Vergeef me het feit dat ik de chronologie in mijn concertescapades verbreek, maar ik heb op dit moment meer zin om te schrijven over Those Dancing Days dan over M83. Met recht en rede! Een bende schattige Zweedse meisjes met schattige jurkjes en schattige gezichtjes is nu eenmaal interessanter dan een saaie Fransman.Schattig is het woord. Ik wist niet waar ik eerst moest kijken. Al druk je me een pistool tegen de slaap, ik zou niet kunnen zeggen welke van het vijftal het schattigst is. Oké, bij wijze van spreken dan. Als ik echt een geweer tegen het hoofd zou krijgen kies ik wellicht voor de gekke keyboardiste die eigenlijk niet zo goed kon dansen maar het stiekem wel deed. En de hele tijd koekjes at tijdens de show. Die onbezonnenheid!
Het moet ondertussen al duidelijk zijn dat ik enorm genoten heb van de show van deze dames. Dat zou de indruk kunnen wekken dat ik image boven inhoud verkies, en wie ben ik om dat tegen te spreken. Niets menselijk is me vreemd. De zangeres had geen goddelijke stembanden en geen van de muzikanten speelde z'n instrument superstrak. Maar vanaf het moment dat ze samen op het podium stonden en hun zoete indie pop op de wereld loslieten, werd ik verliefd op de meisjes. En zoals de Arctic Monkeys al zongen: all that's left is the proof that love's not only blind but deaf.
Misschien zijn Those Dancing Days niet meer dan het snoepje van de week en ben ik ze volgende maand alweer vergeten. Dat doet niets af van het feit dat ze mij een bijzonder fijne avond bezorgd hebben.
Soundtrack van deze post: Duyster
Geen opmerkingen:
Een reactie posten