vrijdag 26 december 2008

2008

2008 zal de geschiedenis ingaan als het jaar van Obama, de financiële crisis en de eerste landstitel voor Standard in 25 jaar.

Maar 2008 was ook het jaar van Los Campesinos! De Welshe band bracht twee uitstekende albums uit. 'Hold On Now, Youngster' was een frivool debuut, een plaat waarop tienerpoëzie hyperkinetisch werd uitgeschreeuwd boven een tapijtje van geschifte indie pop. Nauwelijks een half jaar later was er al opvolger 'We Are Beautiful, We Are Doomed': zelfde recept, zelfde kwaliteit.

Bloc Party verraste de wereld (of toch mijn wereld) met een onverwacht nieuw album. Met 'Intimacy' experimenteert de groep verder en bevestigt ze haar status van een van de meest interessante bands van het moment. Hoewel 'Intimacy' nét niet het niveau van 'Silent Alarm' en 'A Weekend in the City' haalt, zorgde het album wel voor een van de meest memorabele songs van 2008: 'Ion Square', een lofzang aan de geborgenheid van een relatie, waarin niet altijd alles spannend of nieuw moet zijn (let's stay in, let the sofa be our car / let's stay in, let the tv be our stars / i found my dancing shoes, but they don't fit / all the bright lights do is bore me, they bore me)

Het album van het jaar komt op naam van TV on the Radio. Hun 'Dear Science' is een radicale verandering tegenover hun vorige plaat 'Return to Cookie Mountain', ook al een prachtalbum. 'Dear Science' is een patat van een plaat die dance-invloeden mengt met de typische TV on the Radio-sound. 'Dancing Choose', 'Halfway Home' en 'Golden Age' zijn schijven die mikken op de dansspieren, terwijl het op een Coldplayriedel drijvende 'Family Tree' (over slavernij) het dichtste is dat de New Yorkers ooit bij een ballad zullen raken.

Sigur Rós pakte met 'Gobbledigook' uit met een single die meer van doen had met de tribale ritmes van Animal Collective, dan met de dromerige post-rock van de vorige albums. Het spelplezier droop ervan af, en zo vlak voor de zomer dacht ik aan een echte zomerplaat. Dat werd 'með suð í eyrum við spilum endalaust' (leve copy/paste!) niet, maar de plaat bouwde wel voort aan de (terechte) doorbraak van de IJslandse band. Met prachtige optredens op Pukkelpop en in Vorst Nationaal bevestigden Jonsi en de zijnen overigens hun uitstekende livereputatie.

Het was echter niet alleen joy in de muziekwereld. De split van Be Your Own Pet was nog enigszinds te verwachten. Een band kan nu eenmaal niet eeuwig nummers blijven maken over het 'high school'-leven en de wereld veroveren vanop fietsen. Hoe cool dat idee ook mag klinken, uit de mond van een dertigjarige zou het al heel wat minder zijn. Gelukkig liet de band met 'Becky' nog een geweldige muzikale erfenis achter: een nummer over een gebroken vriendschap die leidt tot moord. Geen wonder dat het nummer niet mocht verschijnen op de Amerikaanse release van 'Get Awkward'.

De split van The Long Blondes zorgde voor heel wat gebroken indie hartjes, inclusief het mijne. In april brachten The Long Blondes nog het puike "Couples" uit en verblijden ze me met een optreden in het VK. Twee maanden later stond het voorbestaan van de band op de helling na een hersenbloeding van Dorian Cox, gitarist en tekstgenie. De fragiliteit van het leven! Voor het hier te filosofisch wordt, nog even melden dat The Guardian het verlies van The Long Blondes het best verwoordde op haar website.

Nog enkele willekeurige awards:
-award voor meest compromisloze fun pop-album: Those Dancing Days - In Our Space Hero Suits. Omdat Those Dancing Days een naïviteit heeft die bijvoorbeeld Ladyhawke niet heeft. Iedereen die me een beetje kent, weet dat ik dat als een compliment bedoel.
-award voor beste act van 2009, die stiekem in 2008 ook al ijzersterke singles releaste: Florence and the Machine, duh!
-award voor warmste popnummer van een Skandinavische groep: Air France - Collapsing at Your Doorstep

Verder mijn excuses aan Fleet Foxes, Emiliana Torrini, She & Him, Nele Van den Broeck, of Montreal, Guillemots, Mystery Jets, Laura Marling, Santogold, M83, Foals en alle andere artiesten die mooie musieks uitbrachten en zo de soundtrack van m'n leven bijeen pennen: volgende keer krijgen jullie wel een plaatsje in mijn jaaroverzicht, beloofd!

Compleet ongerelateerde kitten. Omdat iedereen van kittens houdt:


woensdag 24 december 2008

merry christmas


Mijn kerstcadeau aan mijn lezers (alle zeven!) is het beste kerstliedje van het moment: het kleine, fijne 'Christmas TV' van Slow Club. Luister ernaar op de myspace en laat het net als het mijne ook jouw kleine, fijne indie hartje verwarmen.

vrijdag 19 december 2008

my year in lists

On your request, I compiled a list
Of my top five resolutions for this year (one!)
I declined 'cause I decided that I (two!)
Do not believe in the new year anymore (three!)
And you must confess that at times like these
Hopefulness is tantamount to hopelessness (four!)
And I accept that it's time for a change but not in
Places like this with people like these (five! five! five! five! five!)