run fast for your mother! run fast for your father! (new Flo and the Mash single!)

New Florence and the Machine (most loved artist on this blog? Possibly! Evidence 1. Evidence 2) single 'Dog Days Are Over' is fantastic, as usual. This woman can officially do no wrong. Her album (when, oh Florence, when?) is the most anticipated since a loooong time.

your position can't save you now (iLiKETRAiNS - Trix, 27 november 2008).

iLiKETRAiNS. Naast een statement dat ik wel eens maak ook de naam van een uitstekend bandje uit Leeds. iLiKETRAiNS klinkt alsof Explosions in the Sky Editorszanger Tom Smith aangenomen heeft, maar 'm eerst drie maanden opgesloten heeft in een bibliotheek. Library rock is niet toevallig een (redelijk bij de haren getrokken) label dat regelmatig op iLiKETRAiNS gekleefd wordt. Hun nummers gaan immers steevast over historische gebeurtenissen. Stel je daar geen wereldoorlogen bij voor. De mannen hebben het eerder voor het kleine verhaal; de voetnoten uit de geschiedenisboeken die zonder iLiKETRAiNS geen kat zich zou herrineren. Zo vertellen ze in 'We All Fall Down' over het "pestdorpje" Eyam. '25 Sins' gaat over de grote brand van Londen en ze hebben onder andere ook nog nummers over de heksenvervolgingen van Salem ('We Go Hunting'), de Britse politicus John Stonehouse die zijn eigen dood fakete ('Death of an Idealist') en Oost-Duitser Conrad Schumann die vluchtte naar West-Duitsland ('Come Over'). Al deze kleine, tot de verbeelding sprekende verhaaltjes kan je netjes nalezen op de website van iLiKETRAiNS. Als je nu denkt dat iLiKETRAiNS het enkel van z'n teksten moet hebben, wel, mis! Hun muziek is minstens even hard de moeite. Ze maken atmosferische postrock die je bij je nekvel grijpt en niet meer loslaat.

Gisteren mochten we dat ondervinden in Trix. Aanleiding van het optreden (dat trouwens het eerste was van een nieuwe tour) was een nieuw ep'tje 'The Christmas Tree Ship' dat enkele dagen geleden op de mensheid werd losgelaten. Dat betekende ook dat we behoorlijk wat nieuw werk te horen kregen. Dat nieuwe werk klonk veelbelovend, maar uiteraard waren het de oude nummers die het meeste indruk maakten met als absoluut hoogtepunt 'Terra Nova' (over de mislukte Zuidpoolmissie van Robert Scott, check zeker de al even geweldige videoclip!) Ook de epische tienminutendurende bis 'Spencer Perceval' (over de gelijknamige, vermoorde Britse premier) kon op veel bijval rekenen. Conclusie: meer dan een gimmick. iLiKE iLiKETRAiNS!

Soundtrack van deze post: shuffle...

It's sorta like a dream? No... Better!

Air France is een band uit Göteborg, Zweden, niet te verwarren met Air, uit Frankrijk (ingewikkeld, nietwaar?). Al verschilt hun muziek niet zo gek veel, behalve op kwalitatief vlak dan (ik prefereer de Zweden, voor alle duidelijkheid, heb je me al eens over Air zien schrijven, misschien?)

Air France heeft nog maar twee ep'tjes in de koffer, gevuld met bloedmooie, dromerige deuntjes die aan het beste van Boards of Canada doen denken. Hun jongste, 'No Way Down', is een meesterwerkje en doet het beste vermoeden voor hun full length debuut. Dit is muziek die in de wachtrij van de hemel wordt gespeeld.

'Collapsing at Your Doorstep':

winter for a year

Ik onthaal de eerste sneeuw van de winter nog altijd zoals het kind van zeven dat ergens in mij zit. Toen ik vanmorgen uit het raam keek, kon ik mijn enthousiasme dan ook maar moeilijk verbergen. De winter is dan ook een van mijn favoriete seizoenen. Minstens top vier! Wanneer ik door verse sneeuw wandel, voel ik me als een ontdekkingsreiziger. Ik zet voet op plaatsen waar nog niemand gestaan heeft. Andere coole wintergerelateerde dingen: spontane sneeuwgevechten! Je warm aankleden en wandelen door de bossen! Warme chocomelk! Jenever! Open haarden! Ergens binnenkomen wanneer je een tijdje buiten was!

Speciaal om dat te vieren: een playlist met mijn favoriete 'winterse' songs (met veel fantasie kan je sneeuwvlokjes zien in de asterisken):

The Long Blondes * Christmas is Cancelled

Rond kerstmis 2005 ontdekte ik dit fijne liedje. 't Was meteen ook het begin van mijn crush op de Blondes. Het gaat over een genante ontmoeting tussen twee ex-geliefden en hoe die kerstmis verpest. De lyrics zijn perfect, zoals we dat later van The Long Blondes gewoon zouden raken: 'I slid through slush on Boxing Day / The shops were shut, no films were on / You swanned around to hers / And left a note to say you'd gone.'

Fleet Foxes * White Winter Hymnal

Over Fleet Foxes heb ik het al genoeg gehad de laatste tijd, maar dit nummer kon ik niet weglaten van deze playlist.

Belle and Sebastian * Fox in the Snow

Dit doet me eraan denken dat ik dringend (!) nog eens wat Belle and Sebastian moet luisteren. Ik zet het hier als herrinering voor mezelf. En als aansporing voor jullie om hetzelfde te doen.

Guillemots * A Samba in the Snowy Rain

'A Samba in the Snowy Rain' is niet meer dan een interlude op het meesterlijke album 'Through the Windowpane'. Toch is het paradoxale idee van een samba in de sneeuw strangely appealing wanneer je het hoort uit de mond van Fyfe Dangerfield.

Arcade Fire * Winter for a Year

'Winter for a Year' is een pre-Funeral demo van Arcade Fire. Een eeuwigdurende winter zou een beetje te veel van het goede zijn, maar ook dit is bizar genoeg best een romantisch idee.

Een willekeurige fanvideo van 'Fox in the Snow':

Fleet Foxes (20 november 2008 - AB)

Sommige optredens zijn voorbestemd om goed te worden. Je kijkt er al weken naar uit en vertelt erover tegen iedereen die het wil horen. Sigur Rós viel in die categorie. Bij andere concerten vertrek je met mindere verwachtingen. Die laatste hebben het voordeel van de verrassing. Ze kunnen je overvallen. Het optreden van Fleet Foxes gisteren is er een uitstekend voorbeeld van.

De mannen met baarden kregen het opvallend enthousiaste publiek al vroeg mee met radiohitje 'White Winter Hymnal'. Een vriend bracht dat nummer gisteren perfect onder woorden. "Mijn enige frustratie met White Winter Hymnal," zo zei hij, "is dat het zo kort is." Daarna waren de hoogtepunten legio: het door de frontman solo gebrachte 'Oliver James' (wat een stem! wat een gitaarspel!), setafsluiter en persoonlijk favoriet 'Mykonos' (die perfecte harmonieën!), Karen Dalton-cover 'Katie Cruel' (door de frontman onversterkt gebracht, je kon de spreekwoordelijke speld horen vallen) en uiteindelijk 'Blue Ridge Mountains'. Briljante samenzang, glashelder klinkende instrumenten (iets wat je in de laatste jaren met op distortion geilende bands minder en minder hoort) en een uitstekend gevoel voor humor van de muzikanten maakten van dit optreden een fantastische ervaring die weinig voor de Sigur Rósavond moest onderdoen. Live beter dan op plaat, en dat wil wat zeggen!

Little Boots - Meddle

Begin dit jaar was ik behoorlijk onder de indruk van 'Stuck on Repeat' van Little Boots aka Victoria Hesketh (lees het hier nog eens na). Opvolger 'Meddle' liet me grotendeels koud. Tot ik vorige week de liveversie zag die ze speelde bij Jools Holland. De electronica en piano neemt ze allemaal zelf voor haar rekening. Verwacht binnenkort Hype met hoofdletter H rond deze dame.

Soundtrack van deze post: Los Campesinos! - We Are Beautiful, We Are Doomed

mededeling

Even mijn laatste bericht bijstellen: ik heb wel geluid! Wat een kabeltje in een ander gaatje steken al niet helpen kan. De wonderen der techniek! Jochei! Jochei!

Om dat te vieren: meer Sigur Rós! Een stukje uit Svefn-g-englar, live in Vorst Nationaal:

Sigur Rós. (16 november 2008, Vorst Nationaal)

Dik twee jaar geleden zworen Dave en ik een eed: de volgende keer dat Sigur Rós een Belgisch zaalconcert speelde, zouden we op de eerste rij staan. We zaten in het warme Werchtergras en in de verte zette dEUS op de Mainstage net 'Roses' in. Het kon me niet schelen. Ik zat met mijn gedachte nog in de Marquee. Sigur Rós had daar namelijk ogenblikken daarvoor een concert gespeeld dat me compleet van de wereld had achtergelaten. Een concert dat ik aanschouwde met opengesperde mond, armen vol kippenvel en een zeldzaam traantje in de ogen. Een concert waar ik nu nog vaak naar refereer in termen als "het beste dat ik ooit zag".

Flash forward. Vorst Nationaal. De eerste etherische noten van 'Svefn-g-englar' klinken als glorieuze intentieverklaringen door de zaal. Pas dik anderhalf uur later zou Sigur Rós na het epische 'Untitled #8' mijn aandacht weer loslaten. De IJslanders waren nog extremer dan op Pukkelpop: de momenten van verstilde pracht waren nog adembenemender, de postrockuitbarstingen nog krachtiger.

En ja, het verrassingseffect van die mooie Werchteravond (toen ik enkel 'Takk...' kende) was weg. En ja, ergens halverwege miste ik opeens Amina, het kwartet dat tot voor kort Sigur Rós' optredens opvrolijkte met strijkers en frisse aanwezigheid. Maar hoe lang kan je daaraan denken wanneer 'Sæglópur' of 'Festival' je raakt tot in het diepst van je hartje? Of wanneer het van levensvreugde en confetti overlopende 'Gobbledigook' een lach op je gezicht tovert?

Sigur Rós live is meer dan een muziekoptreden. 't Is een ode aan het leven. Een emotionele liefdesverklaring aan all things beautiful. Sigur Rós kan je een fractie van een seconde het gevoel geven dat muziek de wereld gaat redden. Net dát maakt van de band absolute wereldklasse.

Setlist: Svefn-g-Englar / Ný Batterí / Fljótavik / Við Spilum Endalaust / Hoppípolla / Með Blóðnasir / Inní Mér Syngur Vitleysingur / Untitled #6 / Sæglópur / Festival / Hafsól / Gobbledigook /// All Alright / Untitled #8

Soundtrack van deze post: StuBru wegens geluid van pc kapot :(

Bekijk hier een filmpje van 'Gobbledigook' op Pukkelpop. Zelfs zonder geluid de moeite!

one sentence reviews

Lucky week: twee gratis optredens.

Ik ben kort van stof vandaag, dus één zin per optreden. Go!

Barbie Bangkok + The Wedding Present - Trix (A'pen)

Barbie Bangkok: Gang of Four kopiëren is zó 2004.

The Wedding Present: zagen eruit alsof ze mijn ouders konden zijn, klonken zo gelukkig niet.

Sky Larkin + Lovvers + Los Campesinos! - Rotonde Botanique (BXL)

Sky Larkin: knappe zangeres, goede stem, weinig subtiliteit.

Lovvers: Gareth Campesinos wees erop dat de voorprogramma's een grote toekomst tegemoetgaan omdat vorig jaar Vampire Weekend het voorprogramma deed in de Botanique. In het geval van Lovvers gok ik van niet.

Los Campesinos!: beter en enthousiaster dan in Antwerpen, langer en van dichterbij dan op Pukkelpop, plus nieuwe nummers. Met andere woorden beste optreden van de Welshmen dat ik al zag. They can do no wrong.

Zo! Dat was zinloos!

Soundtrack van deze post: Those Dancing Days - In Our Space Hero Suits.

Extraatje om deze post wat zinniger te maken: Bloc Party speelt 'Ion Square', het beste nummer van 2008: