerated Readers
...And We Exhale and Roll Our Eyes In Unison
You! Me! Dancing!
We Throw Parties/You Throw Knives
Sweet Dreams, Sweet Cheeks

Stars!

Vrijdag stond het eerste optreden van het nieuwe jaar alweer op het programma. Een jaar dat trouwens fan-fuckin'-tastisch belooft te worden op muziekgebied, maar daarover later wellicht meer. Stars kreeg de eer om mijn concertseizoen te openen en bedankte daarvoor met een schitterende prestatie.

De band uit Montreal had Apostle of Hustle meegebracht om het voorprogramma te verzorgen. Apostle of Hustle is een van de vele groepjes uit de scene rond Broken Social Scene en dat hoor je er ook aan. Ze indierockten en post-rockten in de beste Broken Social Scene-traditie zonder wereldschokkend uit de hoek te komen. Degelijk zonder meer.

Stars (geweldige groepsnaam overigens) zorgde voor het eerste kippenvelmoment door de set ietwat voorspelbaar in te zetten met 'The Night Starts Here', een van de betere nummers van hun nieuwe en schandalig overkeken album 'In Our Bedroom After the War'. De muziek van Stars zou je met een vreselijk pretentieuze term intelligente popmuziek kunnen noemen. De instrumentatie wordt niet beperkt tot het cliché gitaar-bas-drums en de teksten zijn vaak impliciet. De stemmen van Amy Millan en Torquil Campbell passen wonderwel bij elkaar en de jongen-meisjeharmonieën zorgen voor een mooie afwisseling.

De hoogtepunten die volgden waren makkelijk te voorspellen maar daarom niet minder geweldig. Ik pik er enkele uit... 'Personal', het wondermooie maar oh zo droevige verhaal over een mislukte date. 'Your Ex-Lover Is Dead' gaat over een ontmoeting tussen ex-geliefden en straalt van optimisme. Ook het trippy 'Reunion', de krachtige single 'Take Me to the Riot' en de werkelijk epische setafsluiter 'In Our Bedroom After the War' blijven moeiteloos overeind in dit rijtje.

Om af te sluiten toch nog eens benadrukken hoe mooi het is om een band te zien stralen van spelplezier. De mensen van Stars speelden oprecht graag muziek voor de gelukkige aanwezigen en dat heeft z'n invloed op het publiek. Niets zo vervelend als een ongeïnspireerde band een setje zien afhaspelen.

Enon + The Fiery Furnaces @ Trix

M'n indrukwekkende concertreeks loopt stilaan op haar laatste benen. Het voordeel daaraan is dat ik geen live reviews meer moet schrijven, want die werd ik zo stilaan beu (dat zie je bijvoorbeeld ook aan de titel van deze post die beduidend minder origineel is dan de vorigen). Ik zal me er echter nog een laatste keer toe dwingen om een verslag neer te typen van een optreden. Alles om m'n trouw lezerspubliek (ehem) te berichten over de wondere muziekwereld, nietwaar?

Vrijdag was er een double bill in Trix met Enon en The Fiery Furnaces, twee groepen uit de Amerikaanse indie underground. En dus haalde ik m'n prachtige stalen ros nogmaals van stal om tegen de regen vechtend Borgerhout te doorploeteren. Een mens moet er wat voor over hebben.

Enon putte vooral materiaal uit het nieuwe, mij nobel onbekende, album Grass Geysers... Carbon Clouds. De muziek deed me voortdurend aan Sonic Youth denken. Damn, de frontman lijkt zelfs op Thurston Moore. 't Was zeker niet slecht maar wanneer ze de electronica wat meer in hun nummers laten komen, zoals in het laatste nummer, klonk het allemaal wat overtuigender.

Ook The Fiery Furnaces speelden vooral uit hun nieuwe album Widow City. Broer en zus Friedberger hebben een patent op alle richtingen uitstuiterende noise die toch nooit het popgevoel uit het oog verliest. Matthew liet het ene na het andere synthriedeltje op de zaal los en de bloedmooie Eleanor, liefje van Franz Ferdinand-frontman Alex Kapranos (Eleanor Put Your Boots On, anyone?), kan mij krijgen! Okay, dat was irrelevant maar ik vond dat jullie dat mochten weten. Het was de laatste show uit de Europese tour van The Fiery Furnaces en dus verwenden ze het publiek met een extra lange bis van verzoeknummertjes. Logischerwijs krijgen we dus eindelijk wat materiaal van Gallowsbird's Bark te horen en met Tropical Ice-land kreeg het degelijke optreden, euhm iets met een kers en een taart.

De clip is ook ge-wel-dig:

this is the difference between living and not living

Sinds ik Minus the Bear vorig jaar aan het werk zag in JC Horizont in Merrêt (Meerhout voor de Antwerpse onwetenden) ben ik een fan van hun muziek. Hun optreden in Trix kon ik dan ook niet laten liggen. Dat I Was A Cub Scout en The Sedan Vault het voorprogramma mochten bevolken en de inkom voor ons niet meer dan anderhalve (1,5!) schamele euro'tjes bedroeg (cultuurcheques ftw), maakte het feest er enkel groter op. Trix is stevig aan het oprukken in mijn lijstje van favoriete concertzalen (het moet enkel de ongenaakbare Botanique laten voorgaan) en was voor de gelegenheid gevuld met belachelijk veel bekend volk uit de stille Kempen, op de purp'ren hei.

De vorige drie keer dat ik The Sedan Vault bezig zag, konden ze me niet imponeren. Waar ze op plaat een bepaalde intensiteit aan de dag leggen vervliegt hun sound van het moment ze een podium op stappen. Uiteraard gebiedt de eerlijkheid me er bij te zeggen dat ik ze enkel nog maar mocht bewonderen op festivalpodiums (Pukkelpop, Koergekweel, Rock Olmen) waar de omstandigheden voor een groep als The Sedan Vault verre van ideaal zijn. Ze kregen dus nog één kans om te tonen wat ze in zaal vermogen. En die grepen ze met beide handen. Het eerste nummer was nog flets en ongeïnspireerd en deed het slechtste vermoeden maar daarna zetten ze een strak setje neer dat afwisselde tussen nummers van hun vorige plaat en nieuw werk. Hun sound, die het midden houdt tussen The Mars Volta en 65daysofstatic, komt veel beter tot z'n recht in een intimistisch zaaltje als dat van Trix.

I Was A Cub Scout is een Brits duo (!) dat een ondefiniërbare indie electronica speelt. Ik kende hen enkel van de uitstekende single Pink Squares maar ze wisten me te verrassen door hun electronica perfect te verweven met de drumpartijen van de energetische drummer (duh). De muziek is misschien te vergelijken met die van Minus the Bear, als is die van IWACS wat dromeriger, etherischer ('k had zin om eens een woord te gebruiken dat ik zelf maar half snap) en minder afgelijnd.

Minus the Bear vulde de verwachtingen volledig in. Hun op electronica gestoelde indie rock deed de aanwezigen letterlijk goed aan het hartje. Hoewel hun nieuwste album Planet of Ice een uitstekende schijfje is, waren het de nummers van hun vorige, Menos el Oso, die het meeste impact hadden. The Fix bijvoorbeeld, een geweldig zomerse jam en een perfecte samenvatting van alles wat er zo goed is aan MTB. Anderen vonden dan weer de nieuwe nummers het best, zoals de epische afsluiter Lotus. Beide kampen konden zich echter perfect verzoenen met bisnummer Pachucha Sunrise, het absolute meesterwerk van het Amerikaanse vijftal én één van de beste nummers van vorig jaar. Genoeg gezeverd, ik laat de muziek voor zich spreken: