optreden Explosions in the Sky en nieuwe ep Ladycop

Mensen die Explosions in the Sky melancholisch noemen, hebben wij altijd verdachte sujetten gevonden. Wij omschrijven de instrumentale muziek van de Texanen liever als emotioneel en hoopvol. Als we ooit iemand moeten redden van zelfmoord, zouden wij zelfs ‘The Earth Is Not A Cold, Dead Place’ opzetten, om aan te tonen hoe paradijselijk mooi het leven kan zijn. (meer lezen: Indiestyle)

Ladycop - We're Not the Man
Wanneer de grote Indiestylebaas een cd’tje op ons bureau werpt met de woorden ‘zie maar wat je er mee aanvangt’, wrijven wij ons al in de handen. De kans dat we iets wonderbaarlijks uniek te horen krijgen is immers even groot als de kans dat het gaat om een schijfje gevuld met bizarre kattengeluiden. (meer lezen: Indiestyle)

pukkelpop, dag 3

Op een ontieglijk vroeg uur uit mijn tent gesukkeld voor Telepathe (**1/2). Het terminaal hippe meisjesduo uit Brooklyn verraste me eerder dit jaar met hun uitstekende, door Dave Sitek geproducete 'Dance Mother'. Live stralen de meisjes echter minder uit dan twee kapotgeprikte zwembandjes en het zou me dan ook verbazen dat ze snel een veel hogere plaats op de affiche kunnen bemachtigen. Dat neemt niet weg dat de nummers op zich goed klonken - uiteindelijk het belangrijkste - en dat 'Chrome's On It' en 'So Fine' schijven zijn die een boer van zijn paard kunnen slaan.

Voor Deerhunter had ik te weinig aandacht om er een oordeel over te vellen en daarna was het wachten tot Florence and the Machine (****1/2) op de volgende must see act. Florence heeft twee grote troeven, haar Stem en haar Benen, en dat weet ze maar al te goed want ze speelt hen uit met een zelfverzekerdheid van een gepensioneerde die zijn troefkaarten uitspeelt. Florence is wild en dat zal iedereen geweten hebben. Met slechts een album onder de arm kon ze het zich toch permitteren om nummers als 'Girl With One Eye' niet te spelen. Een luxe die de kracht van de overige songs uit haar enthousiaste set mooi illustreert.

Terwijl 50 Cent zijn raps over de wei spuwt, rep ik mij terug naar de Club voor Little Boots (****). Wat volgt is de kroniek van een aangekondigd feestje. Met haar perfecte popnummers is Victoria Hesketh de geknipte persoon om de temperatuur weer een aantal graadjes te doen stijgen en al gauw zong en bewoog de hele tent mee op 'New in Town', 'Meddle' en 'Stuck on Repeat'. Enkel seutjes, verlamden en metalheads dansten niet, maar die hadden daar op dat moment sowieso niets te zoeken. Of om het met de woorden van 'Remedy' te zeggen: I will not be frozen, dancing is my remedy, remedy.

dEUS (***1/2) mocht voor de tweede dag op rij de Marquee afsluiten en ze deden dat met een volledig verschillende setlist. Toch hoorde ik amper slechte nummers, wat me deed besluiten dat Tom Barman en de zijnen al een resem wereldnummers geschreven hebben. Hetzelfde kan trouwens gezegd worden van Alex Turner die met z'n band Arctic Monkeys (***1/2) de Main Stage voor gesloten mochten verklaren. De mannen van Sheffield vonden het zelfs niet nodig om al hun singles te spelen en met heel wat materiaal uit hun nieuwste en voor de meeste aanhoorders nog onbekende 'Humbug' zat de mot er vaak in. Bij deze moet ik trouwens nu al mijn stelling van aan het begin van deze recensie weerleggen als zou je met een gebrekkige uitstraling niet hoog op de affiche geraken.

Mijn excuses voor de inferieure kwaliteit van het verslag van deze laatste festivaldag. Meer dan twee weken wachten om iets neer te pennen, en dat zonder notities, was misschien toch niet zo'n strak plan.

Voor nutteloze lijstjes zijn al veel te veel onschuldige bomen gesnuiveld, maar omdat het wereldwijde web nu eenmaal niet op papier gedrukt wordt, hier mijn top-3 van deze Pukkelpop:

1-Vampire Weekend

2-Florence and the Machine

3-Beirut

Als je nu denkt dat het allemaal joy, bliss, rozengeur en manenschijn was op Pukkelpop, heb je grotendeels gelijk. Toch verdienen volgende snoodaards dood door foltering (ik wou ze eigenlijk een ontmoeting met de ellebogen van Wasilewski toewensen maar gezien de huidige situatie laat ik dat maar):

-mensen die voordringen terwijl een concert al bezig is. Als je het zo graag wil zien, kom dan wat vroeger!

-mensen die overdreven veel praten tijdens optredens. Meestal dezelfde als eerdergenoemde voorkruipers

-mensen die gitaren en zakken wijn stelen uit tenten

-de onverlaat die het nodig vond om geen donkere Grimbergen meer te serveren in de Speciale Bierentent

nieuwe albums The Fiery Furnaces en The Dodos

Wanneer er in de muziekwereld een broer-zusduo ten tonele verschijnt, is het voor het verzamelde journaille haast een verplichting om de vergelijking te maken met The White Stripes. Gelukkig hebben wij onze perskaart (nog) niet op zak en hoeven wij geen rekening te houden met dat soort ongeschreven regels. Wisten jullie, liefste jongens en meisjes en Zuid-Afrikaanse hermafrodietjes, trouwens dat de praeteritio onze favoriete stijlfiguur is? (tip: Wikipedia is je vriend!) (meer lezen: Indiestyle)

Mensen die het kunnen weten, noemen het tweede album van een band steevast het moeilijkste. Geen idee of het klopt, maar The Dodos hebben dat cliché op hun tweede plaat ‘Time To Die’ wel heel erg letterlijk genomen. Na een luisterbeurt of twee zaten we immers met de handen in het haar. Niets van dat hoge in-your-facegehalte dat debuut ‘Visiter’ zo instant beluisterbaar maakte. (meer lezen: Indiestyle)

pukkelpop, dag 2

Sommige vrouwen hebben het allemaal. Emily Haines bijvoorbeeld. Een uiterlijk waarvoor de dikke Van Dale en de Oxford Dictionary respectievelijk woorden als 'bloedmooi' en 'stunningly gorgeous' bedachten, geadoreerd worden door ondergetekende (wat zeg ik: aanbid! verafgood!) én fijne muziek maken. Solo gaat ze de intimistische tour op, maar bij Metric (****) mag het volop zomeren. Voor hun set op de Main Stage koos de band voluit voor songs uit hun nieuwste en uitstekende plaat 'Fantasies' met het grootse 'Stadium Love' als apotheose. Ah ja, Chokri, volgende keer een paar uur later in de Marquee, alsjeblieft, als je mijn vriend wil blijven.

Fight Like Apes (**1/2) heeft een nummer over Céline Dion, iets wat zo oncool is dat het weer cool wordt. Zoiets als Eddy Wally. De fel behaarde toetsenist/gek/aapmens is een reuzegroot bewijs dat de evolutietheorie van Charles Darwin geen verzinsel is. Eat that, bible belt katholieken!

A Place to Bury Strangers (**1/2) overstuurt net als My Bloody Valentine gitaren zo hard dat ze klinken als alles behalve gitaren. Achtereenvolgens hoorde ik straaljagers, stofzuigers en drilboren van straatwerkers. Andere gelijkenis met de Marquee headliners van een dag eerder: ze durven hun versterkers al eens op tien zetten. Het niveau van hun grote voorbeelden haalt de 'luidste band van New York' echter nog niet.

Niet Betina Geysen, Bert Anciaux of Mieke Vogels, maar Andy Falkous is de toekomst van links. Met zijn band Future of the Left (****) maakt de angry not so young man noisy rock 'n' roll die zo recht door zee gaat dat Moses jaloers zou zijn. Ook op de tweede plaat van de Welshe band regent het weer oneliners. Onze favoriet komt echter van debuut 'Curses': Woody was a wizard / Janie was an elf / And when they got together / They only ate sausage - sausage on a stick. Live komt het zootje ongeregeld het best voor de dag wanneer Falkous zijn gitaar inruilt voor het gestoorde orgeltje.

Glasvegas (***) een echte festivalband noemen is een understatement van het genre 'Tom Boonen kan snel met een fiets rijden'. De bombastische noise pop van de Schotten past op een festival als een koe in een frisse alpenwei. Glasvegas heeft echter nog niet voldoende topnummers om al een uur te boeien. Songs als 'Daddy's Gone', 'Geraldine' en 'It's My Own Cheating Heart That Makes Me Cry' behoren duidelijk wel tot die categorie en als de Glaswegians op hun volgende albums nummers van dat niveau blijven schrijven, zie ik niet in waarom ze in de toekomst geen waardige Main Stage headliners kunnen worden.

Na een flardje The Ting Tings (een jaar eerder nog uitstekend in de Club), die met z'n tweeën een beetje verzopen op het grote Main Stage podium, kreeg de Marquee hét absolute hoogtepunt van deze Pukkelpop te zien: Vampire Weekend (*****). De universiteitsjongens uit New York kregen met hun vrolijk zomerse indie pop mezelf en met mij de rest van het enthousiaste publiek vlotjes aan het dansen. De set was perfect opgebouwd - met ook enkele uitstekende nieuwe nummers - en bulkte van de hoogtepunten: 'Mansard Roof', 'A-Punk', 'Walcott' en ga zo maar door. U merkt het beste lezertjes: uw dienaar was onder de indruk. Met 'One (Blake's Got A New Face)' zetten de heren de indrukwekkende kroon op het indrukwekkende werk. Omdat ook journalisten soms adjectieven te kort komen.

Fever Ray (****) maakt op plaat donkere en bezwerende muziek, maar live is het vrouwelijk gedeelte van The Knife pas echt een Ervaring. Wanneer je de donkere figuren tussen oplichtende lampenkappen ziet verschijnen en ze ziet zwaaien met een stokvormig relikwie, denk je dat je aanbeland bent in een sacrale viering van een of andere obscure sekte. Wondermooi, op een bevreemdende manier.

Over Crystal Antlers ga ik niets zeggen, wegens te weinig van opgevangen omdat ik praktisch in slaap viel van vermoeidheid. Behalve dan dit: de percussionist van deze psychedelische punkers kan hevig op een trommel kloppen. Over naar de Club voor Blood Red Shoes (***1/2) dan maar. Het Brits duo won sinds de verpletterende doortocht vorig jaar alleen maar aan populariteit in ons landje en kent qua intensiteit nauwelijks haar gelijke. Toch was ik vorig jaar meer onder de indruk van deze mooie mensen. Het eenmalig in-your-face-motherfuckereffect was natuurlijk weg, en het evenwicht tussen oude en nieuwe nummers helde misschien iets te veel over in het voordeel van het laatste. Van een wereldsong als 'I Wish I Was Someone Better', met die ronduit onweerstaanbare 'oo-oo-ooohs' van Laura-Mary Carter, zal ik echter niet snel genoeg krijgen.

En zo kwam ook aan de tweede Pukkelpopdag (****) een einde en zitten we over de helft van het festival. Of om het met een boutade te zeggen: wat vliegt de tijd! Stay tuned (om het eens op een erg marginale JIM-tv-achtige manier uit te drukken) voor het derde deel van het ultieme Pukkelpopverslag.

pukkelpop, dag 1

Mijn luiheid heeft me ervan weerhouden om snel verslag uit te brengen van Pukkelpop, hét alternatieve muziekfestival van België (het blikje met clichés is opengetrokken, jawel!) Mensen met veel geduld en weinig sociaal leven kan ik echter blij maken: het ultieme verslag zal snel aan je ge-openbaard worden. En wel nu en hieronder!

Howling Bells (***) werd van de middelmatigheid gered door frontvrouw Juanita Stein, een meisje dat tegelijkertijd schattigheid en seks (die wulpse heupbewegingen!) uitstraalt. Je moet het zien om het te geloven. Hun nieuwste album mag dan door de ganse muziekpers beschoten zijn als was het de Gazastrook, afsluiter 'Radio Wars' uit dat album - waarin Stein volledig loos gaat met twee stokjes en een trom - was het spannende hoogtepunt van een degelijke set.

Dat Bon Iver (***1/2) razend populair is in België was duidelijk te merken aan de tot in de nok gevulde Marquee. Het duidelijkst werd die populariteit in de verf gezet bij publiekslieveling 'Skinny Love', dat gsm's de lucht deed ingaan (belachelijk fenomeen vind ik dat trouwens: als de thuisblijvers iets wilden meepikken, hadden ze maar zelf moeten komen, de lazy fucks!) en werd meegekweeld alsof het een nationaal volkslied was. Het mooist vond ik echter 'The Wolves (Act I and II)' waarin Justin Vernon ook al een beroep deed op de verzamelde zangkwaliteiten van de aanhoorders.

Port O'Brien (***) is een bende moderne hippies en dat hoor je ook aan hun muziek. Die was gedurende het overgrote deel van de set echter net iets té vrijblijvend om voluit te beklijven. De fantastische afsluiter 'I Woke Up Today', in een rechtvaardige wereld een geheide zomerhit, maakte echter veel goed.

Dizzee Rascal bouwde daarna een dik feestje in de Marquee (eerdergenoemd blik is nog niet leeg), maar ik trok al richting Chateau voor de verstilde pracht van Soap & Skin (***1/2). Met enkel haar virtuoze pianospel, af en toe een flard electronica en haar prachtige, prachtige, prachtige stem brak de jonge Oostenrijkse hartjes. Wanneer Soap & Skin uitpakt met haar krachtige vocale uithalen is het moeilijk om niet aan vroege Cat Power te denken, maar erg vind ik dat niet zolang er elke keer een rilling over mijn ruggengraat danst.

Ondertussen deinsde de meest ondraaglijke hitte stilaan weg, maar dat wilde niet zeggen dat het zweet van mijn lichaam zou verdwijnen. Daar zorgde La Roux (****) wel voor met frisse electropop. Met 'In For the Kill', 'Tigerlily', 'Quicksand' en 'Bulletproof' heeft het duo al minstens vier wereldnummers bijeengepend en het hoeft geen verbazing te wekken dat vooral dat laatste wellicht het meest meegebrulde nummer van het weekend was.

Terwijl de Apocalyps over de festivalweide neerdaalde en quasi-iedereen dekking zocht bij de surprise act Them Crooked Vultures, stond ik te genieten van het New Yorkse Grizzly Bear (****). Wegdromen was het bij de harmonieuze indie pop, die referenties naar schoon volk als Yeasayer en Fleet Foxes oproept.

Beirut (****1/2) slaagde erin om gedurende een uur een brede oerglimlach op mijn gezicht te toveren. Het ene vrolijke folkliedje volgde het andere gipsywalsje op met een gemak waarmee Fabian Cancellara tijdritten wint. Oh ja, als ik ooit trouw - de wonderen zijn de wereld nog niet uit, nietwaar? - mag Zach Condon met zijn gevolg het feest komen opluisteren. Nu nog een rijk lief vinden!

Voor My Bloody Valentine (***) had ik mij speciaal een koppel oordopjes aangeschaft en dat bleek al snel geen overbodige luxe. Vanaf de eerste noten van 'I Only Said' tot de laatste dreunen van de overdreven luide (zelfs met oordopjes!) en langerekte afsluiter 'You Made Me Realize' speelden de Ieren een erg wisselvallige set. Geniaal bij momenten, even vaak repetitief en slaapverwekkend (al lijkt slapen niet echt evident bij dat kabaal).

Zo kwam de eerste, tropische festivaldag (****) aan z'n einde, al is het adagium van New York City ook van toepassing op Pukkelpop: echt slapen doet dat festival nooit.

Slumdog Millionaire – American dream op z’n Indisch

‘Slumdog Millionaire’ is de nieuwste kaskraker van de Britse regisseur Danny Boyle. Boyle ken je misschien van de grauwe stadsaga ‘Trainspotting’, een verhaal over enkele drugsverslaafden uit Edinburgh. Ook ‘Slumdog Millionaire’ speelt zich af in een grootstad, maar een van een heel ander kaliber. Jamal Malik is een jongeling die probeert te overleven in de krottenwijken van Mumbai. Wanneer hij meedoet aan ‘Who Wants to Be a Millionaire’ en vraag na vraag correct beantwoordt, dreigt zijn leven volledig te veranderen. Jongen van de straat die het tot miljonair schopt, ’t is een beetje als de American dream, maar dan op z’n Indisch. Een ongeschoolde slumdog die opeens de antwoorden op alle vragen weet is echter verdacht en dus arresteert de politie Jamal op verdenking van vals spelen. Via flashbacks komen we daarna niet enkel te weten hoe Jamal het antwoord op de vragen wist, maar krijgen we ook een beeld van het leven van de jongen. Dat leven is hard, maar de inventiviteit waarmee Jamal en zijn broer Salim zich staande houden is vertederend. Het zijn dan misschien boefjes maar je kan niet anders dan er sympathie voor hebben. ‘Slumdog Millionaire’ is een film waarin actie en spanning afgewisseld worden met humor, romantiek en ontroering. Een zeldzame combinatie die de film een terechte veelvraat maakte bij de recentste oscaruitreiking.

Dat was er eentje voor school, hier nog enkele voor Indiestyle voor diegenen die het te druk hebben/te lui zijn/... om regelmatig op die site te kijken:

-> Fever Ray - Fever Ray - cd-bespreking
-> Animal Collective - livereview
-> Maxïmo Park - livereview
-> Hanne Hukkelberg - Blood From A Stone - cd-bespreking
-> Phosphorescent + Krakow - livereview
-> Bat For Lashes - livereview

the joys of solitary ipod walks

Now that I've bought a new iPod (called Sofia), I can rejoice again at walking the streets alone at night. My first journey went from the train station to my digs. And what a journey it was! The volume cranked up, I was totally in a world of my own. Yeah Yeah Yeahs' new album 'It's Blitz' was my companion. Great album, by the way. Very loud and energetic, and fun with lots of synths and loud guitars. Karen O rawks likes she's never rawked before. That's probably not true, but still... It makes me want to run over cars, and do backflips and sidekicks on them. When I crossed the Theaterplein, the big and epic horn (?) part in 'Skeletons' came on and totally blew me away. Music can do that? Fuckin' life-affirming! That's what I like most about music, those rare moments it touches your heart and moves you to tears (yes! I do realise I sound very corny). You never know when those moments are going to happen. I wish music was like that all the time. Or not, because that would totally nullify the value of those moments. Look at me getting all philosofic.

Mariee Sioux

De obligate excuses omdat ik het blogske weer een tijdje ongemoeid heb gelaten, laat ik maar achterwege. Verslag van Mariee Sioux hier. Zoals gewoonlijk (nou ja!) een extra voor mijn lezers: Mariee Sioux - Buried in Teeth

Vivian Girls

Mijn allereerste review voor Indiestyle kan je hier lezen. Ik beloofde de Vivian Girls dat ik in ruil voor het signeren van mijn album lief voor hen zou zijn in mijn al-ler-eer-ste review. Maar eigenlijk ben ik gewoon eerlijk geweest. Omdat ik mijn eigen bloglezertjes nog net iets liever zie dan de gemiddelde surfer krijgen jullie er gratis en voor niets een filmpje bij. 'Tell The World', niet hun beste, wel de enige met video:

shameless self-promotion

Als je mijn blog nog met enige regelmaat bezoekt (en je leest op dit ogenblik dít dus ik heb geen reden om het tegengestelde aan te nemen), heb je ongetwijfeld een basisinteresse voor de wondere muziekwereld en de prachtige voorbeeltjes die je er hier van kan beluisteren. Is je reusachtige honger-als-een-paard daarmee nog niet gestild is, raad ik je Indiestyle aan. Niet alleen omdat je op die site op de hoogte blijft van het laatste nieuws van de indiewereld*, maar vooral omdat je daar sinds kort geweldige bijdragen van ondergetekende kan lezen. Ik zal voor Indiestyle korte berichten als (één) en (twee) schrijven, maar ook optredens bespreken en albums recenseren. Allen daarheen, dus!

Dit wil in geen geval zeggen dat ik deze blog ga verwaarlozen. En om dat te bewijzen wil ik graag Basia Bulat onder de aandacht brengen. Het debuutalbum van deze ravissante Canadese draagt de naam 'Oh, My Darling' (ze mag het altijd in mijn oor komen fluisteren) en kreeg niet de aandacht die het verdiende. De twaalf songs doen denken aan het beste van Feist, maar hebben toch vooral een eigen smoelwerk. Zo is er 'Snakes and Ladders', dat drijft op een catchy pianoriedeltje en gaat over hoe je soms alle zekerheid overboord moet gooien en het risico op falen moet omarmen om te krijgen wat je wil. Het spel van slangen en ladders. You win some, you lose some.

Soundtrack van deze post: Basia Bulat * Oh, My Darling

*I don't know why I used 'indie' as an adjective here, but then as I mentioned elsewhere, there are moves to keep changing the meaning of that word until it either doesn't mean anything or it means all things to all people! // Stuart Murdoch

Animal Collective - My Girls

Psychedelic!

Is it much to admit I need
A solid soul and the blood I bleed
With a little girl, and by my spouse
I only want a proper house

I don't care for fancy things
Or to take part in a precious race
And children cry for the one who has
A real big heart and a father's grace

I don't mean to seem like I care about material things like a social status
I just want four walls and adobe slabs for my girls

noisepop, baby!

The Pains of Being Pure at Heart

Not in a writing mood, so I'll just copy/paste their bio:

"Imagine if the Ramones traded in their leather jackets for anoraks, or Stephen Pastel actually threw Aggi off the bridge and married Black Tambourine’s Pam Berry and had four babies that formed a pop band.

Meet The Pains of Being Pure at Heart, a New York four-piece who plays dreamy, noisy POP with boy/girl vocals, blissful melodies and blistering drums."

Best twee punk noise pop from the new wave of twee punk noise pop bands (Vivian Girls, The Mae Shi, Women, Abe Vigoda, ...). Brilliant band name too. Oh, and great video for 'Everything with You'. What is there not to like?!

Debut album should be out next month, so be sure to grab it!

Soundtrack to this post: The Pains of Being Pure at Heart's debut album ('cause it leaked, ofcourse)

neutral milk hotel

I read this little review of a song, and I thought it was absolutely beautiful and wanted to share it with everyone. So here it goes.

"I can't put into words the beauty of this song. I can try though.

You know when you're alone and nostalgic and just a little high, and you're sitting in your own little corner of the world and no one else exists, or at least in your mind they don't, and this song comes on and it's so beautiful that a tiny tear rolls down your cheek and you don't even notice it, and for that one second that tear and that song are the only thing in this world that are beautiful, and then all of a sudden you're bawling and screaming and punching walls because you just can't hold it in any longer and you're yelling everything bad that's ever happened to you to the air because there's no one there to listen for you, so you just pretend, and you really wish you had someone to hold you and tell you that everything will be alright and you're just having a rough time, but there's no one, so you hold yourself and sit with your legs crossed just holding yourself and thinking, and crying silent tears, because you don't want anything to hear you crying and walk over and see if you're okay, because just for this 5 minutes you need to be not okay, and you need to let your thoughts and anger and everything spill across the floor, and then the song ends and everything is okay.

I think if you did that you would hear this song."

© a certain Jimmy

Because everyone feels like this sometimes. This was written about 'Two Headed Boy, Pt.2' by Neutral Milk Hotel, but because I can't find a decent video on YouTube, here's 'Holland, 1945' by the same band:

merry christmas

Mijn kerstcadeau aan mijn lezers (alle zeven!) is het beste kerstliedje van het moment: het kleine, fijne 'Christmas TV' van Slow Club. Luister ernaar op de myspace en laat het net als het mijne ook jouw kleine, fijne indie hartje verwarmen.

my year in lists

On your request, I compiled a list

Of my top five resolutions for this year (one!)

I declined 'cause I decided that I (two!)

Do not believe in the new year anymore (three!)

And you must confess that at times like these

Hopefulness is tantamount to hopelessness (four!)

And I accept that it's time for a change but not in

Places like this with people like these (five! five! five! five! five!)

run fast for your mother! run fast for your father! (new Flo and the Mash single!)

New Florence and the Machine (most loved artist on this blog? Possibly! Evidence 1. Evidence 2) single 'Dog Days Are Over' is fantastic, as usual. This woman can officially do no wrong. Her album (when, oh Florence, when?) is the most anticipated since a loooong time.

your position can't save you now (iLiKETRAiNS - Trix, 27 november 2008).

iLiKETRAiNS. Naast een statement dat ik wel eens maak ook de naam van een uitstekend bandje uit Leeds. iLiKETRAiNS klinkt alsof Explosions in the Sky Editorszanger Tom Smith aangenomen heeft, maar 'm eerst drie maanden opgesloten heeft in een bibliotheek. Library rock is niet toevallig een (redelijk bij de haren getrokken) label dat regelmatig op iLiKETRAiNS gekleefd wordt. Hun nummers gaan immers steevast over historische gebeurtenissen. Stel je daar geen wereldoorlogen bij voor. De mannen hebben het eerder voor het kleine verhaal; de voetnoten uit de geschiedenisboeken die zonder iLiKETRAiNS geen kat zich zou herrineren. Zo vertellen ze in 'We All Fall Down' over het "pestdorpje" Eyam. '25 Sins' gaat over de grote brand van Londen en ze hebben onder andere ook nog nummers over de heksenvervolgingen van Salem ('We Go Hunting'), de Britse politicus John Stonehouse die zijn eigen dood fakete ('Death of an Idealist') en Oost-Duitser Conrad Schumann die vluchtte naar West-Duitsland ('Come Over'). Al deze kleine, tot de verbeelding sprekende verhaaltjes kan je netjes nalezen op de website van iLiKETRAiNS. Als je nu denkt dat iLiKETRAiNS het enkel van z'n teksten moet hebben, wel, mis! Hun muziek is minstens even hard de moeite. Ze maken atmosferische postrock die je bij je nekvel grijpt en niet meer loslaat.

Gisteren mochten we dat ondervinden in Trix. Aanleiding van het optreden (dat trouwens het eerste was van een nieuwe tour) was een nieuw ep'tje 'The Christmas Tree Ship' dat enkele dagen geleden op de mensheid werd losgelaten. Dat betekende ook dat we behoorlijk wat nieuw werk te horen kregen. Dat nieuwe werk klonk veelbelovend, maar uiteraard waren het de oude nummers die het meeste indruk maakten met als absoluut hoogtepunt 'Terra Nova' (over de mislukte Zuidpoolmissie van Robert Scott, check zeker de al even geweldige videoclip!) Ook de epische tienminutendurende bis 'Spencer Perceval' (over de gelijknamige, vermoorde Britse premier) kon op veel bijval rekenen. Conclusie: meer dan een gimmick. iLiKE iLiKETRAiNS!

Soundtrack van deze post: shuffle...

It's sorta like a dream? No... Better!

Air France is een band uit Göteborg, Zweden, niet te verwarren met Air, uit Frankrijk (ingewikkeld, nietwaar?). Al verschilt hun muziek niet zo gek veel, behalve op kwalitatief vlak dan (ik prefereer de Zweden, voor alle duidelijkheid, heb je me al eens over Air zien schrijven, misschien?)

Air France heeft nog maar twee ep'tjes in de koffer, gevuld met bloedmooie, dromerige deuntjes die aan het beste van Boards of Canada doen denken. Hun jongste, 'No Way Down', is een meesterwerkje en doet het beste vermoeden voor hun full length debuut. Dit is muziek die in de wachtrij van de hemel wordt gespeeld.

'Collapsing at Your Doorstep':

winter for a year

Ik onthaal de eerste sneeuw van de winter nog altijd zoals het kind van zeven dat ergens in mij zit. Toen ik vanmorgen uit het raam keek, kon ik mijn enthousiasme dan ook maar moeilijk verbergen. De winter is dan ook een van mijn favoriete seizoenen. Minstens top vier! Wanneer ik door verse sneeuw wandel, voel ik me als een ontdekkingsreiziger. Ik zet voet op plaatsen waar nog niemand gestaan heeft. Andere coole wintergerelateerde dingen: spontane sneeuwgevechten! Je warm aankleden en wandelen door de bossen! Warme chocomelk! Jenever! Open haarden! Ergens binnenkomen wanneer je een tijdje buiten was!

Speciaal om dat te vieren: een playlist met mijn favoriete 'winterse' songs (met veel fantasie kan je sneeuwvlokjes zien in de asterisken):

The Long Blondes * Christmas is Cancelled

Rond kerstmis 2005 ontdekte ik dit fijne liedje. 't Was meteen ook het begin van mijn crush op de Blondes. Het gaat over een genante ontmoeting tussen twee ex-geliefden en hoe die kerstmis verpest. De lyrics zijn perfect, zoals we dat later van The Long Blondes gewoon zouden raken: 'I slid through slush on Boxing Day / The shops were shut, no films were on / You swanned around to hers / And left a note to say you'd gone.'

Fleet Foxes * White Winter Hymnal

Over Fleet Foxes heb ik het al genoeg gehad de laatste tijd, maar dit nummer kon ik niet weglaten van deze playlist.

Belle and Sebastian * Fox in the Snow

Dit doet me eraan denken dat ik dringend (!) nog eens wat Belle and Sebastian moet luisteren. Ik zet het hier als herrinering voor mezelf. En als aansporing voor jullie om hetzelfde te doen.

Guillemots * A Samba in the Snowy Rain

'A Samba in the Snowy Rain' is niet meer dan een interlude op het meesterlijke album 'Through the Windowpane'. Toch is het paradoxale idee van een samba in de sneeuw strangely appealing wanneer je het hoort uit de mond van Fyfe Dangerfield.

Arcade Fire * Winter for a Year

'Winter for a Year' is een pre-Funeral demo van Arcade Fire. Een eeuwigdurende winter zou een beetje te veel van het goede zijn, maar ook dit is bizar genoeg best een romantisch idee.

Een willekeurige fanvideo van 'Fox in the Snow':

Fleet Foxes (20 november 2008 - AB)

Sommige optredens zijn voorbestemd om goed te worden. Je kijkt er al weken naar uit en vertelt erover tegen iedereen die het wil horen. Sigur Rós viel in die categorie. Bij andere concerten vertrek je met mindere verwachtingen. Die laatste hebben het voordeel van de verrassing. Ze kunnen je overvallen. Het optreden van Fleet Foxes gisteren is er een uitstekend voorbeeld van.

De mannen met baarden kregen het opvallend enthousiaste publiek al vroeg mee met radiohitje 'White Winter Hymnal'. Een vriend bracht dat nummer gisteren perfect onder woorden. "Mijn enige frustratie met White Winter Hymnal," zo zei hij, "is dat het zo kort is." Daarna waren de hoogtepunten legio: het door de frontman solo gebrachte 'Oliver James' (wat een stem! wat een gitaarspel!), setafsluiter en persoonlijk favoriet 'Mykonos' (die perfecte harmonieën!), Karen Dalton-cover 'Katie Cruel' (door de frontman onversterkt gebracht, je kon de spreekwoordelijke speld horen vallen) en uiteindelijk 'Blue Ridge Mountains'. Briljante samenzang, glashelder klinkende instrumenten (iets wat je in de laatste jaren met op distortion geilende bands minder en minder hoort) en een uitstekend gevoel voor humor van de muzikanten maakten van dit optreden een fantastische ervaring die weinig voor de Sigur Rósavond moest onderdoen. Live beter dan op plaat, en dat wil wat zeggen!