2008

2008 zal de geschiedenis ingaan als het jaar van Obama, de financiële crisis en de eerste landstitel voor Standard in 25 jaar.

Maar 2008 was ook het jaar van Los Campesinos! De Welshe band bracht twee uitstekende albums uit. 'Hold On Now, Youngster' was een frivool debuut, een plaat waarop tienerpoëzie hyperkinetisch werd uitgeschreeuwd boven een tapijtje van geschifte indie pop. Nauwelijks een half jaar later was er al opvolger 'We Are Beautiful, We Are Doomed': zelfde recept, zelfde kwaliteit.

Bloc Party verraste de wereld (of toch mijn wereld) met een onverwacht nieuw album. Met 'Intimacy' experimenteert de groep verder en bevestigt ze haar status van een van de meest interessante bands van het moment. Hoewel 'Intimacy' nét niet het niveau van 'Silent Alarm' en 'A Weekend in the City' haalt, zorgde het album wel voor een van de meest memorabele songs van 2008: 'Ion Square', een lofzang aan de geborgenheid van een relatie, waarin niet altijd alles spannend of nieuw moet zijn (let's stay in, let the sofa be our car / let's stay in, let the tv be our stars / i found my dancing shoes, but they don't fit / all the bright lights do is bore me, they bore me)

Het album van het jaar komt op naam van TV on the Radio. Hun 'Dear Science' is een radicale verandering tegenover hun vorige plaat 'Return to Cookie Mountain', ook al een prachtalbum. 'Dear Science' is een patat van een plaat die dance-invloeden mengt met de typische TV on the Radio-sound. 'Dancing Choose', 'Halfway Home' en 'Golden Age' zijn schijven die mikken op de dansspieren, terwijl het op een Coldplayriedel drijvende 'Family Tree' (over slavernij) het dichtste is dat de New Yorkers ooit bij een ballad zullen raken.

Sigur Rós pakte met 'Gobbledigook' uit met een single die meer van doen had met de tribale ritmes van Animal Collective, dan met de dromerige post-rock van de vorige albums. Het spelplezier droop ervan af, en zo vlak voor de zomer dacht ik aan een echte zomerplaat. Dat werd 'með suð í eyrum við spilum endalaust' (leve copy/paste!) niet, maar de plaat bouwde wel voort aan de (terechte) doorbraak van de IJslandse band. Met prachtige optredens op Pukkelpop en in Vorst Nationaal bevestigden Jonsi en de zijnen overigens hun uitstekende livereputatie.

Het was echter niet alleen joy in de muziekwereld. De split van Be Your Own Pet was nog enigszinds te verwachten. Een band kan nu eenmaal niet eeuwig nummers blijven maken over het 'high school'-leven en de wereld veroveren vanop fietsen. Hoe cool dat idee ook mag klinken, uit de mond van een dertigjarige zou het al heel wat minder zijn. Gelukkig liet de band met 'Becky' nog een geweldige muzikale erfenis achter: een nummer over een gebroken vriendschap die leidt tot moord. Geen wonder dat het nummer niet mocht verschijnen op de Amerikaanse release van 'Get Awkward'.

De split van The Long Blondes zorgde voor heel wat gebroken indie hartjes, inclusief het mijne. In april brachten The Long Blondes nog het puike "Couples" uit en verblijden ze me met een optreden in het VK. Twee maanden later stond het voorbestaan van de band op de helling na een hersenbloeding van Dorian Cox, gitarist en tekstgenie. De fragiliteit van het leven! Voor het hier te filosofisch wordt, nog even melden dat The Guardian het verlies van The Long Blondes het best verwoordde op haar website.

Nog enkele willekeurige awards:

-award voor meest compromisloze fun pop-album: Those Dancing Days - In Our Space Hero Suits. Omdat Those Dancing Days een naïviteit heeft die bijvoorbeeld Ladyhawke niet heeft. Iedereen die me een beetje kent, weet dat ik dat als een compliment bedoel.

-award voor beste act van 2009, die stiekem in 2008 ook al ijzersterke singles releaste: Florence and the Machine, duh!

-award voor warmste popnummer van een Skandinavische groep: Air France - Collapsing at Your Doorstep

Verder mijn excuses aan Fleet Foxes, Emiliana Torrini, She & Him, Nele Van den Broeck, of Montreal, Guillemots, Mystery Jets, Laura Marling, Santogold, M83, Foals en alle andere artiesten die mooie musieks uitbrachten en zo de soundtrack van m'n leven bijeen pennen: volgende keer krijgen jullie wel een plaatsje in mijn jaaroverzicht, beloofd!

Compleet ongerelateerde kitten. Omdat iedereen van kittens houdt:

merry christmas

Mijn kerstcadeau aan mijn lezers (alle zeven!) is het beste kerstliedje van het moment: het kleine, fijne 'Christmas TV' van Slow Club. Luister ernaar op de myspace en laat het net als het mijne ook jouw kleine, fijne indie hartje verwarmen.

my year in lists

On your request, I compiled a list

Of my top five resolutions for this year (one!)

I declined 'cause I decided that I (two!)

Do not believe in the new year anymore (three!)

And you must confess that at times like these

Hopefulness is tantamount to hopelessness (four!)

And I accept that it's time for a change but not in

Places like this with people like these (five! five! five! five! five!)

run fast for your mother! run fast for your father! (new Flo and the Mash single!)

New Florence and the Machine (most loved artist on this blog? Possibly! Evidence 1. Evidence 2) single 'Dog Days Are Over' is fantastic, as usual. This woman can officially do no wrong. Her album (when, oh Florence, when?) is the most anticipated since a loooong time.

your position can't save you now (iLiKETRAiNS - Trix, 27 november 2008).

iLiKETRAiNS. Naast een statement dat ik wel eens maak ook de naam van een uitstekend bandje uit Leeds. iLiKETRAiNS klinkt alsof Explosions in the Sky Editorszanger Tom Smith aangenomen heeft, maar 'm eerst drie maanden opgesloten heeft in een bibliotheek. Library rock is niet toevallig een (redelijk bij de haren getrokken) label dat regelmatig op iLiKETRAiNS gekleefd wordt. Hun nummers gaan immers steevast over historische gebeurtenissen. Stel je daar geen wereldoorlogen bij voor. De mannen hebben het eerder voor het kleine verhaal; de voetnoten uit de geschiedenisboeken die zonder iLiKETRAiNS geen kat zich zou herrineren. Zo vertellen ze in 'We All Fall Down' over het "pestdorpje" Eyam. '25 Sins' gaat over de grote brand van Londen en ze hebben onder andere ook nog nummers over de heksenvervolgingen van Salem ('We Go Hunting'), de Britse politicus John Stonehouse die zijn eigen dood fakete ('Death of an Idealist') en Oost-Duitser Conrad Schumann die vluchtte naar West-Duitsland ('Come Over'). Al deze kleine, tot de verbeelding sprekende verhaaltjes kan je netjes nalezen op de website van iLiKETRAiNS. Als je nu denkt dat iLiKETRAiNS het enkel van z'n teksten moet hebben, wel, mis! Hun muziek is minstens even hard de moeite. Ze maken atmosferische postrock die je bij je nekvel grijpt en niet meer loslaat.

Gisteren mochten we dat ondervinden in Trix. Aanleiding van het optreden (dat trouwens het eerste was van een nieuwe tour) was een nieuw ep'tje 'The Christmas Tree Ship' dat enkele dagen geleden op de mensheid werd losgelaten. Dat betekende ook dat we behoorlijk wat nieuw werk te horen kregen. Dat nieuwe werk klonk veelbelovend, maar uiteraard waren het de oude nummers die het meeste indruk maakten met als absoluut hoogtepunt 'Terra Nova' (over de mislukte Zuidpoolmissie van Robert Scott, check zeker de al even geweldige videoclip!) Ook de epische tienminutendurende bis 'Spencer Perceval' (over de gelijknamige, vermoorde Britse premier) kon op veel bijval rekenen. Conclusie: meer dan een gimmick. iLiKE iLiKETRAiNS!

Soundtrack van deze post: shuffle...

It's sorta like a dream? No... Better!

Air France is een band uit Göteborg, Zweden, niet te verwarren met Air, uit Frankrijk (ingewikkeld, nietwaar?). Al verschilt hun muziek niet zo gek veel, behalve op kwalitatief vlak dan (ik prefereer de Zweden, voor alle duidelijkheid, heb je me al eens over Air zien schrijven, misschien?)

Air France heeft nog maar twee ep'tjes in de koffer, gevuld met bloedmooie, dromerige deuntjes die aan het beste van Boards of Canada doen denken. Hun jongste, 'No Way Down', is een meesterwerkje en doet het beste vermoeden voor hun full length debuut. Dit is muziek die in de wachtrij van de hemel wordt gespeeld.

'Collapsing at Your Doorstep':

winter for a year

Ik onthaal de eerste sneeuw van de winter nog altijd zoals het kind van zeven dat ergens in mij zit. Toen ik vanmorgen uit het raam keek, kon ik mijn enthousiasme dan ook maar moeilijk verbergen. De winter is dan ook een van mijn favoriete seizoenen. Minstens top vier! Wanneer ik door verse sneeuw wandel, voel ik me als een ontdekkingsreiziger. Ik zet voet op plaatsen waar nog niemand gestaan heeft. Andere coole wintergerelateerde dingen: spontane sneeuwgevechten! Je warm aankleden en wandelen door de bossen! Warme chocomelk! Jenever! Open haarden! Ergens binnenkomen wanneer je een tijdje buiten was!

Speciaal om dat te vieren: een playlist met mijn favoriete 'winterse' songs (met veel fantasie kan je sneeuwvlokjes zien in de asterisken):

The Long Blondes * Christmas is Cancelled

Rond kerstmis 2005 ontdekte ik dit fijne liedje. 't Was meteen ook het begin van mijn crush op de Blondes. Het gaat over een genante ontmoeting tussen twee ex-geliefden en hoe die kerstmis verpest. De lyrics zijn perfect, zoals we dat later van The Long Blondes gewoon zouden raken: 'I slid through slush on Boxing Day / The shops were shut, no films were on / You swanned around to hers / And left a note to say you'd gone.'

Fleet Foxes * White Winter Hymnal

Over Fleet Foxes heb ik het al genoeg gehad de laatste tijd, maar dit nummer kon ik niet weglaten van deze playlist.

Belle and Sebastian * Fox in the Snow

Dit doet me eraan denken dat ik dringend (!) nog eens wat Belle and Sebastian moet luisteren. Ik zet het hier als herrinering voor mezelf. En als aansporing voor jullie om hetzelfde te doen.

Guillemots * A Samba in the Snowy Rain

'A Samba in the Snowy Rain' is niet meer dan een interlude op het meesterlijke album 'Through the Windowpane'. Toch is het paradoxale idee van een samba in de sneeuw strangely appealing wanneer je het hoort uit de mond van Fyfe Dangerfield.

Arcade Fire * Winter for a Year

'Winter for a Year' is een pre-Funeral demo van Arcade Fire. Een eeuwigdurende winter zou een beetje te veel van het goede zijn, maar ook dit is bizar genoeg best een romantisch idee.

Een willekeurige fanvideo van 'Fox in the Snow':

Fleet Foxes (20 november 2008 - AB)

Sommige optredens zijn voorbestemd om goed te worden. Je kijkt er al weken naar uit en vertelt erover tegen iedereen die het wil horen. Sigur Rós viel in die categorie. Bij andere concerten vertrek je met mindere verwachtingen. Die laatste hebben het voordeel van de verrassing. Ze kunnen je overvallen. Het optreden van Fleet Foxes gisteren is er een uitstekend voorbeeld van.

De mannen met baarden kregen het opvallend enthousiaste publiek al vroeg mee met radiohitje 'White Winter Hymnal'. Een vriend bracht dat nummer gisteren perfect onder woorden. "Mijn enige frustratie met White Winter Hymnal," zo zei hij, "is dat het zo kort is." Daarna waren de hoogtepunten legio: het door de frontman solo gebrachte 'Oliver James' (wat een stem! wat een gitaarspel!), setafsluiter en persoonlijk favoriet 'Mykonos' (die perfecte harmonieën!), Karen Dalton-cover 'Katie Cruel' (door de frontman onversterkt gebracht, je kon de spreekwoordelijke speld horen vallen) en uiteindelijk 'Blue Ridge Mountains'. Briljante samenzang, glashelder klinkende instrumenten (iets wat je in de laatste jaren met op distortion geilende bands minder en minder hoort) en een uitstekend gevoel voor humor van de muzikanten maakten van dit optreden een fantastische ervaring die weinig voor de Sigur Rósavond moest onderdoen. Live beter dan op plaat, en dat wil wat zeggen!

Little Boots - Meddle

Begin dit jaar was ik behoorlijk onder de indruk van 'Stuck on Repeat' van Little Boots aka Victoria Hesketh (lees het hier nog eens na). Opvolger 'Meddle' liet me grotendeels koud. Tot ik vorige week de liveversie zag die ze speelde bij Jools Holland. De electronica en piano neemt ze allemaal zelf voor haar rekening. Verwacht binnenkort Hype met hoofdletter H rond deze dame.

Soundtrack van deze post: Los Campesinos! - We Are Beautiful, We Are Doomed

mededeling

Even mijn laatste bericht bijstellen: ik heb wel geluid! Wat een kabeltje in een ander gaatje steken al niet helpen kan. De wonderen der techniek! Jochei! Jochei!

Om dat te vieren: meer Sigur Rós! Een stukje uit Svefn-g-englar, live in Vorst Nationaal:

Sigur Rós. (16 november 2008, Vorst Nationaal)

Dik twee jaar geleden zworen Dave en ik een eed: de volgende keer dat Sigur Rós een Belgisch zaalconcert speelde, zouden we op de eerste rij staan. We zaten in het warme Werchtergras en in de verte zette dEUS op de Mainstage net 'Roses' in. Het kon me niet schelen. Ik zat met mijn gedachte nog in de Marquee. Sigur Rós had daar namelijk ogenblikken daarvoor een concert gespeeld dat me compleet van de wereld had achtergelaten. Een concert dat ik aanschouwde met opengesperde mond, armen vol kippenvel en een zeldzaam traantje in de ogen. Een concert waar ik nu nog vaak naar refereer in termen als "het beste dat ik ooit zag".

Flash forward. Vorst Nationaal. De eerste etherische noten van 'Svefn-g-englar' klinken als glorieuze intentieverklaringen door de zaal. Pas dik anderhalf uur later zou Sigur Rós na het epische 'Untitled #8' mijn aandacht weer loslaten. De IJslanders waren nog extremer dan op Pukkelpop: de momenten van verstilde pracht waren nog adembenemender, de postrockuitbarstingen nog krachtiger.

En ja, het verrassingseffect van die mooie Werchteravond (toen ik enkel 'Takk...' kende) was weg. En ja, ergens halverwege miste ik opeens Amina, het kwartet dat tot voor kort Sigur Rós' optredens opvrolijkte met strijkers en frisse aanwezigheid. Maar hoe lang kan je daaraan denken wanneer 'Sæglópur' of 'Festival' je raakt tot in het diepst van je hartje? Of wanneer het van levensvreugde en confetti overlopende 'Gobbledigook' een lach op je gezicht tovert?

Sigur Rós live is meer dan een muziekoptreden. 't Is een ode aan het leven. Een emotionele liefdesverklaring aan all things beautiful. Sigur Rós kan je een fractie van een seconde het gevoel geven dat muziek de wereld gaat redden. Net dát maakt van de band absolute wereldklasse.

Setlist: Svefn-g-Englar / Ný Batterí / Fljótavik / Við Spilum Endalaust / Hoppípolla / Með Blóðnasir / Inní Mér Syngur Vitleysingur / Untitled #6 / Sæglópur / Festival / Hafsól / Gobbledigook /// All Alright / Untitled #8

Soundtrack van deze post: StuBru wegens geluid van pc kapot :(

Bekijk hier een filmpje van 'Gobbledigook' op Pukkelpop. Zelfs zonder geluid de moeite!

one sentence reviews

Lucky week: twee gratis optredens.

Ik ben kort van stof vandaag, dus één zin per optreden. Go!

Barbie Bangkok + The Wedding Present - Trix (A'pen)

Barbie Bangkok: Gang of Four kopiëren is zó 2004.

The Wedding Present: zagen eruit alsof ze mijn ouders konden zijn, klonken zo gelukkig niet.

Sky Larkin + Lovvers + Los Campesinos! - Rotonde Botanique (BXL)

Sky Larkin: knappe zangeres, goede stem, weinig subtiliteit.

Lovvers: Gareth Campesinos wees erop dat de voorprogramma's een grote toekomst tegemoetgaan omdat vorig jaar Vampire Weekend het voorprogramma deed in de Botanique. In het geval van Lovvers gok ik van niet.

Los Campesinos!: beter en enthousiaster dan in Antwerpen, langer en van dichterbij dan op Pukkelpop, plus nieuwe nummers. Met andere woorden beste optreden van de Welshmen dat ik al zag. They can do no wrong.

Zo! Dat was zinloos!

Soundtrack van deze post: Those Dancing Days - In Our Space Hero Suits.

Extraatje om deze post wat zinniger te maken: Bloc Party speelt 'Ion Square', het beste nummer van 2008:

i'll sleep through the rest of my days

Als bovenstaande foto van mijn favoriete nimfje Joanna Newsom de wereld niet tot een betere plaats maakt, en volkeren niet vredevol laat samenleven, en Israëli en Palestijnen de strijdbijl niet doet begraven, dan weet ik oprecht niet wat daar wel in zal slagen. Joanna is niet van deze wereld, maar een schepsel dat op de aarde is gezet om iedereen te betoveren als een moderne messias. Met haar magisch harpspel en kalmerende stem brengt ze mensen in vervoering. Mensen die haar onconditioneel zullen aanbieden eens ze onder haar betovering zijn. Tomasz is er daar een van.

Laat je zelf meevoeren naar andere windstreken door 'Cosmia', dat tien minuten duurt maar na twee seconden over lijkt. Zodat je nog eens moet luisteren. En nog eens.

FUUUCK !!

This message killed me:

We have decided to call it a day.

The main reason for this is that I suffered from a stroke in June and unfortunately I do not know when / if I will be well enough to play guitar again.

On behalf of the band I'd like to say a big thank you to anyone who ever came to one of our shows, bought one of our records or danced to one of our songs in a club. Thank you, if it wasn't for you the whole thing would have been pointless.

Finally on a personal note, thanks for all your well wishing messages.

Dorian xxx

Dorian = Dorian Cox, The Long Blondes' guitarist and songwriter. Get well soon, sir!

Now I'm just grateful I've seen them all three times they played in Belgium. Guess all there is left is their excellent records. I think I'll have a Long Blondes marathon today. Fuck, why can't this be the fuckin' Kaiser Chiefs or something. Why my sweet, sweet Long Blondes.

I wanted to post 'You Could Have Both', because Dorian does vocals for that song, but I can't find a decent version on YouTube. Instead I'll post what apparently is their last ever single (aw, I still can't quite believe it) 'Guilt':

You will be missed :(

living for music, living in a dance, music for life, those dancing days

Vergeef me het feit dat ik de chronologie in mijn concertescapades verbreek, maar ik heb op dit moment meer zin om te schrijven over Those Dancing Days dan over M83. Met recht en rede! Een bende schattige Zweedse meisjes met schattige jurkjes en schattige gezichtjes is nu eenmaal interessanter dan een saaie Fransman.

Schattig is het woord. Ik wist niet waar ik eerst moest kijken. Al druk je me een pistool tegen de slaap, ik zou niet kunnen zeggen welke van het vijftal het schattigst is. Oké, bij wijze van spreken dan. Als ik echt een geweer tegen het hoofd zou krijgen kies ik wellicht voor de gekke keyboardiste die eigenlijk niet zo goed kon dansen maar het stiekem wel deed. En de hele tijd koekjes at tijdens de show. Die onbezonnenheid!

Het moet ondertussen al duidelijk zijn dat ik enorm genoten heb van de show van deze dames. Dat zou de indruk kunnen wekken dat ik image boven inhoud verkies, en wie ben ik om dat tegen te spreken. Niets menselijk is me vreemd. De zangeres had geen goddelijke stembanden en geen van de muzikanten speelde z'n instrument superstrak. Maar vanaf het moment dat ze samen op het podium stonden en hun zoete indie pop op de wereld loslieten, werd ik verliefd op de meisjes. En zoals de Arctic Monkeys al zongen: all that's left is the proof that love's not only blind but deaf.

Misschien zijn Those Dancing Days niet meer dan het snoepje van de week en ben ik ze volgende maand alweer vergeten. Dat doet niets af van het feit dat ze mij een bijzonder fijne avond bezorgd hebben.

Soundtrack van deze post: Duyster

one year !

Toen ik een dik jaar geleden deze blog uit de grond stampte, had ik niet vermoed dat ie een jaar later nog zou bestaan, laat staan dat er al 78 berichten op gepost zouden zijn. Mijn korte concentratieperiode zou daar wel anders over beslissen, daar was ik van overtuigd. Mis poes.

Ik mag dan misschien maar voor drie man en een paardenkop schrijven (of nee, laat die paardenkop maar weg, ik denk niet dat Joris dit leest), het zijn mijn drie man en een paardenkop en ik laat ze niet in de steek! Dit klinkt veel meliger dan het bedoeld is en de stream of conscienceness waarin ik dit neertyp zal daar niet veel aan verhelpen.

Orde van de dag: een jaar geleden schreef ik mijn allerallereerste bericht over Black Kids, een band die uitgegroeid is tot het niveau van indie darlings. Ik zou graag vandaag opnieuw zo'n groepje in de schijnwerpers zetten, merk de symboliek!, maar ik vrees dat ik dat niet kan. Ik word oud, de muziekwereld holt sneller dan mijn oude knoken kunnen volgen. Ha!

Dat maakt dit bericht vrij nutteloos, maar uiteindelijk zijn al mijn berichten vrij nutteloos dus het zal me worst wezen. Zie mij hier de nihilist uithangen!

Grootste zeverpost ooit.

Soundtrack van grootste zeverpost ooit: Menomena - Friend and Foe.

jungle drum

This new Emiliana Torrini single 'Jungle Drum' makes me want to fall in love. Listen to it here:



Together with Sigur Rós' 'Gobbledigook', this has to be the most cheerful song of the year. Is it a coincidence that they're both Icelandic?

rest now, weary head, you will get well soon

Terwijl yuppies in cadillacs en saaie huisvrouwen die denken hip te zijn hun weg zochten naar een overprijsd zitje in het Sportpaleis, hokte muziekminnend Antwerpen samen in het gezellige Trix voor een avondje met het fijne groepje genaamd Get Well Soon. De band rond Konstantin Gropper (nen Duits! die goede muziek maakt! zowaar een nog straffere combinatie dan een Togolees die uitblinkt in skiën) verkent het gebied tussen The National, Beirut, Radiohead en Patrick Wolf en doet dat zonder te vervallen in indie rock clichés.

Met slechts een plaat op het palmares viel een beetje te vrezen dat Gropper geen volledige band zou meebrengen en wat meer stripped down te werk zou gaan. Niets was minder waar: het podium werd bevolkt door zes mensen en die zetten meteen de toon voor de avond. Opener 'Prelude' begon als een rustig wiegeliedje maar ontaardt halverwege in een militante samenzang.

Wat opviel was dat Get Well Soon live duidelijk steviger uit de hoek durfde komen. Met momenten stonden de groepsleden zwaar loos te gaan op hun instrumenten en schuwden ze de melodieuze noise-erupties niet. Op 'If This Hat Is Missing I've Gone Hunting' bijvoorbeeld, dat niet enkel een geweldige titel heeft, maar ook ditto tekst: Shoot, baby! / shoot, baby! / pull the trigger! / Fire a bullet, an arrow or a poisoned dart, baby!

Met het duo 'I Sold My Hands for Food So Please Feed Me' en 'Born Slippy Nuxx' bewees Get Well Soon pas echt z'n klasse. Het eerste is het pareltje van het album en was absoluut begeesterend live. Het tweede is een cover van de Underworld klassieker die ze zo eigen maken dat je amper gelooft dat ze het nummer niet zelf geschreven hebben.

'If This Hat Is Gone Missing I've Gone Hunting':

Soundtrack van deze post: duyster

we danced to the sound of sirens

Only a week or two ago, I was discussing with a friend what a pity it was that we'll probably never see Bloc Party again in a venue smaller than Antwerp's Lotto Arena. Needless to say I was over the moon to hear that the band announced two gigs in the Ancienne Belgique in February. To the point that I was jumping with joy from one couch to the other. Because 'Intimacy' is amazing and Bloc Party is the best band ever, and I like hyperbole. Yay! Now I want to see both gigs. I'm irrational like that.

Soundtrack to this post: M83 (em katrevijntrwa) - Saturdays = Youth

Dear Science

Heeft TV on the Radio met 'Dear Science' de plaat van het jaar gemaakt? Best mogelijk, al wacht ik liever nog een paar maanden met zulke uitspraken. Feit is dat 'Dear Science' een bevestiging is van wat ik stiekem al een tijdje wist: dat TV on the Radio een van de meest relevante groepen is van de afgelopen tien jaar.

Weg met de gelaagde sound van 'Return to Cookie Mountain'. Welkom electronica, dance-invloeden en rap. Iets totaal anders, maar TVOTR komt er probleemloos mee weg. 'Family Tree' is ongetwijfeld het beste trage nummer dat de mannen uit Brooklyn al maakten, maar voor de rest van het album mogen de dansschoenen afgestoft worden. 'Dancing Choose' en 'Golden Age' zijn schijven die een boer van zijn paard kunnen slaan.

Videoclips zijn er nog niet, maar wie heeft er videoclips nodig wanneer je livebeelden kan vinden op het wonderbaarlijke wereldwijde web (ik kan amper wachten om ze live te zien!):

Soundtrack van deze post: The Smiths - Strangeways, Here We Come

She & Him (maar toch vooral She)

Dat de begrippen 'actrice' en 'plaat opnemen' niet altijd in één zin passen werd eerder dit jaar pijnlijk duidelijk toen Scarlett Johansson een album vol Tom Waits covers op de wereld losliet en een storm van kritiek terugkreeg*. Maar het kan ook anders! She & Him is een samenwerking tussen de geweldige Zooey Deschanel en rasmuzikant M.Ward. Het duo leverde met 'Volume One' (een titel die de hoop dat dit geen eenmalig project is aanzienlijk verhoogt) de perfecte soundtrack voor een luie zondagnamiddag of een donkere herfstnacht. De muziek is jazzy met overduidelijke hints naar de jaren 60 en motown en past perfect bij Zooey's hemelse stem. Geniet van het lichtjes geniale 'Why Do You Let Me Stay Here':

Soundtrack van deze post: Godspeed You! Black Emperor - Lift Your Skinny Fists Like Antennas to Heaven

(*Stiekem heb ik Scarlett's plaat niet beluisterd en is het oneerlijk van mij om te oordelen, maar geef toe dat het een mooie opener is)

randomness

I do realise this might be one of my most random posts ever (and that's saying something!), but what else is there to do on a Saturday night when you're not standing at the bar waving a ten euro note around than watching completely random YouTube vids. Anyway, this is probably the cutest thing I've ever seen:

sleepwalking

In a trance, in a trance
I could dance this night away
Still I'm sleepwalking my way through this age
I know it must be lonely,
I don't want to be this bored again
For I could dance, I could dance,
I could dance this night away
Take me somewhere else
and make me feel okay
Drifting different ways to a place
where all words must end,
won't you come a bit closer
and I'll push you back again

In a trance, in a trance
I could dance this night away
Still I'm sleepwalking my way through this haze
and I've been down on my knees
for every tease that looked like a friend
Would you look at me now
I've got every reason to pretend.

at home he's a tourist

Now that I'm back from my trip to Central Europe I feel the need to at least tell you something more about the cities I visited.

Arriving in Budapest, I was immediately amazed by the utter beauty of this city. It's like with women: sometimes it just feels right from the start and you become infatuated with them. I guess that's what happened to me in Budapest. The strange thing is that I don't really know what exactly I love so much about the city. Maybe it's the magnificent views on Pest from Buda Castle. Maybe it's the sparkling nightlife with its tiny pubs and clubs. Maybe it's the melting pot of architectural cultures, the clash of Roman grace and fourty years of stately communism. Maybe the openness of the Hungarian people, the breathtakingly gorgeousness of the Slavonian women and girls, the proximity of wine paradise Eger (€0,30 for a glass of wine! Hooray!), the lazy visits to the thermal baths, or the thousands of cute Trabants that still make their way through the city. Fact is that it doesn't matter much why I loved Budapest so much. It's probably more a feeling than anything that's logically explainable.

Prague was different. It's not that Prague isn't beautiful. In fact, Prague is probably more aesthetically appealing than Budapest. Still, it left me cold. If anything, Prague is a western city and it's very clear that they're trying to lure as many tourists as they can. Being constantly surrounded by hordes of Americans, Germans and Asians with cameras isn't exactly my idea of fun. The result is that Prague may look a bit phony and plastic sometimes. I mean, if I want to see the fuckin' Eiffel tower, I'll go to Paris, thank you very much (yes! Prague has an Eiffel tower!) Ofcourse the Charles Bridge is absolutely wonderful, but with hundreds of tourists strolling over it, it loses a lot of its beauty to me.

If I'd compare it to music (and this is, after all, a music blog) Budapest would be indie, while Prague would be mainstream pop. The latter might have technical superior voices (Leona Lewis sings better than Win Butler, and that's a fact), or perfect and clear play by schooled musicians, or state-of-the-art production, it's the flaws that make indie as interesting as it is. Win Butler may sing out of tune sometimes, he provokes real emotions and touches me at the heart. Ofcourse, mainstream pop can be just as entertaining and I like my Rihanna and my Girls Aloud like the next guy, but they'll never be able to compare to the likes of Cat Power or Arcade Fire. And isn't it much more fun treasuring a gem of an indie band that you think only you know about than enjoying the newest hit single of Kanye West (regardless of how good the song actually is)?

Maybe I'm being a bit harsh on Prague. After all, I did enjoy my stay a lot and if you dare to go off the beaten track, I'm sure Prague has a lot to offer: smoky jazz cellars, arthouse cinemas, tiny little alternative bars. It's just that I think of Prague much more as a fall city than a summer city. While Budapest made me feel cheerful and joyous, Prague had a more melancholic effect on me. Seeing the lights of the castle from the Charles Bridge made me feel sad and, despite the hundreds of tourists, like the loneliest man on earth. To the point that I was on the verge of talking to a complete stranger.

Bratislava is in a totally different league than its predecessors. Being much smaller (the size of Antwerp, I'd say, a few miles outside the historical centre and you're already in the middle of nowhere), it's more cosy, but you get tired of it pretty soon. When we we're there, a lot of Northern Irish football supporters occupied the city, chanting songs (at least before they received a 2-1 defeat by Slovakia) and being drunk to keep us entertained (and giving us a hard time finding a hostel). That was the most remarkable thing about Bratislava. If I keep my music analogy, Bratislava would be ska or drum and bass: a smaller genre, enjoyable in small doses that can drive you mad if you have to listen to it for too long.

Final city (before our return to Prague where we had to catch our plane) was Vienna. I think I'm not in the right position to have a valid opinion about this city since I only was here for two days. Of which I spend one at a free festival being soaked to the skin and watching Shout Out Louds and Shaggy. The second day was for scouting the city but without a guide or anything, this was kind of pointless (although enjoyable). Vienna is like classical music, a genre I respect but don't know too much about.

I hope that made any sense.

Soundtrack to this post: none, my computer is broken and my iPod is dying. A life without sound is empty.

living the blog name

Don't expect any new blog posts in the next two weeks. I'll be in Budapest or Prague, hopefully at some Eastern European dance party (I know, worst pun ever). Just so you know.

PS. I made some really cool t-shirts with this (I actually saw this in a store - 42 euro! - but I had the idea before, mind you) and this and a few others. Watch my chest the next time you see me.

Nele Van den Broeck

Engeland heeft Kate Nash, Frankrijk SoKo en Zweden Hello Saferide. En nu hebben wij Nele Van den Broeck, een jonge singer-songwriter met een edge. Ze schrijft lieve liedjes (met fouten, zoals ze het zelf schrijft op haar MySpace, perfection is overrated anyway) over haar eigen miezerige leventje met een herkenbaarheidsfactor 100.

Op haar MySpace noemt ze onder andere Daniel Johnston, Eels en Kimya Dawson als haar invloeden. Vooral met die laatste heeft ze veel gemeen. Net als Dawson schrikt ze er niet voor terug om 'split' op 'tit' of 'is' op 'piss' te laten rijmen en ook vocaal zijn de gelijkenissen opvallend. Met dat verschil dat ik naar Nele Van den Broeck kan luisteren zonder dat mijn tenen gaan krullen.

'Reddresssong' gaat over een rode jurk (no shit!) maar stiekem is het ook een revanche op een ex-vriendje. Nele's eerlijke teksten zijn het belangrijkste aspect van haar muziek en zorgen altijd voor een glimlach. Over haar acteerambities zingt ze in 'Loser's Twist': 'Now I participate in every audition, but that doesn't get me anywhere at all. Cause thanks to overpopulation there's a hundred girls for every role. I'm thinking, hey, you're only 22, you still have time enough to have a part. But then a little voice in my head says: Scarlett Johansson is younger than you are.'

Ook het thema van 'thetrysong' is herkenbaar in de eenvoud: 'And then I try to go to theatre more often, and put some books on the shelf. To be special, individual, alternative and cultural, but I end up being nothing but myself.' Wie hier geen greintje van zichzelf in terugvindt, liegt.

Enkele gratis tips, omdat ik in een genereuze beu ben:

-jeugdhuisboekers, concertorganisatoren en dergelijke: boek dit meisje nu het nog kan, voor ze de wereld verovert.

-iedereen met een hart voor anti-folk (hell, iedereen met een hart!): luister naar Nele. Vandaag nog! En vraag je af waar ze je hele leven gezeten heeft.

Hieronder kan je een liveversie van 'thetrysong' bekijken, en check ook zeker haar MySpace voor meer goodness.

another failed project

Because holding on too long is wrong, I've decided to abandon my 'best albums ever' project. Here are some of my favourite excuses for doing so:

1-I like to write about music that fascinates or interests me for whatever reason at that moment, not about music that's next on the list (the most credible excuse!)
2-my attention span is not even short, but probably non-existing

3-what was I talking about again?!

Anyway, you can read the two first episodes somewhere on this blog, but here's the full list I wanted to publish an album at the time. One album per artist, but you'd probably guessed that. Remember: these are just the albums I enjoy the most, I don't want to pretend this is the ultimate list 'cause my knowledge is obviously limited to the twenty-first century.

30-TV on the Radio - Return to Cookie Mountain (2006)

29-Bat for Lashes - Fur and Gold (2006)

28-Björk - Homogenic (1997)

27-The White Stripes - Get Behind Me Satan (2005)

26-M83 - Dead Cities, Red Seas & Lost Ghosts (2003)

25-Yndi Halda - Enjoy Eternal Bliss (2007)

24-My Bloody Valentine - Loveless (1991)

23-The Decemberists - Picaresque (2005)

22-The Go! Team - Thunder, Lightning, Strike (2004)

21-The Smiths - The Queen is Dead (1986)

20-M.I.A. - Kala (2007)

19-65daysofstatic - The Fall of Math (2004)

18-Neutral Milk Hotel - In the Aeroplane over the Sea (1998)

17-Belle and Sebastian - If You're Feeling Sinister (1996)

16-Broken Social Scene - You Forgot It In People (2002)

15-Emily Haines & the Soft Skeleton - Knives Don't Have Your Back (2006)

14-Kate Bush - Hounds of Love (1985)

13-Sigur Rós - Agaetis Byrjun (1999)

12-The Libertines - The Libertines (2004)

11-The Streets - A Grand Don't Come For Free (2004)

10-Radiohead - Kid A (2000)

9-Gang of Four - Entertainment! (1979)

8-The Long Blondes - Someone to Drive You Home (2006)

7-Sufjan Stevens - Illinois (2005)

6-Joanna Newsom - Ys (2006)

5-Explosions in the Sky - The Earth Is Not A Cold Dead Place (2003)
4-Cat Power - You Are Free (2003)
3-Bloc Party - A Weekend in the City (2007)
2-Arcade Fire - Funeral (2004)

1-Guillemots - Through the Windowpane (2006)

Oh my, I'm so indie schmindie.

nog drie keer slapen...

...en het nieuwe album van Bloc Party komt uit! Het heet 'Intimacy' en gaat ongetwijfeld fantastisch klinken. Niet enkel op basis van 'Mercury': het nieuwe nummer dat ze op Pukkelpop speelden was eveneens geweldig. Je kan 'Intimacy' downloaden van de website en luttele uren later wellicht ook van Soulseek.

CAN'T.

FUCKING.

WAIT.

teen age riot (in Lokeren)

Tweede dag Lokeren. Tweede hopeloos late verslag. Niets nieuws onder de zon.

Triggerfinger was niet meer dan een vlug voorgerechtje voor de pièce de resistance, de band waar ik al een hele zomer naar uitkeek: SONIC YOUTH !

't Is moeilijk te geloven dat de keyleden van deze groep even oud (Thurston Moore) of zelfs nog vijf jaar ouder (Kim Gordon) zijn dan m'n eigen ouders. Vooral als je hun coolheidsfactor in acht neemt, die voor geen enkel hip, nieuw groepje moet onderdoen. De New Yorkers varen al jaren een eigenzinnige route en ze doen dat goed. Gordon had zich voor de gelegenheid in een wit jurkje gehesen en nam het merendeel van de vocals voor haar rekening. Op plaat klinken haar stempartijen niet altijd even overtuigend maar live zwierf haar stem hemels over het noisetapijt dat de andere Sonics uitspreiden. Moore had zich op de rand van het podium gezet en stond daar behoorlijk halfgoddelijk te wezen.

Er werd vooral geput uit meesterwerk 'Daydream Nation' en dat vond ik een uitstekend idee aangezien dat toch de plaat die mij het meest vertrouwd in de oren klinkt. Een eerste hoogtepunt kwam er met het geweldige 'Cross the Breeze'. Vanaf dan speelden ze eigenlijk de ene schijf na de andere: onder andere 'Eric's Trip', 'Mote' en 'Hey Joni' kwamen aan bod. Absolute anthem en publiekslieveling 'Teen Age Riot' volgde in de bis en ontketende pure hysterie. In the best way possible.

Uiteraard heeft iedereen zijn eigen Sonic Youth favorieten - wat wil je met zo'n uitgebreide back catalogue - en voor mij had er dan ook best een 'Kool Thing' of 'Tunic (Song For Karen)' in de setlist mogen zitten, maar daarover klagen is nutteloos en bovendien vrij zielig gezien de kwaliteit van de set, en dus doe ik het niet.

Bijna iedere band zou na Sonic Youth verbleken en dus was het voor Supergrass al op voorhand verloren, maar ze maakten het beste van de situatie. Hun nummers waren niet altijd bijster origineel en hun sound en podiumact gingen na een tijdje vervelen, maar 't was best degelijk. Niet meer, niet minder.

Shameboy dropte daarna nog wat bommen en begeleidde Lokeren de nacht in.

anarchy in Lokeren

Omdat een ouderwetse punkavond een onconventioneel verslag vereist en omdat voorgaande reden ook een uitstekend excuus is voor een gebrek aan goesting, presenteer ik jullie de hoogtepunten van mijn eerste dagje Lokerse Feesten in de volgende negen puntjes. Rijkelijk laat, je sais.

-wie anders kon deze avond beter op gang hey-ho-let's-goën dan The Kids, de beste Belgische punkband aller tijden?

-Ludo Mariman is een held

-Buzzcocks zijn mijn favoriete first wave punk band en meteen het hoogtepunt van de avond

-met songs als 'Autonomy', 'Orgasm Addict' en 'Ever Fallen In Love' excelleren ze in het schrijven van poppy rechtdoorzeepunk

-frontman Pete Shelley is vreselijk oud geworden

-van New York Dolls kende ik bitter weinig en dus negeerde ik hen straal

-Johnny Rotten had een plant aangetrokken

-de setlist was - hoe kan het ook anders met één plaat onder de arm - redelijk voorspelbaar, maar 'Anarchy in the UK' en 'God Save the Queen' blijven schijven

-meer bands zouden The Modern Lovers moeten coveren, zodat ze misschien ooit die cultstatus verliezen, maar dan hopelijk wel beter dan de herwerking die Sex Pistols gaven aan 'Road Runner'

That was pretty pointless

Soundtrack van deze post: She & Him - Volume One (eerste luisterbeurt maar nu al weet ik dat ik dit album ga kapotspelen)

there's something that makes me smile...

Rock Olmen is een klassiekertje aan het worden op onze festivalkalender en dus was het gisteren weer tijd voor het jaarlijks uitstapje naar dit dorp / gehucht / deelgemeente / boerengat (schrappen wat niet past) van Balen.

We waren net op tijd om de set van Johnny Berlin mee te pikken. De mannen uit Sint-Truiden hebben blijkbaar een Afrekeninghit te pakken en dat doet mij vermoeden dat het heden ten dage wel heel gemakkelijk is om in de Afrekening te geraken. Het deed mij namelijk niet zo veel. De sound van Johnny Berlin lijkt wat op die van Team William, maar om de podiumprésence van laatstegenoemde te evenaren zullen de Johnny's nog veel boterhammetjes moeten eten. Best wel een verrassende en aardige cover van Sufjan Stevens' 'John Wayne Gacy, Jr.'

Creature with the Atom Brain heeft met Aldo Struyf een Millionairelid in de rangen en mocht de Kapel openen. Ze deden dat met veel te harde atmosferische rock. Technisch was het allemaal zeer strak gespeeld, maar opnieuw deed het me niets. Ik geef niet om techniciteit, ik geef om emotie. Als je dan nog eens weet dat het geluid in de Kapel ondraaglijk hard stond, besef je dat we dit optreden voortijdig verlieten.

Gelukkig waren er nog Duitsers om wat verandering in de zaak te brengen: The Germans dus. Geen echte Duitsers maar gewone Belgen uit de Vlaanders. De obligate Hitlergroeten van de vroegste zatlappen werden gelukkig snel achterwege gelaten toen The Germans aan hun set begonnen. En die set was een ideale opwarmer voor het optreden van Sonic Youth dinsdag. Vooral het laatste, epische nummer was enorm imponerend: traag begin, gestage opbouw om uit te barsten in een noisegolf met crescendo duellerende gitaren. Straf!

Straf is ook het minste wat je kan zeggen van Logh. De Zweden zijn stilaan het huisorkest van Rock Olmen aan het worden (nou ja) en stonden perfect geprogrammeerd in de Kapel. De liedjes van Logh kan je het best catalogeren onder de noemer 'schone muziek'. Live kwamen de gitaren wat meer op het voorplan ten voordele van de piano en dat kwam de set ten goede. Krachtige post-rockuithalen, ingetogen momenten als 'Death to My Hometown' en een gitarist die verdacht veel op Axl Peleman leek: meer moet dat niet zijn op een mooie zomeravond.

Headphone kan z'n naam beter veranderen in Radioheadphone. Gelukkig ben ik Radioheadfanatic en stoorde die overduidelijke invloed dus niet. 'Ghostwriter' is en blijft een schijf en volgens wat ik hoorde van hun set hebben ze er zo nog een stuk of twee in de wachtkamer. Een groep om in de gate te houden.

Ik zie mezelf nog niet zo snel naar The Black Box Revelation luisteren op plaat, maar wat ze live lieten zien was bepaald indrukwekkend. Ze speelden überstrak (met The Germans en Johnny Berlin op de affiche mag er al eens een germanisme worden bovengehaald) en zijn nu al een echte headliner. Het meeste respons kwam er uiteraard op 'Gravity Blues' en vooral 'I Think I Like You', maar met slechts een plaat onder de arm konden ze toch al een hele set begeesteren, wat voor zo'n jonkies zeker geen evidentie is. Rock 'n' roll uit de ouw castrol, om het met de woorden van een gekke Olmenaar te zeggen.

Nog even dit: wat een domme, domme, domme mensen zijn er toch. Zoals dat foorwijf (een pejoratieve term die slechts in enkele welomlijnde gevallen op zijn plaats is, dit was een schoolvoorbeeld van zo'n geval) dat bij Logh voor ons stond en het maar niet kon begrijpen dat niemand uit de bol ging. Er is een tijd en plaats voor alles, mens, maar als je het verschil niet ziet tussen een elektro-dj en een groep als Logh, wel, you fail at life. En nee, d'er is 'niemand dood of zo', maar als je zo had blijven zagen had daar wel voor gezorgd kunnen worden. Zo, dat lucht op.

Soundtrack van deze post: M83 - Dead Cities, Red Seas & Lost Ghosts.

for those of you who think the new bloc party single sucks...

You're wrong! It grows on you, it really does. Also, a song with lyrics like the following has to be good.

When I saw you last night, I wanted to say,
`Run away with me, away from the cynics
That this could be the start of something truly real`
But all that I could say was, `hey`,
Was, `hey`, was, `hey`, was, `hey`

<3

That's all.

the past is a grotesque animal

I challenge everyone to find a song with more touching one-liner-lyrics than this one by of Montreal:

The past is a grotesque animal
And in its eyes you see
How completely wrong you can be
How completely wrong you can be

The sun is out, it melts the snow that fell yesterday
Makes you wonder why it bothered

I fell in love with the first cute girl that I met
Who could appreciate Georges Bataille
Standing at Swedish festival discussing "Story of the Eye"
Discussing "Story of the Eye"

It's so embarrassing to need someone like I do you
How can I explain, I need you here and not here too
How can I explain, I need you here and not here too

I'm flunking out, I'm flunking out, I'm gone, I'm just gone
But at least I author my own disaster
At least I author my own disaster

Performance breakdown and I don't want to hear it
I'm just not available
Things could be different but they're not
Things could be different but they're not

The mousy girl screams, "Violence! Violence!"
The mousy girl screams, "Violence! Violence!"
She gets hysterical because they're both so mean
And it's my favorite scene
But the cruelty's so predictable
It makes you sad on the stage
Though our love project has so much potential
But it's like we weren't made for this world
(Though I wouldn't really want to meet someone who was)

Do I have to scream in your face?
I've been dodging lamps and vegetables
Throw it all in my face, I don't care

Let's just have some fun
Let's tear this shit apart
Let's tear the fucking house apart
Let's tear our fucking bodies apart
But let's just have some fun

Somehow you've red-rovered the gestapo circling my heart
And nothing can defeat you
No death, no ugly world

You've lived so brightly
You've altered everything
I find myself searching for old selves
While speeding forward through the plate glass of maturing cells

I've played the unraveler, the parhelion
But even apocalypse is fleeting
There's no death, no ugly world

Sometimes I wonder if you're mythologizing me like I do you
Mythologizing me like I do you

We want our film to be beautiful, not realistic
Perceive me in the radiance of terror dreams
And you can betray me
You can, you can betray me

But teach me something wonderful
Crown my head, crowd my head
With your lilting effects
Project your fears on to me, I need to view them
See, there's nothing to them
I promise you, there's nothing to them

I'm so touched by your goodness
You make me feel so criminal
How do you keep it together?
I'm all, all unraveled

But you know, no matter where we are
We're always touching by underground wires

I've explored you with the detachment of an analyst
But most nights we've raided the same kingdoms
And none of our secrets are physical
None of our secrets are physical
None of our secrets are physical now

if you're so very entertaining, then why are you on your own tonight?!

I've recently decided that The Smiths may be the best pop band to have ever walked on the surface of this earth. Yeah, I know I'm far to easy in handing out these best-thing-ever-labels. I guess you'll have to live with that. The very rare thing about this band is that they both have a very talented lyricist in Morrissey and an excellent guitarist in Johnny Marr. In fact, Marr's typical jangly guitar sound is so memorable and catchy that it will ensure that the songs will get stuck in your head for hours, days, weeks and months. Before you know it, you're yelling 'I would go out tonight / But I haven't got a stitch to wear' when you're riding your bicycle through the city. Yes, that one's from experience. 'This Charming Man' is a great song to sing along to, but my favourite from The Smiths is probably 'I Know It's Over'. Or 'Ask'. Or 'How Soon Is Now?'. Or 'Panic'. Picking just one is like choosing between sleep and music. I.M.P.O.S.S.I.B.L.E. Soo, 'I Know It's Over'. It's probably a bit too angsty and selfdegrading for my own good but I'm a sucker for that kind of stuff. That's just how I roll. To quote Donnie Darko: 'I am pretty- I'm, I'm pretty troubled and I'm, I'm pretty confused. But I... and I'm afraid. Really, really afraid. Really afraid. But I... I... I think you're the fucking Antichrist. ' That last sentence has nothing to do with it, but it's still pretty cool, isn't it?! So yeah, back to the music. Here's a live version from The Smiths' heyday. The performance is a bit iffy, but the music is good, so you should give it a look:

Ára Bátur

Sigur Rós' new album 'Með suð í eyrum við spilum endalaust' may not be their best work to date, it contains some rather magical moments. Yesterday I was listening to it in my bed with quality headphones and I couldn't help myself but cry at the utter beauty that is 'Ára Bátur'. I know Sigur Rós has already written some classics but 'Ára Bátur' has the quality to be their defining masterpiece. Yes, it's that perfect. I'd kill to see them play this work of bliss at Pukkelpop although I'm not sure how I will react. If I ever need to prevend someone from commiting suicide I'll play him/her this song to show him/her how absolutely gorgeous live can be.

atlas madness

Omdat we Koergekweel en Mestival bezwaarlijk echte festivals kunnen noemen, kreeg Rock Herk de eer om onze festivalzomer feestelijk te openen. En dat gebeurde naar Herkse traditie met een eigenwijs alternatieve affiche om duimen, vingers en, waren we iets leniger, mogelijk ook tenen bij af te likken.

Het Welshe zootje ongeregeld van Future of the Left mocht ons als eerste verblijden. De opvolger van McLusky deed dat door met het geweldige 'Wrigley Scott' meteen de toon te zetten voor een set vol pure rock 'n fuckin' roll en absurde lyrics. 'Woody was a wizard / Janie was an elf / And when they got together / They only ate sausage / Sausage on a stick!' is daar een uitstekend voorbeeld van, en het hoeft niet te verbazen dat de glimlach op ons gezicht niet weg te krijgen was. Echt op dreef kwam Future of the Left toen zanger Andrew Falkous zijn gitaar inruilde voor een keyboard en de typische, springerige riedeltjes op het publiek losliet. Uiteraard moeten we er pro forma bijvermelden dat 'Manchasm' het absolute hoogtepunt was en dat 'My Gymnastic Past' de rest van de dag luidkeels werd gezongen ('WAVE WAVE WAVE I DON'T WANNA WAVE WAVE, I DON'T WANNA WAVE WAVE, I DON'T WANNA WAVE AT THEM').

Daarna was het met Red Sparowes tijd om te post-rocken. De mannen hebben een Isislid in de rangen en dan weet je dat ze een patent hebben op intense en sferische soundscapes. Ondanks technische problemen halverwege speelden de Sparowes een degelijke set. Hoogtepunten noemen zou gezien de lange titels een beetje knullig overkomen en een aanzienlijke plaats innemen in deze review, maar omdat we soms best wel eigenzinnig zijn doen we het toch. 'Like the Howling Glory of the Darkest Winds, This Voice Was Thunderous and the Words Holy, Tangling Their Way Around Our Hearts and Clutching Our Innocent Awe' was een epische trip en copybook post-rock. Omdat Red Sparowes weinig echte climaxen inbouwen in hun nummers was de set net iets te vlak om vijftig minuten te boeien, maar dat is al echt spijkers op laag water zoeken.

Phosphorescent ruilt live zijn rustieke americana/alt-country in voor het wat hardere werk met meer nadruk op gitaren. Zijn laatste worp 'Pride' is al enkele weken vastgeroest op onze iPod en het hoeft dan ook niet te verbazen dat vooral de nummers uit die plaat inponeerden. Het werkelijk wonderlijk mooie 'Wolves' bijvoorbeeld waarop zanger Matthew Houck op z'n breekbaarst de woorden haast in je oren fluistert. Of het met bijna evenveel pracht overladen 'Cocaine Lights' dat zoveel emotie bevat dat het haast pijnlijk wordt om te beluisteren: 'in the darkness / after the cocaine lights / I will miss you / more than ever'. Toch zouden wij Phosphorescent graag eens aan het werk zien in een intiemere omgeving. Ideetje voor de nieuwe programmator van Trix misschien?!

Al een gans jaar moeten we aanhoren wat een spektakel we mistten toen we vorig jaar op Pukkelpop M.I.A. verkozen boven Battles. Door de aanwezigen werd dit optreden, net als het optreden in het Stuk in Leuven overigens, overladen met de meest indrukwekkende superlatieven. We waren dan ook maar wat blij dat de mathrockgroep dit jaar terug de weg naar de Belgische festivalweides vond. En het moet gezegd, de commentaren waren niets overdreven. Gedurende een klein uur blies Battles alles weg. De repetitieve mathstructuren dreunden en werkten op ieders dansspieren. Stil blijven genieten was simpelweg onmogelijk. Het allesverpleterende 'Atlas' werd zo imponerend strak gespeeld dat woorden moeilijk te vinden zijn, zelfs voor een aspirant-journalist die van woorden vinden toch zijn beroep wil maken. Ook het aanstekelijke 'Leyendecker', met een hoofdrol voor de minstens tienarmige drummer, en 'Race: In' lieten de toeschouwers met hun kaken op de grond achter. Battles is een ongekende livesensatie die je gezien moet hebben voor je sterft.

The Enemy had ondertussen afgezegd en zo werd een geslaagde editie van Rock Herk afgesloten met drum'n'bass-setjes van Roni Size en Murdock.

Soundtrack van deze post: Nina Nastasia - On Leaving en Confuse the Cat - New Medicine

1 2 3 4

Watch this. Best. Thing. Ever.


PS. Gemakzucht en luiheid houden me nu nog tegen, maar eens ik die overwonnen heb mag je een verslag van Rock Herk verwachten.

high fidelity

What came first, the music or the misery? People worry about kids playing with guns, or watching violent videos, that some sort of culture of violence will take them over. Nobody worries about kids listening to thousands, literally thousands of songs about heartbreak, rejection, pain, misery and loss. Did I listen to pop music because I was miserable? Or was I miserable because I listened to pop music?

#29: Bat For Lashes - Fur and Gold (2006)

Being one of the new favourites from Radiohead's Thom Yorke, Bat For Lashes was destined for success. 'Fur and Gold' is one of the best debuts of recent years. The Brighton-based singer-songwriter (born as Natasha Khan, good thing she chose an artist name) blends haunting folk, melancholy and a pinch of pop into an original mix. Comparisons to Cat Power, Kate Bush and Björk are logical but not always fair. Because Bat For Lashes is so much more than just a copy. Her lyrics are sharp and touching: Sarah, I want to be like you. / Sarah, sometimes I want to live like you / Sarah, so I know how it feels not to feel. The atmosphere in songs like 'What's a Girl to Do?' (perfect pop), 'Horse and I' and 'Bat's Mouth' is so overwhelmingly beautiful it makes me want to take the next boat to Brighton and marry this woman. I have to admit: sometimes the record is too arty for the sake of it, but with so much promise shown, I'm willing to cover that with the cloak of charity.

trying to find the perfect match between pretentious and pop

Looks like I've got a taste for making tiny little mixtapes. Yesterday I made another one. This one is rather personal so I'm not going to give descriptions for the songs (also: I'm lazy). Yeah, I know I broke Nick Hornby's rule (see last post) twice.

side a

Los Campesinos! - It Started With a Mixx -

Cat Power - Could We

Klima - You Make Me Laugh

Of Montreal - Bunny Ain't No Kind of Rider

Mystery Jets - Flakes

Explosions in the Sky - The Only Moment We Were Alone

Bloc Party - Plans

The Go! Team - Junior Kickstart

side b

Arcade Fire - Wake Up

Mystery Jets - Young Love

Belle and Sebastian - Get Me Away From Here, I'm Dying

Stars - Personal

Emily Haines & the Soft Skeleton - Winning

Cat Power - Good Woman

Radiohead - How to Disappear Completely

Needless to say the receiver was over the moon with it which made me very, very happy. You happy few know who I'm talking about. Here's a live version of Cat Power's 'Could We', the tape's centrepiece (although it's the second song):

the lost art of making mixtapes.

Recently, someone asked me to make him a mixtape. Mixtapes are cool as fuck and remind me of my childhood. And High Fidelity! One of my favourite novels/films. Here's a quote:

"To me, making a tape is like writing a letter. There's a lot of erasing and rethinking and starting again. A good compilation tape, like breaking up, is hard to do. You've got to kick off with a corker, to hold the attention (I started with "Got to Get You Off My Mind," but then realized that she might not get any further than track one, side one if I delivered what she wanted straightaway, so I buried it in the middle of side two), and then you've got to up it a notch, or cool it a notch, and you can't have white music and black music together, unless the white music sounds like black music, and you can't have two tracks by the same artist side by side, unless you've done the whole thing in pairs and...oh, there are loads of rules."

So yeah, here's the result:

side a

Battles - Race:in - post-rock on speed to start the thing off
120 Days - Sleepwalking - krautrockish song with amazing lyrics
Florence and the Machine - Kiss with a Fist - already promoted enough

Guillemots - Trains to Brazil - best song by one of my favourite bands

TV on the Radio - Wolf Like Me - already promoted enough

Neutral Milk Hotel - In the Aeroplane over the Sea - with lyrics like 'but for now we are young, let us lay in the sun and count every beautiful thing we see' it's great for the summer, has some very cool weird noises

Of Montreal - Bunny Ain't No Kind of Rider - from the same Elephant 6 collective as Neutral Milk Hotel, psychedelic and fun

Future of the Left - Manchasm - great to sing along to

My Latest Novel - When We Were Wolves - the Scottish answer to Arcade Fire

Les Savy Fav - The Sweat Descends - post-punk heroes play very tight

Broken Social Scene - Swimmers - summery song, vocals by Emily Haines and a great lyric: 'if you always get up late, you will never be on time'

Sonic Youth - Kool Thing - a good mixtape needs some Sonic Youth

side b

Phosphorescent - Wolves - even better than internet hype Bon Iver

Fleet Foxes - White Winter Hymnal - americana with very cool vocal harmonies

Cat Power - Metal Heart (Moon Pix Version) - one of the loneliest songs ever recorded, you can almost literaly feel Chan's pain

Jens Lekman - Maple Leaves - Jens' lyrics are great as always

Keren Ann - Right Now & Right Here - cute voice, nice strings, the choir in the end is fuckin' life-affirming

Lightspeed Champion - Galaxy of the Lost - London based singer-songwriter, nice backing vocals by Emmy the Great

Múm - Weeping Rock, Rock - this song sounds exactly like the title promises

Joanna Newsom - Monkey & Bear - Joanna's quirky voice, the excellent instrumentation and lyrics about a monkey and bear in love make this song nine and a halve minutes of pure bliss

Emily Haines & the Soft Skeleton - Winning - what's better to end a mixtape than the soothing voice of sweet Emily

#30: TV on the Radio - Return to Cookie Mountain (2006)

'Return to Cookie Mountain' is the second album from the Brooklyn-based (isn't everyone, nowadays?!) TV on the Radio. This album is like a puzzle that clicks together after a while and gets better with every listen. It's experimental and challenging without being pretentious. Obvious standout-track is 'Wolf Like Me', a dark, upbeat rocksong. It's catchy and raw, and one of the best singles from recent years. 'Wolf Like Me' will drag you into this album, but the other songs will make you stay. They are less upbeat but will slowly claw their way in to your heart. The vocal harmonies and the dense structure of layer upon layer reveal their beauty only after a few listens. 'Province' (a collaboration with David Bowie) is a hopeful song about love: Love is the province of the brave. 'I Was A Lover' is less optimistic: I was a lover, before the war. Also: And we don't make eye contact / When we have run ins in town / Just a barely polite nod and look at stairs towards the ground. The album closes with the epic 'Wash the Day Away'. It is noisy and exciting and leaves you with one wish: to listen again.

So... another list!

Since this is mainly a music blog and I haven't posted any musicrelated stuff lately, I decided to make another list. This time of my favourite ever albums. These are the albums I enjoy from the first to the last second. I have rated them based on MY enjoyment. I don't want a generic NME-list of critically aclaimed albums.

You might notice a heavy bias towards 00s' albums but hey, I am a child of my time and 83,5% of my music is from the noughties (please don't ask me how I know this).

kleine, fijne dingen

Na mijn ergernissen van even geleden, nu een lijst van kleine, fijne dingen die m'n dag kunnen maken:

-een berichtje krijgen voor je verjaardag van iemand die je al een tijdje niet meer zag en waarvan je niet onmiddellijk een berichtje verwachtte

-handgeschreven brieven krijgen (al eeuwen geleden)

-onverwacht een liedje horen dat perfect je gemoedstoestand weergeeft

-'s avonds alleen wandelen in het historisch centrum van Antwerpen

-échte mails krijgen van mensen die je kent

-mensen die oprecht en enthousiast zijn over iets, het maakt dan niet zo veel uit wat dat iets is

-dammen in 't Lastig Portret

-mooie meisjes die ook nog eens intelligent zijn, én vriendelijk tegen je doen

-eten dat voor je gemaakt wordt, al is het maar een boterham met kaas

-bizarre/absurde conversaties over 'IJsland'

-dromen!

-slapen, op alle momenten en op alle plaatsen

-een lange, warme douche

-een uitgebreide sterrenhemel wanneer je naar huis rijdt van uitgaan

-naast iemand zitten en kunnen zwijgen

-een liedje horen en spontaan beginnen te dansen

-leuke woorden

-moeilijke woorden gebruiken in alledaagse conversaties

-het moment dat je een goed boek dichtslaat omdat het uit is

-een liedje waarvan je dacht dat alleen jij het kende horen in een openbare omgeving (café, ...) of op de radio

-naar mensen kijken

-wakker worden, uit het raam kijken en merken dat er een dik sneeuwtapijt ligt

-regen horen op je dakraam wanneer je in je bedje ligt

-onweer

-subtiele woordspelingen, of mensen die in het station van Antwerpen bij alle reclameborden de Clearchannel in 'Liarchannel' veranderen

-wanneer je al je werk gedaan hebt en even aan niets moet denken

-een knuffel krijgen

-een van je lievelingsalbums beluisteren nadat je het een tijdje niet meer hoorde, én het nóg beter vinden dan de vorige keer

-lucid dreaming

-bedankt worden omdat je de deur openhoudt voor iemand die je niet kent

-lang opblijven om muziek te beluisteren

-voorgelaten worden aan de kassa omdat je maar enkele dingen koopt (of andersom)

-wandelen in een bos

-wanneer je alleen wandelt in een stad en lichtjes de weg kwijt bent: zelf de weg terugvinden

-een open haard

-wakker worden en je realiseren dat het weekend is

<3<3<3

Happy Birthday to Me (Jun. 20)

Listening to Bright Eyes' 'Happy Birthday to Me (Feb. 15)' is a traditional habbit on my own birthday (today! this is not a hint...). The song is a bit sad (eufemism for fuckin' depressing) and although I feel quite light-hearted, it was good to hear it again. Because it's utterly beautiful and has a very clear and important message. I love it with all of my heart. You should too.

Here are the lyrics and some crappy fanmade video I found on YouTube:

All eyes on the calendar

Another year I claim of total indifference

To here, the days pile up

With decisions to be made, I'm sure all of them were wrong

Into this song I send myself

And with these drinks I plan to collapse

And forget this wasted year, these wasted years

Devoted friends, they disappear

And I'm sorry about the phone call and needing you

Some decisions you don't make

I guess it's just like breathing or not wanting to

There are some things you can't fake

I guess that it's typical

To cling to memories you'll never get back again

And to sort through old photographs

Of a summer long ago or a friend that you used to know

And there below

His frozen face

You wrote the name and that ancient date, that ancient date

And you can't believe that he's really gone

When all that's left is a fucking song and

I'm sorry about the phone call; and waking you.

I know that it is late,

But thank you for talking, because I needed to.

Some things just can't wait.

Soundtrack to this post: Mystery Jets - 21

jump?!

Als ik in de auto stap is het eerste wat ik doe een fijn muziekje opzetten. Iets met een leuk ritme of zomerse gitaartjes is ideaal. Zo ook vandaag. Eject, en wat tref ik aan? Een of andere jumpstyle-cd. Mijn gezicht vertrekt en ik begin te vloeken op de marginaliteit van dit object en hoe deze geluiden (ik weiger het muziek te noemen) inferieur zijn aan alles wat ooit op band gezet is, inclusief de Crazy Frog.

Moeder de vrouw, nul muzikale achtergrond, probeert me wat de bedaren door te zeggen dat het ieder's eigen keuze is en dat het allemaal subjectief is. Normaal een stelling waar ik volledig achtersta, maar in dit geval raak ik nu pas echt op dreef...

"Ten eerste is het niet de keuze van mijn zus om naar leeghoofdige jump te luisteren, maar van haar hersenloos vriendje, en ten tweede: nee, dat is niet allemaal subjectief, als je het verschil niet hoort tussen jump en pakweg Arcade Fire heb je waarschijnlijk geen oren. Jump is het laagste wat de mensheid ooit voortgebracht heeft, zelfs lager dan de Holocaust."

Stilte.

Maar hey, denk ik even later. Laat ik de woorden van mijn moeder maar eens in haar gezicht terugkegelen. Ik bekijk de zelfgemaakte compilatie-cd'tjes die ik bewaar in een mapje en beklaag me dat ik geen hardcore, techno, Joanna Newsom of 65daysofstatic bijheb.

My Bloody Valentine dan maar. Ik draai nog even aan de volumeknop. Geen reactie. Even 'Declare Independence' van Björk proberen. Een grijns verschijnt op mijn gezicht wanneer ik de noise hoor openbreken.

Moeder is onvermurwbaar. Ik probeer het met 'Atlas' van Battles en om extra irritatie te kweken speel ik de drumpartijen al luchttrommelend na. Normaal zou ze nu al lang gevraagd hebben om 'dat lawaai wat stiller te zetten' maar ze vertikt het. Ik schuif Future of the Left in de cd-speler en kweel vrolijk mee: Colin was a pussy, a very pretty pussy.

De reactie blijft uit en mijn opties minderen. Ook Crystal Castles, M83 of Fugazi hebben weinig effect. Opeens heb ik een geniaal plan: Godspeed You! Black Emperor. Ouders begrijpen niets van post-rock. Ze snappen het niet. Waarschijnlijk omdat ze niets kennen uit 'de goede oude tijd' dat er op lijkt. Laatste poging dan maar.

Moedeloos zet ik een liedje van Jens Lekman op. Ik geef me over.

((PS.Sommige details van dit verhaal zijn of zijn niet lichtjes aangedikt.))

Your Bloody Valentine?! My Bloody Valentine!

Yesterday, shoegaze heroes My Bloody Valentine played their first gig in 16 years. I think the setlist looks rather terrific:

'Only Shallow' / 'You Never Should' / 'Honey Power' / 'I Only Said' / 'Cigarette In Your Bed' / 'Thorn' / 'Nothing Much To Lose' / 'To Here Knows When' / 'When You Sleep' / 'Slow' / 'Blown A Wish' / 'Soon' / 'Feed Me With Your Kiss' / 'Sueisfine' / 'You Made Me Realise'

All the classics are there: Only Shallow! To Here Knows When! Blown A Wish! Soon! I'm still gutted that the Irish band didn't announce any festival shows in Belgium. Was hoping for them to play Pukkelpop but since the headliners are already confirmed, I don't think there's much hope left.

Shoegaze's defining album 'Loveless' is one of my favourites ever, and I think you should hear this album at least once before you die. Opener 'Only Shallow' has some weird but awesome noises in the beginning and is the closest you get to hot, hot sex without actually having hot, hot sex. If that doesn't convince you to listen to the song, I don't know what will:

Auf Wiedersehen Schweiz

Tijdens een groot voetbaltoernooi zonder de Belgen (dit is een pleonasme, niet?!) ontwikkel je haast automatisch sympathie voor een of ander land waar je voor de rest niets mee te maken hebt. Zo konden onder andere Kroatië, Ierland, Ghana en Australië in het verleden al op mijn support rekenen. Deze keer heb ik het wel voor de Zwitsers. Niet het meest sexy voetballand, hoor ik je zeggen, maar met hun ongebreidelde aanvalsdrang konden ze mij alvast bekoren. Als je ze nog niet zag spelen geloof je het waarschijnlijk niet, maar ze hebben ook een uitstekende ploeg: een modern middenveld met Fernandes en Inler (don't worry, ik kende die gasten ook niet), technisch vaardige spitsen met Derdiyok en Vonlanthen en een vechtlust die perfect belichaamt wordt door de geweldige Ludovic Magnin (deze foto typeert 'm helemaal).

Het is dan ook doodjammer dat Zwitserland na twee wedstrijden en nul op zes al uitgeschakeld is. Vooral omdat het veel meer verdiende! Tegen Tsjechië waren de Zwitsers negentig minuten lang de betere ploeg en de 0-1 eindscore deed de waarheid geweld aan. Ook tegen de Turken verdienden ze meer dan een 1-2 nederlaag, die er trouwens pas in de toegevoegde tijd kwam. Op de beslissende momenten ontbrak het hen vooral aan scorend vermogen en een tikkeltje geluk. Dat speelt nu eenmaal mee in het voetbal en zo mag ik op zoek naar een nieuwe favoriete ploeg. De Duitsers dan maar?

Soundtrack van deze post: M83 - Dead Cities, Red Seas & Lost Ghosts. Bekijk het geniale 'Run Into Flowers' hieronder:

gerechtigheid?! leedvermaak?!

Dit kon ik jullie niet onthouden:

BON JOVI-TICKETS AAN LAGERE PRIJZEN ­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­

Bon Jovi treedt zaterdag op in het Koning Boudewijnstadion in Brussel. De zwakke voorverkoop doet de organisatoren kiezen voor een noodoplossing. Op het internet biedt Lion Productions via een "wedstrijd" kaartjes aan voor 25 euro, een derde van de prijs.

"Dit wordt door het management opge- drongen", zegt Ludo Swennen van Lion Productions in de Concentra-kranten. "We wilden dit niet eerder doen om mensen die meer betaalden niet boos te maken."

Bon Jovi scoorde met nummers als "Bed of roses" en "Always".

Bron: teletekst één

PS. Kele Okereke = held:

Do you want my side, my side of the story?!

Eerst even dit: België, wake up! Het optreden van de geweldige Guillemots in de Orangerie van de Botanique kende maar een magere opkomst. Wanneer gaat we deze prachtgroep eindelijk massaal ontdekken en koesteren, want dat ze dat verdienen staat buiten kijf.

Nochtans begonnen ze maar slapjes aan hun optreden. Nummers als 'Made Up Love Song #43' en 'Clarion' die op plaat weten te begeesteren, misten live wat bezieling. Ook 'Last Kiss', gezongen door de bloedmooie, Braziliaanse contrabassiste kon het tij niet keren. Gelukkig duurde dit niet lang: de kippenvelballads 'Falling Out of Reach', 'Words' en vooral 'If the World Ends' overtuigden wel. Het absolute keerpunt was misschien wel 'We're Here'. Fyfe Dangerfield speelde dit nummer ingetogen solo op zijn akoestische gitaar en kon daarbij zijn vocale kwaliteiten uitgebreid tonen. Het concert zou daarna geen enkel minder moment meer kennen.

Waar eerst vooral de rustigere nummers de hartjes aan diggelen sloegen, was het daarna aan de upbeatnummers om terug een lach op het gezicht van de aanwezigen te toveren. Single 'Get Over It' bijvoorbeeld, dat schippert tussen noise en melodie zonder ooit de koers te verliezen. Of 'Kriss Kross', een rollercoaster van een song die minstens vijftig ideeën bevat en toch niet overladen klinkt. Wat Guillemots interessant maakt is dat ze de nummers niet per se willen spelen zoals op plaat. Dan staat de gekke drummer opeens te zwaaien met een gigantische koebel, om maar iets te noemen. Of Dangerfield die al meppend op een scheel van een vuilnisbak een polonaise opstart in de zaal.

De absolute kleppers kwamen er pas in de bis. 'Trains to Brazil' is een song over de aanslagen in Londen en een geliefde verliezen en slaagt er toch in optimistisch te klinken. Voor mij is dit het beste popnummer van de laatste 'tig jaar. Live kunnen ze natuurlijk geen heel orkest meenemen en dus klint het nummer wat meer stripped down. Zo zingen Fyfe en de Braziliaanse schone de blazersarrangementen: verdienstelijk, maar niet hetzelfde als op plaat. 'Sao Paolo' mocht het optreden op epische wijze afsluiten. Het zijn eigenlijk minstens drie nummers in elkaar en gaat vlotjes over de tien minuten. Guillemots op zijn best.

edit: de Braziliaanse schone blijkt een Canadese te zijn. De gitarist is Braziliaans.

Deze liveopname van 'Sao Paolo' voor de electric proms is geweldig. Guillemots worden geruggesteund door een volledige symfonie en dat is een absolute meerwaarde voor de muziek:

Soundtrack van deze post: Sigur Rós - með suð í eyrum við spilum endalaust