gigs galore

De voorbije anderhalve week was goed gevuld met optredens. Vanwege mijn legendarische luiheid heb ik echter nog geen verslag uitgebracht. Bij deze...

Van Krakow ben ik fan sinds ik ze vorig jaar zag op Rock Olmen. Toen ik ontdekte dat ze het voorprogramma van Rudy Trouvé zouden verzorgen, en met de fantastische cultuurcheques in het achterhoofd, moest ik dus niet lang twijfelen. Het 'Vlaamse Low' speelt een soort van slowcore met post-rockuithalen. In de Arenbergschouwburg komt de muziek van Krakow net iets minder tot haar recht dan in de intieme setting van de kapel van Olmen, maar dat neemt niet weg dat ze me weer wist te imponeren. Vooral wanneer de drie karakteristieke stemmen zich met elkaar verweven is het kippenvel nooit ver weg.

Voor Rudy Trouvé waren mijn verwachtingen niet al te hoog gespannen, maar hij verraste me aangenaam. De muziek was helemaal niet pretentieus, wat mijn bevooroordeelde ik verwachtte, en de man in kwestie bleek een droge komiek te zijn. Bovendien hadden we te maken met een uiterst getalenteerde groep. Hoogtepunt was ongetwijfeld 'One Day Our House Will Become So Heavy That It Will Sink Into The Earth', dat door de groepsleden à capella werd aangehouden, waarna er een geweldige muzikale uitbarsting volgde.

De volgende dag was het vertrouwde Trix weer het decor voor een avondje ongecompliceerd plezier met Matt & Kim. Op plaat klinkt het Amerikaanse duo verre van indrukwekkend: de originaliteit is vaak ver te zoeken. Live transformeren ze echter in een onstopbare sneltrein. Veel danken ze aan hun ongebreideld speelplezier. Zelden heb ik een band zichtbaar zoveel plezier zien beleven op een podium. Hartverwarmend. Ook na het optreden toonden Matt & Kim veel sympathie voor en interesse in hun fans.

Eergisteren was het tijd om twee grote Belgische beloften een kans te geven: Team William en Guernica. Team William veroverde onlangs de bronzen plak in Humo's Rock Rally en heeft een uitstekende livereputatie. Hooggespannen verwachtingen dus, maar de band loste die probleemloos in. Superstrak spel en een erg vermakende podiumprésence: deze jongeren gaan het ver schoppen.

Guernica maakt minder toegankelijke muziek, hey iemand moet het doen!, maar ook zij voeren een uitstekende liveshow op. De groep verkent de driehoek tussen Foals, Bloc Party en ...And You Will Know Us By The Trail Of Dead en doet dat goed. Vooral op het einde, toen de sound wat harder en atmosferischer werd, klonk dat erg sterk.

Geen foto's deze keer. Diezelfde luiheid.

Soundtrack van deze post: Wolf Parade - Apologies to the Queen Mary en Joanna Newsom - Ys.

François Sterchele

De voorbije twee dagen gaat er maar één naam door mijn hoofd: François Sterchele. De dood van deze topspits treft de Club Brugge-familie recht in het hart en is het donkerste en moeilijkste moment uit mijn supportersleven. Morgen ga ik alvast naar Brugge, al heb ik geen ticket voor de wedstrijd, dat is het laatste eerbetoon dat ik hem kan brengen.

Cois, bedankt voor alle mooie momenten die je ons bracht, je doelpunten tegen Anderlecht en Cercle. Je guitige jongenslach, je neus voor doelpunten: we gaan je missen maar nooit vergeten. In onze harten leef je eeuwig voort.

Slaap zacht, Cois...

The Long Blondes @ VK

Omdat de zin en de tijd de laatste maand op geen enkel moment samen aanwezig waren, heb ik deze blog wat verwaarloosd. Gelukkig was er het optreden van The Long Blondes vorige week, dat me verplicht om toch nog eens iets neer te typen.

Het was ondertussen al de derde keer dat ik de Sheffieldse band live aan het werk zag, maar zal ze me ooit vervelen? Als echte fanboy moet ik op deze vraag volmondig 'nee' antwoorden. Kate Jackson, de verrukkelijke frontvrouw van de Blondes, zag er zo mogelijk nog verrukkelijker uit dan de vorige keren en dat wil iets zeggen. Bij het eerste nummer 'Round the Hairpin', dat klinkt als een dreunende pretparkattractie (hey, een mens mag al eens een scheve vergelijking gebruiken!), daagde ze het niet zo talrijk opgekomen publiek een eerste keer uit. Met haar rug naar de zaal en haar benen lichtjes gespreid verzorgde ze het drumwerk. Dat ze daarbij, met dank aan het milimeterkorte broekje, haar indrukwekkende benen tentoonstelde was mooi meegenomen.

Andere hoogtepunten noemen zou zinloos zijn, maar omdat nu eenmaal alles zinloos is in het licht van de tijd doe ik het toch. 'Century' is glamoureuze discopunk die geurt naar Blondie en heb je misschien al eens op de radio horen passeren. 'Erin O'Connor' verwijst dan weer naar hun oude postpunky werk en gaat over een kerel die tijdens de seks met zijn vriendin aan een Brits topmodel, Erin O' Connor, jawel, denkt. 'You Could Have Both' is een van mijn persoonlijke favorieten en dat heeft het vooral te danken aan het gesproken duet: I was in full time education, when I got scared of the future / and I've only got a job so I wouldn't dissapoint my mother.

De nummers van het nieuwe album "Couples" werden goed ontvangen maar uiteindelijk waren het wel de oude hits die het publiek volledig gek kregen. 'Once and Never Again' bijvoorbeeld, over een vrouw die raad geeft aan een meisje. Ook het fantastische 'Giddy Stratospheres' en bisnummer 'Lust in the Movies' blijven moeiteloos overeind in dit rijtje. Toch kwam het absolute hoogtepunt van "Couples": 'Too Clever By Half', de op plaat al redelijk geweldige ballad werd live nog een niveau hoger getilt.

The Long Blondes bewezen met verve hun waarde als liveband en bevestigden moeiteloos hun status als een van mijn favoriete groepen aller tijden. Ze mogen dan al hun Gang of Four-achtige gitaren ingeruild hebben voor synths en experiment, het blijft onmiskenbaar dezelfde band.

'Fulwood Babylon' speelden ze spijtiggenoeg niet, maar dat belet me niet om het hier te posten. Gewoon, omdat meer mensen het moeten kennen: