walk away in silence

De viereneenhalve minuut die 'Atmosphere' van Joy Division duurt, behoren wellicht tot de depressiefste uit de muziekgeschiedenis, maar dat maakt hen niet minder mooi. Ik bedoel: hoe droevig kunnen drums klinken? De synths gaan recht naar m'n hart en laten m'n armen keer op keer met kippenvel achter. Ook de donkere stem en dito lyrics van Ian Curtis bepalen de atmosfeer van dit hartbrekende nummer. In 2000 werd 'Atmosphere' door de luisteraars van John Peel verkozen tot beste nummer aller tijden en ook voor mij is het niet ver van die status verwijderd.

class of 2008: These New Puritans

New rave is dood! Het genre dat vorig jaar als een orkaan door de muziekwereld ging, is nu uitgeraasd tot een licht briesje. Naast Klaxons, SHITDISCO en Hadouken! werd ook These New Puritans steevast genoemd als een van de vaandeldragers van new rave. Volkomen onterecht als je het mij vraagt. De snedige combinatie van post-punk en math rock van de Soutendse band doet me nog het meest denken aan Wire.

Het eerste album van These New Puritans heet 'Beat Pyramid', bevat 16 tracks (songs is in sommige gevallen een te groot woord) en klokt af op 35 minuten. Dat is minstens vijftien te veel. Mij lijkt het dat TNP wel materiaal had voor een sterke EP, maar toch besliste er een langspeler uit te puren. Jammer, want met momenten tonen de youngsters weldegelijk hun talent. In 'Elvis' bijvoorbeeld, een gejaagd nummer waarin zanger George Barnett z'n tekst niet zingt maar zenuwachtig schreeuwt. Ook 'Numerology (aka Numbers)' hoort thuis in het kransje van hoogtepunten van 2008. Dat niveau kan TNP dus niet aanhouden. Na een tijdje begint de plaat repetitief te klinken, een repetitiviteit die ruikt naar een gebrek aan ideeën. De artsy fartsy songtitels ('C. 16th +-', 'Infinity Ytinifni', 'H', '4') doen op dat moment geen goed aan de geloofwaardigheid. Conclusie: de potentie is er, aan de band om ze volgende keer beter aan te wenden.

Soundtrack van deze post (ideetje gepikt van de blog van Whiskas van ¡Forward, Russia!): 'Red', de nieuwe van Guillemots! Yes!

just like honey

Nu mijn tophonderd blijkbaar op de lange baan is geschoven/definitief is afgevoerd, wordt het misschien tijd om enkele van m'n favorieten afzonderlijk in de spotlights te plaatsen. 'Just Like Honey' van The Jesus and Mary Chain is er daar zeker een van. Dit is een absoluut shoegaze anthem en The Jesus and Mary Chain een grote invloed van My Bloody Valentine. Zonder 'Psychocandy', het album waar dit nummer opstaat, ook geen 'Loveless'. Tot zover de geschiedkundige belangrijkheid, maar het is ook gewoon een ijzersterk nummer. Drie minuten volgestauwd met gitaren vol distortion, de vrouwelijke backing vocals die ergens halverwege etherisch invallen: dichter bij de klank van de hemel kom je niet.

Filmfreaks komt dit nummer misschien bekend voor. Het is de soundtrack van de afscheidscène van Lost in Translation. Regisseur Sofia Coppola gebruikt graag shoegaze in haar films en dit nummer kon niet beter gekozen zijn. Ervaren YouTubers kunnen zelfs een liveversie vinden waar Scarlett Johansson herself de backing vocals verzorgt, én, laten we daar eerlijk in zijn, verkracht.

Excuses voor de rommelige schrijfstijl, maar m'n verward- en vermoeidheid doen daar zeker geen goed aan.

Stuck on repeat

Eén van de eerste echte knallers van het nieuwe jaar, en een megahit in de blogwereld, is ongetwijfeld 'Stuck on Repeat' van Little Boots. Little Boots is een samenwerking tussen Victoria, zangeres van Dead Disco, en één van de Hot Chip kerels en klinkt ook zo. Het komt wellicht in elke review van het nummer voor, maar omdat ik houd van cliches: 'Stuck on Repeat' zit ook echt stuck on repeat ten huize Tomasz. Het zeven minuten lange nummer verveelt geen seconde dankzij de subtiele electro distortion breaks en heeft het potentieel om dansvloeren te vullen en mensen in vervoering te brengen.

Het nieuwe project van Victoria voedt de geruchten dat Dead Disco wel eens voorgoed zou kunnen stoppen. Gelukkig drukken ze die geruchten zelf de kop in door op hun MySpace hun debuutplaat aan te kondigen. Een hele opluchting want de drie Leedse kunststudentes gelden voor mij als grote Britse beloften sinds ze anderhalf jaar geleden een reeks sterke singles de wereld instuurden (al zal mijn ongebreidelde liefde voor Leedse art studentes daar ook wel voor iets tussen zitten). In nummers als 'Automatic' en 'You're Out' mengt Dead Disco indie, post-punk, synthpop en electropop tot een fris geheel.

This Charming Man

Sommige artiesten kan je onmogelijk in een vakje stoppen. Jens Lekman is er zo een. De Zweed croont als Frank Sinatra, zijn romantische en melancholische teksten doen denken aan The Magnetic Fields of Belle and Sebastian en zijn muziek is vaak majestueus of zelfs bombastisch. Bovendien ziet hij eruit als een combinatie van de ideale schoonzoon en een charmante Parijse straatmuzikant.

Vorige week vrijdag bracht hij een bijna volledig vrouwelijke begeleidingsband mee naar Trix (met een Zweedse tijger op drums). Dankzij deze uitstekende band en de samplebak van een zekere Viktor moest de livesound amper onderdoen voor het geluid dat sympathieke Jens op plaat produceert. Openingsnummers 'I'm Leaving You Because I Don't Love You' en 'The Opposite of Hallelujah' waren intentieverklaringen die konden tellen: niemand zou de zaal verlaten zonder vertederd te worden door de Zweed. Beide nummers komen van Lekman's vorig jaar verschenen plaat 'Night Falls Over Kortedalla', een album dat heel wat indiehartjes brak en -zieltjes won.

Er werd vooral materiaal geput uit 'Night Falls...', al kwamen er ook nummers aan bod van vorig album 'When I Said I Wanted to Be Your Dog' en EP-verzamelaar 'Oh You're So Silent Jens'. Een volgend hoogtepunt dat het vermelden waard is, kwam er in de vorm van 'A Postcard to Nina'. De hilarische tekst over een meisje dat vraagt aan Jens om haar verloofde te spelen zodat ze haar vader niet moet vertellen dat ze eigelijk van meisjes houdt, kreeg een al even hilarische uitbreiding.

Toen de set op haar eind liep, moest het beste eigelijk nog komen. In een eerste bis speelde de band nog twee nummers, waaronder het geweldige 'Friday Night at the Drive-In Bingo': We could fake our deaths to get insurance money / Take on hippie names, I'd be Snowphish, you'd be Sunny / We could get a little farm with little white bunnies / Just cause watching them copulate is very funny. Na die eerste encore kwam Jens Lekman nog twee keer terug om alleen met z'n gitaar een nummer te brengen. Vooral de eerste, een schitterende solo-uitvoering van 'Pocketful of Money', was zeer de moeite en vormde een orgelpunt om u tegen te zeggen.

Nicest Thing

Kate Nash - Nicest Thing