i'll sleep through the rest of my days

Als bovenstaande foto van mijn favoriete nimfje Joanna Newsom de wereld niet tot een betere plaats maakt, en volkeren niet vredevol laat samenleven, en Israëli en Palestijnen de strijdbijl niet doet begraven, dan weet ik oprecht niet wat daar wel in zal slagen. Joanna is niet van deze wereld, maar een schepsel dat op de aarde is gezet om iedereen te betoveren als een moderne messias. Met haar magisch harpspel en kalmerende stem brengt ze mensen in vervoering. Mensen die haar onconditioneel zullen aanbieden eens ze onder haar betovering zijn. Tomasz is er daar een van.

Laat je zelf meevoeren naar andere windstreken door 'Cosmia', dat tien minuten duurt maar na twee seconden over lijkt. Zodat je nog eens moet luisteren. En nog eens.

FUUUCK !!

This message killed me:

We have decided to call it a day.

The main reason for this is that I suffered from a stroke in June and unfortunately I do not know when / if I will be well enough to play guitar again.

On behalf of the band I'd like to say a big thank you to anyone who ever came to one of our shows, bought one of our records or danced to one of our songs in a club. Thank you, if it wasn't for you the whole thing would have been pointless.

Finally on a personal note, thanks for all your well wishing messages.

Dorian xxx

Dorian = Dorian Cox, The Long Blondes' guitarist and songwriter. Get well soon, sir!

Now I'm just grateful I've seen them all three times they played in Belgium. Guess all there is left is their excellent records. I think I'll have a Long Blondes marathon today. Fuck, why can't this be the fuckin' Kaiser Chiefs or something. Why my sweet, sweet Long Blondes.

I wanted to post 'You Could Have Both', because Dorian does vocals for that song, but I can't find a decent version on YouTube. Instead I'll post what apparently is their last ever single (aw, I still can't quite believe it) 'Guilt':

You will be missed :(

living for music, living in a dance, music for life, those dancing days

Vergeef me het feit dat ik de chronologie in mijn concertescapades verbreek, maar ik heb op dit moment meer zin om te schrijven over Those Dancing Days dan over M83. Met recht en rede! Een bende schattige Zweedse meisjes met schattige jurkjes en schattige gezichtjes is nu eenmaal interessanter dan een saaie Fransman.

Schattig is het woord. Ik wist niet waar ik eerst moest kijken. Al druk je me een pistool tegen de slaap, ik zou niet kunnen zeggen welke van het vijftal het schattigst is. Oké, bij wijze van spreken dan. Als ik echt een geweer tegen het hoofd zou krijgen kies ik wellicht voor de gekke keyboardiste die eigenlijk niet zo goed kon dansen maar het stiekem wel deed. En de hele tijd koekjes at tijdens de show. Die onbezonnenheid!

Het moet ondertussen al duidelijk zijn dat ik enorm genoten heb van de show van deze dames. Dat zou de indruk kunnen wekken dat ik image boven inhoud verkies, en wie ben ik om dat tegen te spreken. Niets menselijk is me vreemd. De zangeres had geen goddelijke stembanden en geen van de muzikanten speelde z'n instrument superstrak. Maar vanaf het moment dat ze samen op het podium stonden en hun zoete indie pop op de wereld loslieten, werd ik verliefd op de meisjes. En zoals de Arctic Monkeys al zongen: all that's left is the proof that love's not only blind but deaf.

Misschien zijn Those Dancing Days niet meer dan het snoepje van de week en ben ik ze volgende maand alweer vergeten. Dat doet niets af van het feit dat ze mij een bijzonder fijne avond bezorgd hebben.

Soundtrack van deze post: Duyster

one year !

Toen ik een dik jaar geleden deze blog uit de grond stampte, had ik niet vermoed dat ie een jaar later nog zou bestaan, laat staan dat er al 78 berichten op gepost zouden zijn. Mijn korte concentratieperiode zou daar wel anders over beslissen, daar was ik van overtuigd. Mis poes.

Ik mag dan misschien maar voor drie man en een paardenkop schrijven (of nee, laat die paardenkop maar weg, ik denk niet dat Joris dit leest), het zijn mijn drie man en een paardenkop en ik laat ze niet in de steek! Dit klinkt veel meliger dan het bedoeld is en de stream of conscienceness waarin ik dit neertyp zal daar niet veel aan verhelpen.

Orde van de dag: een jaar geleden schreef ik mijn allerallereerste bericht over Black Kids, een band die uitgegroeid is tot het niveau van indie darlings. Ik zou graag vandaag opnieuw zo'n groepje in de schijnwerpers zetten, merk de symboliek!, maar ik vrees dat ik dat niet kan. Ik word oud, de muziekwereld holt sneller dan mijn oude knoken kunnen volgen. Ha!

Dat maakt dit bericht vrij nutteloos, maar uiteindelijk zijn al mijn berichten vrij nutteloos dus het zal me worst wezen. Zie mij hier de nihilist uithangen!

Grootste zeverpost ooit.

Soundtrack van grootste zeverpost ooit: Menomena - Friend and Foe.

jungle drum

This new Emiliana Torrini single 'Jungle Drum' makes me want to fall in love. Listen to it here:



Together with Sigur Rós' 'Gobbledigook', this has to be the most cheerful song of the year. Is it a coincidence that they're both Icelandic?

rest now, weary head, you will get well soon

Terwijl yuppies in cadillacs en saaie huisvrouwen die denken hip te zijn hun weg zochten naar een overprijsd zitje in het Sportpaleis, hokte muziekminnend Antwerpen samen in het gezellige Trix voor een avondje met het fijne groepje genaamd Get Well Soon. De band rond Konstantin Gropper (nen Duits! die goede muziek maakt! zowaar een nog straffere combinatie dan een Togolees die uitblinkt in skiën) verkent het gebied tussen The National, Beirut, Radiohead en Patrick Wolf en doet dat zonder te vervallen in indie rock clichés.

Met slechts een plaat op het palmares viel een beetje te vrezen dat Gropper geen volledige band zou meebrengen en wat meer stripped down te werk zou gaan. Niets was minder waar: het podium werd bevolkt door zes mensen en die zetten meteen de toon voor de avond. Opener 'Prelude' begon als een rustig wiegeliedje maar ontaardt halverwege in een militante samenzang.

Wat opviel was dat Get Well Soon live duidelijk steviger uit de hoek durfde komen. Met momenten stonden de groepsleden zwaar loos te gaan op hun instrumenten en schuwden ze de melodieuze noise-erupties niet. Op 'If This Hat Is Missing I've Gone Hunting' bijvoorbeeld, dat niet enkel een geweldige titel heeft, maar ook ditto tekst: Shoot, baby! / shoot, baby! / pull the trigger! / Fire a bullet, an arrow or a poisoned dart, baby!

Met het duo 'I Sold My Hands for Food So Please Feed Me' en 'Born Slippy Nuxx' bewees Get Well Soon pas echt z'n klasse. Het eerste is het pareltje van het album en was absoluut begeesterend live. Het tweede is een cover van de Underworld klassieker die ze zo eigen maken dat je amper gelooft dat ze het nummer niet zelf geschreven hebben.

'If This Hat Is Gone Missing I've Gone Hunting':

Soundtrack van deze post: duyster

we danced to the sound of sirens

Only a week or two ago, I was discussing with a friend what a pity it was that we'll probably never see Bloc Party again in a venue smaller than Antwerp's Lotto Arena. Needless to say I was over the moon to hear that the band announced two gigs in the Ancienne Belgique in February. To the point that I was jumping with joy from one couch to the other. Because 'Intimacy' is amazing and Bloc Party is the best band ever, and I like hyperbole. Yay! Now I want to see both gigs. I'm irrational like that.

Soundtrack to this post: M83 (em katrevijntrwa) - Saturdays = Youth

Dear Science

Heeft TV on the Radio met 'Dear Science' de plaat van het jaar gemaakt? Best mogelijk, al wacht ik liever nog een paar maanden met zulke uitspraken. Feit is dat 'Dear Science' een bevestiging is van wat ik stiekem al een tijdje wist: dat TV on the Radio een van de meest relevante groepen is van de afgelopen tien jaar.

Weg met de gelaagde sound van 'Return to Cookie Mountain'. Welkom electronica, dance-invloeden en rap. Iets totaal anders, maar TVOTR komt er probleemloos mee weg. 'Family Tree' is ongetwijfeld het beste trage nummer dat de mannen uit Brooklyn al maakten, maar voor de rest van het album mogen de dansschoenen afgestoft worden. 'Dancing Choose' en 'Golden Age' zijn schijven die een boer van zijn paard kunnen slaan.

Videoclips zijn er nog niet, maar wie heeft er videoclips nodig wanneer je livebeelden kan vinden op het wonderbaarlijke wereldwijde web (ik kan amper wachten om ze live te zien!):

Soundtrack van deze post: The Smiths - Strangeways, Here We Come