een teken van leven!

Excuses dat ik jullie, happy few die deze blog nog frequenteren, zo lang in de kou heb laten staan. Om diverse redenen is het er niet van gekomen om een bericht neer te typen. Voornamelijk luiheid. Nu de examens eraan komen en ik dus een veredeld verlof heb gaat daar natuurlijk weer verandering in komen. En als je de termen muziekfreak, lijstjesfreak en eindejaar combineert, weten jullie natuurlijk dat ik deze blog ga overspoelen met eindejaarslijstjes. Te beginnen met een lijstje van 11 gebeurtenissen, trends en evoluties die m'n muziekjaar 2007 bepaalden. In willekeurige volgorde.

1-Tomasz' darlings Bloc Party en Arcade Fire bevestigen! De nieuwe releases van deze bands, respectievelijk A Weekend in the City en Neon Bible, fietsen probleemloos in de top5 van albums.

2-Tomasz herontdekt Gang of Four! 2007 was voor Tomasz het jaar van de post-punk, en daar zat GoF voor een groot stuk tussen.

3-Tomasz houdt van elektro! Een trend die vorig jaar begon, zet zich voort. Wie Tomasz twee jaar geleden vertelde dat hij naar I Love Techno zou gaan kreeg eerst vreemde blikken en werd daarna vierkant uitgelachen.

4-Muziek is niet dood! Dat bewijzen debuutplaten van Digitalism, Kate Nash, Future of the Left, Justice, New Young Pony Club, The Tellers, The Strange Death of Liberal England, Battles, The Kissaway Trail, Klaxons, Jamie T en vele andere...

5-Tomasz houdt van A! Antwerpse concertzalen als Lotto Arena, Petrol en vooral Trix zorgen voor nieuwe mogelijkheden op het vlak van livemuziek.

6-Grrrl power! M.I.A., Feist, Au Revoir Simone, Amiina, New Young Pony Club, St. Vincent, Björk, Rilo Kiley, Dragonette, Kate Nash, Monkey Swallows the Universe, ...

7-R.I.P.! Wat volgens iedereen het jaar van de come-backs was, kende ook wat groepen die er veel te vroeg mee stopten: Larrikin Love, Blood Brothers, Electrelane (hiatus) en Monkey Swallows the Universe (hiatus).

8-Arcade Fire speelt Vorst Nationaal plat! Het beste optreden van het jaar kwam op naam van Arcade Fire dat op een mooie vrijdag in november voor een mystieke ervaring zorgde.

9-retreat! retreat! ontgroeit Mol! Het beste dj-collectief van Mol en omstreken onderging niet enkel een naamsverandering maar moest ook vaststellen dat er geen plaats is voor hen in een gemeente waar de gemiddelde feestganger the Summer of fuckin' 69 wil horen.

10-Rock the Casbah! Met wisselend succes organiseerde D. en Tomasz optredens in het Molse jeugdhuis.

11-Tomasz houdt van festivals! Koergekweel, Cactusfestival, Rock Herk, Rock Olmen, Mestival en natuurlijk Pukkelpop en I Love Techno stonden dit jaar op Tomasz' programma.

The Edukators

Een groepje jonge anarchisten breekt in villa's in. Ze stelen echter niets maar verplaatsen meubels en laten berichten als 'de vette jaren zijn over' achter. Op die manier willen ze rebelleren tegen de kapitalistische maatschappij. Op een keer worden ze betrapt en besluiten ze hun betrapper te ontvoeren.

De vreemde driehoeksrelatie tussen de jongeren en het schijnbare Stockholm syndroom dragen bij tot de kracht van de film. Spitse dialogen en uitstekende acteerprestaties (vooral van de rotgetalenteerde Daniel Brühl die schittert als revolutionair Jan) maken van The Edukators een ijzersterke prent.

i'm in indie pop heaven, again (aka YouTube goodies)

Regelmatige bezoekers van deze blog weten ondertussen dat ik een zwak heb voor The Pipettes. Nu ze mijn favoriete nummer Because It's Not Love (But It's Still A Feeling) als single uitbrengen is dat dus de ideale gelegenheid om nog eens uitgebreid mijn liefde te tonen. Ik blijf er trouwens, vanuit een jeugdige naïviteit, bij dat Rosay tijdens het optreden in de Botanique bij dit nummer naar mij keek en wees! Nah!

In deze video leggen de meisjes hun basisdansmoves uit. Kan het nog schattiger (schattig moet trouwens zowat het meest gebruikte woord zijn op deze blog)?

The Machinist

Trevor Reznik is een fabrieksarbeider die al ruim een jaar niet meer slaapt. In z'n leven gebeuren vreemde dingen. Pas op het einde komen we het waarom van z'n insomnie te weten en vallen alle puzzelstukjes in elkaar.

The Machinist is een uitstekende psychologische thriller met Christian Bale in een glansrol als skinny creep.

Enon + The Fiery Furnaces @ Trix

M'n indrukwekkende concertreeks loopt stilaan op haar laatste benen. Het voordeel daaraan is dat ik geen live reviews meer moet schrijven, want die werd ik zo stilaan beu (dat zie je bijvoorbeeld ook aan de titel van deze post die beduidend minder origineel is dan de vorigen). Ik zal me er echter nog een laatste keer toe dwingen om een verslag neer te typen van een optreden. Alles om m'n trouw lezerspubliek (ehem) te berichten over de wondere muziekwereld, nietwaar?

Vrijdag was er een double bill in Trix met Enon en The Fiery Furnaces, twee groepen uit de Amerikaanse indie underground. En dus haalde ik m'n prachtige stalen ros nogmaals van stal om tegen de regen vechtend Borgerhout te doorploeteren. Een mens moet er wat voor over hebben.

Enon putte vooral materiaal uit het nieuwe, mij nobel onbekende, album Grass Geysers... Carbon Clouds. De muziek deed me voortdurend aan Sonic Youth denken. Damn, de frontman lijkt zelfs op Thurston Moore. 't Was zeker niet slecht maar wanneer ze de electronica wat meer in hun nummers laten komen, zoals in het laatste nummer, klonk het allemaal wat overtuigender.

Ook The Fiery Furnaces speelden vooral uit hun nieuwe album Widow City. Broer en zus Friedberger hebben een patent op alle richtingen uitstuiterende noise die toch nooit het popgevoel uit het oog verliest. Matthew liet het ene na het andere synthriedeltje op de zaal los en de bloedmooie Eleanor, liefje van Franz Ferdinand-frontman Alex Kapranos (Eleanor Put Your Boots On, anyone?), kan mij krijgen! Okay, dat was irrelevant maar ik vond dat jullie dat mochten weten. Het was de laatste show uit de Europese tour van The Fiery Furnaces en dus verwenden ze het publiek met een extra lange bis van verzoeknummertjes. Logischerwijs krijgen we dus eindelijk wat materiaal van Gallowsbird's Bark te horen en met Tropical Ice-land kreeg het degelijke optreden, euhm iets met een kers en een taart.

De clip is ook ge-wel-dig:

get on your dancing shoes

Nu ik voor het eerst sinds eeuwen op zaterdagavond thuis ben, slaat de verveling uiteraard weer toe. Het voordeel is natuurlijk wel dat ik zelf de soundtrack van m'n avond kan samenstellen en die overtreft die van een avondje Mol wel lichtjes. De sleazy electro knalt hier weer uit de boxen ten huize Tommasi. Vanmiddag maakte ik nog een compilatie genaamd 'do the D.A.N.C.E.' met dat soort muziek:

Melinda Jackson * Fall In Love (Van She Tech Remix)

Sébastien Tellier * Sexual Sportswear (SebastiAn Remix)

Mr. Oizo * Nazis (Justice Remix)

The Gossip * Jealous Girls (New Young Pony Club 12" Remix)

All Saints * Chick Fit (Kissy Sell Out's Excellent Adventure)

Justice * D.A.N.C.E. (MSTRKRFT Remix)

Bloc Party * Flux (JFK Remix)

Purple Crush * Vacation (Loud Pipes Remix)

New Young Pony Club * Get Lucky (MSTRKRFT Remix)

K.I.M. * Wet 'n Wild (Midnight Juggernauts Remix)

Dragonette * True Believer (Damage on the Backseat Remix)

Groove Armada * Song 4 Mutya (Kissy Sell Out Remix)

The Libertines * Ha Ha Wall (Kissy Sell Out Bootleg)

Chromeo * Bonafied Lovin' (Yuksek Remix)

M.I.A. * Boyz (Hatchmatik Remix)

Digitalism * Pogo

Zestien tracks die dansvloeren kunnen laten ontploffen. Niet in Mol uiteraard, daarvoor is dat boerengat een beetje te achtergesteld, achterlijk en gefocust op pure boereleutige chiromuziek, maar elke smaakhebbende feestmeute zou deze nummers, uiteraard professioneel aanééngemixt door retreat! retreat!, kunnen smaken. Van een beetje schaamteloze zelfpromotie is nog niemand doodgegaan! Zeker niet nu we niet meer aan de bak dreigen te komen in Mol. Voor meer van dat lekkers kan je de tagpagina op m'n Last.Fm-profiel checken.

this is the difference between living and not living

Sinds ik Minus the Bear vorig jaar aan het werk zag in JC Horizont in Merrêt (Meerhout voor de Antwerpse onwetenden) ben ik een fan van hun muziek. Hun optreden in Trix kon ik dan ook niet laten liggen. Dat I Was A Cub Scout en The Sedan Vault het voorprogramma mochten bevolken en de inkom voor ons niet meer dan anderhalve (1,5!) schamele euro'tjes bedroeg (cultuurcheques ftw), maakte het feest er enkel groter op. Trix is stevig aan het oprukken in mijn lijstje van favoriete concertzalen (het moet enkel de ongenaakbare Botanique laten voorgaan) en was voor de gelegenheid gevuld met belachelijk veel bekend volk uit de stille Kempen, op de purp'ren hei.

De vorige drie keer dat ik The Sedan Vault bezig zag, konden ze me niet imponeren. Waar ze op plaat een bepaalde intensiteit aan de dag leggen vervliegt hun sound van het moment ze een podium op stappen. Uiteraard gebiedt de eerlijkheid me er bij te zeggen dat ik ze enkel nog maar mocht bewonderen op festivalpodiums (Pukkelpop, Koergekweel, Rock Olmen) waar de omstandigheden voor een groep als The Sedan Vault verre van ideaal zijn. Ze kregen dus nog één kans om te tonen wat ze in zaal vermogen. En die grepen ze met beide handen. Het eerste nummer was nog flets en ongeïnspireerd en deed het slechtste vermoeden maar daarna zetten ze een strak setje neer dat afwisselde tussen nummers van hun vorige plaat en nieuw werk. Hun sound, die het midden houdt tussen The Mars Volta en 65daysofstatic, komt veel beter tot z'n recht in een intimistisch zaaltje als dat van Trix.

I Was A Cub Scout is een Brits duo (!) dat een ondefiniërbare indie electronica speelt. Ik kende hen enkel van de uitstekende single Pink Squares maar ze wisten me te verrassen door hun electronica perfect te verweven met de drumpartijen van de energetische drummer (duh). De muziek is misschien te vergelijken met die van Minus the Bear, als is die van IWACS wat dromeriger, etherischer ('k had zin om eens een woord te gebruiken dat ik zelf maar half snap) en minder afgelijnd.

Minus the Bear vulde de verwachtingen volledig in. Hun op electronica gestoelde indie rock deed de aanwezigen letterlijk goed aan het hartje. Hoewel hun nieuwste album Planet of Ice een uitstekende schijfje is, waren het de nummers van hun vorige, Menos el Oso, die het meeste impact hadden. The Fix bijvoorbeeld, een geweldig zomerse jam en een perfecte samenvatting van alles wat er zo goed is aan MTB. Anderen vonden dan weer de nieuwe nummers het best, zoals de epische afsluiter Lotus. Beide kampen konden zich echter perfect verzoenen met bisnummer Pachucha Sunrise, het absolute meesterwerk van het Amerikaanse vijftal én één van de beste nummers van vorig jaar. Genoeg gezeverd, ik laat de muziek voor zich spreken:

little miss sunshine

Gisteren heb ik voor het eerst sinds lang nog eens een filmpje bekeken. De eer was weggelegd voor Little Miss Sunshine, een lichtvoetige indie komedie die vorig jaar héél wat goede kritieken kreeg en daardoor al langer op m'n lijstje stond.

Little Miss Sunshine gaat over een zootje ongeregeld dat zich familie mag noemen. Wanneer dochter Olive wordt geselecteerd voor een kindermissverkiezing in één of andere vergelegen staat besluiten ze zich te wagen aan een ware roadtrip in een aftands hippiebusje. Met een drugsverslaafde opa, een homoseksuele nonkel met suïcidale trekjes en een koppig zwijgende broer weet je dat er vanalles mis kan gaan, en zoals het een komedie betaamt gaat ook alles mis wat er mis kan gaan.

De film probeert zo goed en zo kwaad als mogelijk weg te blijven van de platgereden paadjes van de roadmovie, slaagt daar niet altijd in, maar de poging is lovenswaardig en alleen daarom is het al een verademing tegenover vele Hollywoodkomedies. Bovendien is de soundtrack uitstekend met de glorieuze instrumentale intro van Sufjan Stevens' Chicago als hoogtepunt.

heavy night, it was a heavy night

pre scriptum #1: op algemeen verzoek heb ik de kleuren van m'n blog veranderd. Een tijdje geleden vond ik een fijn knopje genaamd 'kleuren van blog veranderen'. Een klikje later was dit het resultaat.

pre scriptum #2: excuses voor de laatheid van dit bericht maar het moet zowat de meest tamme week ooit geweest zijn. 'k Heb nu pas de moed gevonden om toch iets neer te typen. Ik mag deze blog niet laten sterven zoals alle andere dingen die ik ooit begon (verdorie, short attention span!). Excuses ook als deze post een beetje onsamenhangend overkomt. Dat is omdat hij onsamenhangend IS. 'k Ben blijkbaar niet echt een staat om m'n gedachten te ordenen volgens enige logica.

pre scriptum #3: de onderstaande foto moet zowat de coolste Bloc Party foto ooit zijn. Probeer het maar eens oneens te zijn met mij.

Genoeg geprescriptumd! Over naar de feiten. 'k Verklap alvast dat Bloc Party z'n status van beste band ooit (damn, ik heb in deze post al drie keer gezegd dat iets het x'ste ooit is, en 'k ben nog maar net bezig) niet verloor na hun prestatie in de Lotto Arena. Nu ja, niemand die me kent had het tegendeel durven voorspellen van een groupie als mezelf.

De Lotto Arena is een vreselijke zaal! Niet zozeer de zaal op zich, maar de organisatie is ontoereikend. Er is één belachelijk klein vestiaire'ke voor (als het uitverkocht is) 7000 man. We waren redelijk op tijd aanwezig en toch misten we het voorprogramma door dit geknoei. Jammer, want ik had wel eens willen horen hoe Metronomy live klinkt. Het eigen werk van deze electronicawizards vind ik niet zo indrukwekkend maar hun remixen (voor Dead Disco, Kate Nash, Temposhark,...) mogen er absoluut wezen.

Gelukkig was er Bloc Party om de dag te redden. Net als bij het optreden in de Ancienne Belgique werd de set ingezet door A Weekend in the City-opener Song For Clay (Disappear Here). De scherpe gitaar van Russell Lissack en een meneer Okereke die beter klonk dan in de AB brachten het publiek al snel in extase waarna Matt Tong het optreden echt in gang mocht meppen.

Via Positive Tension en Blue Light kwamen we bij publiekslieveling Hunting for Witches. Na de elektronische intro was het weer Lissack's gitaar die de zaal in lichterlaaien zette (die groupies hadden gelijk: die man ís echt onderschat!). Vanaf dan viel het optreden op geen enkel moment meer stil. Waiting for the 7.18 ging subliem over in über-Bloc Party-song Banquet. Vier jaar na de release van dat nummer is het zowat uitgegroeid tot hét anthem van deze generatie. Dat is in ieder geval wat ik graag geloof en 'k raad iedereen aan om geen poging te doen om me op andere gedachten te brengen.

This Modern Love zorgde daarna even voor een adempauze maar echt lang gunde Bloc Party ons die niet. The Prayer dwong het publiek immers terug de dansspieren aan te wenden in plaats van de ademspieren (of zoiets). Toen ook nog Flux (dat live nóg beter klinkt!) en all time favourite Uniform opdoken was het onmogelijk om nog terug te keren uit de gung-ho-toestand waarin iedereen zich ondertussen bevond (valt het overigens op dat ik meer en meer geïndoctrineerd geraak door de geniale website Urban Dictionary?).

De rustige finale met So Here We Are en een schitterende Like Eating Glass eindigden het optreden veel te vlug, maar gelukkig niet defenitief. Toen de roadies een tweede drumstel aansleurden voelde ik het prachtige Sunday in de lucht hangen. Maar eerst was het nog tijd voor een enorme verrassing toen Kele verkleed als aap het podium terug opstormde! 't Is inderdaad "amazing what you can find backstage." De storm genaamd Luno was de voorbode voor een van de mooiste liefdesliedjes ooit (weeral!): Sunday, misschien wel m'n favoriete nummer van het moment. De dubbele drums, lyrics als You see giant proclamations are all very well/But our love is louder than words die leiden naar een enorme gitaarexplosie: alles aan deze song schreeuwt luid "PERFECTIE!".

Kele Okereke riep daarna op tot wat minder beleefdheid en wat meer stoutheid. Aan die oproep werd onmiddellijk gehoor gegeven toen Bloc Party nog twee bommen op het volk afvuurde. She's Hearing Voices was voor mij het absolute hoogtepunt en de collectief dansende menigte leek me daar gelijk in te geven. Ook Helicopter blijft natuurlijk een schijf die elk publiek kan inpakken. De tweede bisronde bracht ons nog klassieke afsluiter The Pioneers (met gsmlichtjes overal) en liet ons naar meer verlangend achter.

Schitterend optreden dat ongeveer op gelijke hoogte komt als dat in AB. Wat een entertainer trouwens, die Kele Okereke: springend, crowdsurfend, het publiek ophitsend, ...

De shopaholic in mij besliste nog wat cash over de toonbank te gooien (t-shirt, vinylbox, poster) waarna het in Antwerp-city nog een, en ik citeer uit Canadese bron, compromisloos, zat Belgisch feestje werd.

setlist

song for clay (disappear here)

positive tension

blue light

hunting for witches

waiting for the 7.18

banquet

this modern love

the prayer

flux

uniform

so here we are

like eating glass

luno

sunday

she's hearing voices

helicopter

the pioneers

Tomasz houdt van techno

Nou ja, als ik op de hele avond vijf minuten techno gehoord heb zal het al veel zijn. 'k Heb zelfs meer post-rock dan techno gehoord! Maar nu loop ik op de zaken vooruit. Laat ik maar beginnen bij het begin.

Gisterenavond vertrok ik om zeven uur met trouwe compagnons Joris en Dave om twee treinritten, een tramrit, twee lange aanschuifrijen, een vestiairebezoek en een slordige drie uur later de Flanders Expohallen in Gent te betreden. I Love Techno, hét Belgische dance-feest bij uitstek lokte weer 35 000 toeschouwers van over héél Europa. Al gauw werden we dan ook om de oren geslagen met Air Max'en, gouden kettingen, trainingsbroeken en andere oorbellen: de clichés van het genre, zeg maar. Toch was er in en rond de blauwe en oranje zaal opvallend veel Pukkelpopvolk terug te vinden. Dat hoeft niet te verbazen aangezien de affiche van de boilerroom zowat integraal naar Gent gekopiërd was. Het bevestigt ook de stelling dat subculturen een langzame dood aan het sterven zijn (hey, ik moet over dit onderwerp een scriptie schrijven, dan mag ik ook wel eens uitpakken eh!). Vroeger was het voor een rockliefhebber not done om ook van elektronische muziek te houden. Nu kijkt niemand er nog van op. De hedendaagse jongeren samplen het beste van alle werelden. Een mooie evolutie. Er zijn natuurlijk uitzonderingen: een metalhead zal je niet zo snel betrappen op Britney Spears-luisteren.

Een eerste teleurstelling kwam er wel al snel toen bleek dat we te laat waren om Klaxons aan het werk te zien. De Britten stonden hoog op m'n prioriteitenlijst na hun excellente debuutalbum Myths of the Near Future en de lyrische woorden die Jean te koop had over hun optreden in Vancouver. Misschien moet ik Soulwaxmas toch maar eens overwegen.

Veel tijd om te treuren hadden we echter niet. We repten ons richting blue room (die zowat onze uitvalsbasis werd voor de rest van de nacht) voor een live-setje van Simian Mobile Disco. Het plan was om zo snel mogelijk wat 'pinten te knallen' (uitspraak van de dag!) zodat we in de stemming kwamen to D.A.N.C.E. Dat lukte prima want voor we het wisten stonden we te geven op hitjes als It's the Beat en Hustler. En alsof SMD mijn Klaxons-teleurstelling had geroken, speelden ze hun uitstekende remix van MagicK.

Daarna was het kiezen tussen Boys Noize en Dr. Lektroluv. Instinctief zou ik de Duitser geprefereerd hebben, maar onze Dr. Lektroluv fanatic Joris stelde zijn veto. En maar goed ook! Dr. Lektroluv is een hitjes-dj die perfect weet wat het publiek wil. Gedurende anderhalf uur wisselt hij underground electro af met bekender werk. Het laatste halfuur kwam de groene elektrodokter echt op dreef met New Order's Blue Monday en Killing in the Name of van Rage Against the Machine. Ook Boys Noize kwam aan bod: met z'n eigen & Down en met z'n remix van My Moon, My Man (misschien wel de beste remix van het jaar, of is Standing in the Way of Control (Soulwax Nite Version) ook van 2007?), het hoogtepunt van de set. Dr. Lektroluv is één van de betere dj's van het moment en staat blijkbaar altijd garant voor een dik feestje!

Een nieuw dilemma meldde zich aan: Goose vs. Digitalism. Goose was samen met Arcade Fire de enige band die op Pukkelpop mijn vijfsterrenstatus kreeg toebedeeld. Digitalism is dan weer een groot voorbeeld voor retreat! retreat! (let ook op de fysiologische gelijkenissen). Uiteindelijk haalde Digitalism het, omdat ik hen nog nooit live kon bewonderen. De Duitsers zorgen voor een frisse wind in de electrowereld. Niet alleen brengen ze hun vocals en drums zelf én live, ze hebben ook een sound die ontegensprekelijk de hunne is, in tegenstelling tot die andere electro darlings Justice. Digitalism speelde een stomend setje waarin alle krakers de revue passeerden: Magnets, Echoes, Idealistic, Digitalism in Cairo, Jupiter Room en natuurlijk het feestanthem Pogo. De lyrics van dat laatste nummer waren eigelijk de perfecte samenvatting van de set en bij uitbreiding de hele nacht: "There's something in the air woohoow", of nog "we could get so wasted". Of zoals het klonk in een ander nummer: "This is the biggest party ever!"

Onze portie minimale techno hadden Dave en ik vorige week al gehad en dus lieten we de nochtans verrukkelijke Ellen Allien (voor de slechte verstaanders: klik op de linken voor foto's; hey, ik moet toch iets doen om volk te lokken naar mijn blog) links liggen om wat te gaan chillen en uitrusten van de geleverde prestaties. De eerste vijf minuten van haar setje waren die enige techno-minuten waar ik het al eerder over had.

De Britse wonderboy Erol Alkan (met de coolste merchandising) had ondertussen in de orange room plaatsgenomen achter de decks. Hoewel het algemeen niveau van zijn dj-set lager lag dan die van Dr. Lektroluv, zorgde hij wel voor het OMGWTFBBQ-moment van I Love Techno. Na zijn 'simple yet effective' remix van Digitalism's Jupiter Room (acht minuten!), hoorden we opeens de gekke stemmetjes van Atlas van Battles. Jawel, Erol durfde het aan van post-rock (erg dansbare post-rock, dat wel) te draaien op een techno-event. Retreat! retreat! vraagt zich al maanden af waarom geen enkele bekende dj zoiets doet en nu is het dan toch zover. Erol is echter niet de eerste aangezien retreat! retreat! (toen nog The Hypes) er zelf in augustus op een lokaal feestje in Mol al een Atlas wou tussenzwieren. Wegens beperkte draaitechniek lieten we het toch maar achterwege in onze defenitieve set, maar het idee was er! En nu hebben wij eindelijk een waardige opvolger. Hoezee!

Na koning Erol was het tijd voor Justice! Ondertussen had ik mijn eerste, tweede en derde 'klop' al overwonnen. De vrijdagavond zal daar zeker niet vreemd aan geweest zijn (scenario. negen uur: "morgen I Love Techno! 'k Ga 't niet te laat maken vandaag." * vier uur: "fuck!"). Ook de tropische temperaturen die de orange ondertussen bereikte deden eerder slecht dan goed. Toch nog een laatste keer alles geven (jezus, hoe marginaal, "alles geven")! Justice kwam traag op gang maar na D.A.N.C.E. liep het toch los. Hoogepunten waren even legio als voorspelbaar: DVNO, Tthhee Ppaarrttyy (uffie of course), Phantom, Waters of Nazareth, ... Op We Are Your Friends ging het dak helemaal van de keet. Ik blijf het jammer vinden dat Justice blijft koketteren met een nummer dat eigelijk niet van hen is (Simian!), al moet ik er eerlijkheidshalve bij vertellen dat ik het op dat moment niet aan m'n hart liet komen.

We hadden niet meer de moed om de laatste acts van de nacht (MSTRKRFT) te checken en dus vertrokken we, na onze bonnetjes opgedaan te hebben aan nutteloze dingen als frieten, cola en fruitsap, maar terug richting het oude, vertrouwde Mol. De aandachtige lezer weet dat ik mij goed geamuseerd heb en de héél aandachtige lezer beseft waarschijnlijk dat ik volgend jaar, mits een goede affiche, terug in Gent zal staan.

is it a dream? is it a lie? i think i'll let you decide

Mijn woorden komen wellicht te kort om het optreden van Arcade Fire te beschrijven. En toch ga ik het proberen. 'k Las ergens een review waarin het omschreven werd als een religieuze ervaring en dat komt waarschijnlijk nog het best in de buurt. Ik wachtte speciaal een dagje langer om mijn verslag neer te pennen om niet te kunnen beschuldigd worden van schrijven in de euforie na een concert (eigelijk was ik gisteren gewoon te lui, maar deze reden is mooier), maar dat bracht weinig zoden aan de dijk, vrees ik.

We waren net iets te laat in Vorst om het voorprogramma Wild Light mee te pikken. Een support act missen is niet mijn gewoonte, maar gelukkig had het geen nare gevolgen want we hadden nog altijd een degelijke plaats op het middenplein. Vorst Nationaal kan je best omschrijven als een gepimpt Koninklijk Circus. Het contrast met pakweg Botanique (nog altijd m'n favoriete concertzaal!) kan amper groter zijn. Waar je aan de kruidentuin gezellig je pintje kan consumeren aan een tafeltje ben je in het onpersoonlijk Vorst Nationaal niet meer dan een nummer. En dan te bedenken dat Arcade Fire een drietal jaar geleden nog optrad in die Botanique!

Muziek! Toen Arcade Fire in april haar optreden in de hallen van Schaarbeek cancelde was ik er het hart van in. Maanden keek ik uit naar dit gebeuren en al dat verlangen werd aan diggelen geslagen door één berichtje op de website. Gelukkig kwam er snel een nieuwe kans op Pukkelpop. Door geluidsproblemen ging dat concert een beetje de mist in en toch was het voor mij hét hoogtepunt van het festival (ik geef het toe: ik ben een geobsedeerde fanboy).

De show stak van wal met twee van de beste singles van het jaar: Keep the Car Running en No Cars Go (is No Cars Go eigelijk een single geweest? indien niet moeten ze dat er dringend van maken!). Régine kreeg al vroeg de kans om haar vocale kwaliteiten te bewijzen (iets wat ik miste op Pukkelpop) met Haiti, Black Wave/Bad Vibrations en vooral In the Backseat. Dat laatste nummer begint als een rustig kabbelend beekje met Régine op haar breekbaarst om later uit te barsten in post-rock waanzin. Kippenvel! Geniet hier zelf van het nummer zoals ze het speelden in Paradiso:

Arcade Fire kan ingetogen zijn, maar op hun best zijn ze wanneer ze theatraal kunnen uitpakken. Op Neighborhood #2 (Laika) bijvoorbeeld met een hoofdrol voor een op alles meppende Richard Reed Parry (je weet wel, de man met de modieuze bril). De tien (!) leden van Arcade Fire die zich op het podium hadden weten te hijsen, wisselden onderling vlotjes van instrument (Régine op drums = love) en brengen hun rijke geluid van op plaat probleemloos live.

Het grote kerkorgel dat ze meezuilen kwam voor het eerst in het stuk voor tijdens Kiss Off, een indrukwekkende cover van Violent Femmes. Wie trouwens denkt dat Arcade Fire een serieuze (lees: saaie) band is, komt bedrogen uit. Het is duidelijk dat ze zich oprecht amuseren op het podium. Het spelplezier druipt er af. Régine die met haar schattige danspasjes de hele zaal vertederd, de sirenes en andere gekke geluiden die ze soms in hun nummers vermengen, ... het is allemaal écht, niet gemaakt of prefab maar echt oprecht, of oprecht echt.

Na Ocean of Noise kwam het optreden echt op kruissnelheid. Neighborhood #1 (Tunnels) werd door iedereen meegekweeld. The Well & the Lighthouse en (Antichrist Television Blues) waren de stilte voor de storm genaamd Neighborhood #3 (Power Out). En toch moest het beste nog komen! Rebellion (Lies) is mijn favoriet nummer aller tijden! Voilà, dat mocht ik eigelijk niet verklappen want ik wou er nog een aparte blogpost aan wijden maar soit. Het mag dan ook geen verbazing opwekken dat de beginnoten absolute hysterie veroorzaakten bij mij en duizenden anderen. Rebellion was het hoogtepunt van een met hoogtepunten overladen show. 'k Ga hier nog eens de YouTube-hoer uithangen en een uitstekende live versie posten:

De Canadezen lieten de om-meer-schreeuwende zaal achter om luttele minuten later de smeekbede's te beantwoorden met een vlammende bis. Intervention is een massief anthem dat tegen georganiseerde religie fulmineert en gedragen wordt door het alleswegblazend orgel. Moet ik er, na die omschrijving, bijzeggen dat het geweldig was? Het epische Wake Up sloot dit oerconcert op een geniale wijze af.

Toen de laatste tonen wegstierven bleef ik stiekem hopen dat de lichten niet zouden aangaan, maar dat deden ze wel. Tergend langzaam. Ik ben nog meer van mijn stelling overtuigd dat Arcade Fire de beste live band van het moment is, en ware het niet vanwege mijn ongezonde obsessie met Bloc Party vond ik ze wellicht zelfs de beste band tout court. Het optreden was er in ieder geval één om in te lijsten en voer voor de eindejaarslijstjes!

setlist:

Keep the Car Running
No Cars Go
Haiti
Neighborhood #2 (Laika)
Black Mirror
Black Wave/Bad Vibrations
In the Backseat
Kiss Off (Violent Femmes cover)
Ocean of Noise
Neighborhood #1 (Tunnels)
The Well & the Lighthouse
(Antichrist Television Blues)
Neighborhood #3 (Power Out)
Rebellion (Lies)

Intervention
Wake Up

aftellen

Over enkele uren speelt Arcade Fire het dak van Vorst Nationaal! Om het wachten te veraangenamen post ik een live versie van Wake Up op Glastonbury. Gelukkig heeft Glastonbury geen dak want anders was het weg. Let ook op de schattige laarsjes van Régine Chassagne (de dame achter het keyboard), mijn toekomstige vrouw...

we will not retreat! this band is unstoppable!

De Avonden wordt op de website omschreven als een manifestatie die muziek, woord en beeld verenigt en wordt dit jaar georganiseerd ter vervanging van De Nachten, dat een verhuisoperatie ondergaat. In de Singel is er aandacht voor het betere literaire werk, maar ons interesseert uiteraard vooral de uitstekende muzikale affiche die werd bijeengescharreld. En dus gingen Dave en ik op Halloweenavond een kijkje nemen op het Late Nite gedeelte van het festival in Petrol.

Petrol is al de derde nieuwe concertzaal die ik in anderhalve maand tijd ontdek, na Trix en het Koninklijk Circus en met Vorst Nationaal in het vooruitzicht. Dat schreeuwt om een woordje uitleg! Petrol is gevestigd in een loods aan de rand van de Antwerpse haven waar vroeger een afvalverwerkingsbedrijf onderdak had. De desolate industriële look geeft de club een bepaalde tristesse mee. Volgens sommige bronnen niet meer dan een veredeld jeugdhuis (nog nooit in Mol geweest, zeker?), maar dat is, inderdaad dank daarvoor, beter dan de loungegedrochten die her en der opduiken. Petrol lijkt me beter geschikt als club dan voor live-optredens, maar dat kon de pret niet drukken.

Al begon de avond met een kleine ontnuchtering! Pintjes aan 2,25 euro, dat is voor arme studentjes net iets te veel van het goede!

De eerste 'performance' kwam van een zogenaamde literaire dj: een zekere Lowdjo die er een erezaak van maakte zo arty farty mogelijk uit de hoek te komen. Hij draaide geen muziek maar een opeenstapeling van al dan niet bekende quotes, van The Simpsons tot, en ik citeer, "ceci n'est pas une pipe *miaaaaaaaaow* ceci est une pipe *miaaaaaow* ceci n'est pas une pipe * miaaaaaow* this is not a pipe *miaaaaaaow* this is a pipe *miaaaaaow* ceci n'est pas une pipe *miaaaaaaow*" (en zo een vijftal minuten aan een stuk). Je begrijpt: niet meteen het aangenaamste optreden dat je je kan inbeelden, en ik vroeg me dan ook hardop af of iemand hier boodschap aan had.

Verbetering kwam er met Buscemi, die voor de gelegenheid de handen in mekaar sloeg met cartoonist Kim. Zeker niet indrukwekkend maar na meneer de literaire dj had ik wellicht zelfs een loeiende koe op het podium kunnen appreciëren.

Het programma vertoonde daarna even een inzinking en dat was voor ons reden genoeg om bij te tanken op mijn kot (fuck hoge bierprijzen!). Toen we terug aankwamen was de sympathieke Gentse groep Thou al begonnen aan haar set. Buiten hoorde we nog een jonge hipster vertellen dat Thou een totale rip-off is van Mintzkov. Mooi geprobeerd, jongeman, maar als je echt de kenner wil uithangen had je je huiswerk beter moeten maken en dan had je geweten dat Thou al ruim tien jaar aan de weg timmert, lang voor Mintzkov Luna Humo's Rock Rally won. In andere milieus hoor je weleens dat Thou het best bewaarde geheim is van de Belgische pop wereld. Ook dikke zever natuurlijk, want ze stonden al op Rock Werchter, toch niet meteen de kern van de underground, maar die uitspraak staat allicht dichter bij de waarheid. Niet alles wat Thou aanraakt verandert in goud maar met I Won't Go To Nashville, nieuwe single Cold Cold Heart en het lieflijke Breaking Up The Heart of a Girl hebben ze genoeg poppareltjes om jong en oud te bekoren.

65daysofstatic is de grote inspiratiebron voor de naam van mijn blog en de naam van het dj-collectief dat ik samen met Dave heb opgericht. Ik zag ze voor de derde keer live aan het werk. Van hun optreden op Pukkelpop herriner ik mij nog bitter weinig, maar dit jaar op Rock Herk kwam ik wel fel onder de indruk. In zaal waren mijn verwachtingen dan ook erg hoog en de gasten uit Sheffield losten die zonder probleem in. Het beste uit hun drie albums nemend, speelde 65dos wellicht het beste optreden van de drie die ik al mocht aanschouwen (ik had eens zin om een gekke, op-niet-veel-slaande zinsconstructie te gebruiken. Bij deze!).

Waar andere post-rock groepen rustig meanderend een bergpaadje volgen, stormt 65daysofstatic zonder aarzelen naar de top van de berg, regelmatig vallend, maar nooit omkijkend. Op hun best zijn ze wanneer ze hun geflipte-electronicadoos van The Fall of Math openen: alle kanten uitstuiterende electro met Mogwaiaanse uithalen. Hoogtepunt van de set kwam er halverwege met Radio Protector. Een gekke roadie (of whatever) die een beetje te veel exctasy binnen leek te hebben ging ongelooflijk hard uit zo'n dak en ook de bandleden lieten zich niet onbetuigd door volledig loos te gaan op hun respectievelijke instrumenten. Speciale vermelding hier voor de rotgetalenteerde drummer die wel vier armen leek te hebben. Bij momenten dacht je dat je naar een drumcomputer aan het luisteren was. Mag gerust naast Matt Tong en de kerel van Battles geplaatst worden.

Rustmomenten waren er in de set met de nummers uit de epische nieuwe plaat The Destruction of Small Ideas. Al is rust bij 65daysofstatic altijd een relatief begrip! Waar die nummers op plaat nog redelijk plat zijn, zijn het live serieuze djoeven op ouw bakkes! 65days is dan ook één van de meest intense en energieke live bands die er op dit moment op onze aardkloot rondtouren.

Minpuntjes? Ja, toch wel en geen kleintje! De mannen speelden Retreat! Retreat! niet! Hun beste nummer! Is het hun Creep of wilden ze de Belgische fans kennis laten maken met andere nummers? Geen idee maar het blijft jammer! (merk op dat er in deze alinea achter elke zin ofwel een uitroepteken ofwel een vraagteken staat!) Ter compensatie post ik het nummer dan maar zelf:

De samenwerking tussen geluidstovenaar Apparat en technokoningin Ellen Allien leverde vorig jaar met het wonderbaarlijke Orchestra of Bubbles één van mijn favoriete platen van 2006 op. Dat onze Duitse vriend het ook alleen kan bewees hij eerder dit jaar met het degelijke Walls en gisteren mocht hij zijn dj-kwaliteiten komen tentoonspreiden aan het Belgisch publiek. Sascha Ring, want dat is Apparat's echte naam, bracht voornamelijk minimal techno. Nu is dat een genre dat ik enorm kan waarderen als achtergrondmuziek bij m'n middagdutjes maar als dansmuziek in een club vind ik het allemaal iets te afgelikt en proper. Toen Apparat de bassen wat heviger liet knallen en er af en toe zelfs een streepje electro te bespeuren viel, gooide ik m'n benen toch los en zo werd het een goede voorbereiding op I Love Techno.

PS. nu je toch aan het lezen ben, kan je evengoed even doorklikken naar de blog van mijn klasmakker Tim aka Bodi. De wonderbaarlijke schrijfsels die uit zijn pen komen gevloeid kan je hier lezen en handelen vooral over fotografie. Lees vooral ook onze kwisavonturen van vorige week.

Bruges' mighty army

Het was gisteren nog eens een hoogdag voor de fiere vereniging Club Brugge. Dat mocht ook wel want de Clubfans hebben de laatste twee jaar al genoeg te verduren gehad. Tegen RC Genk won het voor het eerst sinds lang nog eens een regelrechte topper in de competitie. Ook de 12/12 is al meer dan een jaar geleden.

Genk opzij zetten gebeurde zeker niet met oogstrelend voetbal. Met momenten lagen de West-Vlamingen onder maar dankzij een niet afnemende werkkracht en een ongebreidelde aanvalsdrang kon Club de drie punten toch meenemen naar Brugge die Scone. En dat is net hetgene wat wij, Clubfans willen zien! FCB moet geen academisch voetbal brengen maar naar voor stormen en de tegenstander overrompelen.

Blondel en Geraerts heersten gisteren over het middenveld. Djokic begint naast hard te werken nu ook te scoren. Simaeys bevestigt als dé Brugse zomertransfer. Capon speelt op z'n 19de complexloos in de aanvalslinie. En dan te bedenken dat vaste waarden in de basisploeg als Clement, Sterchele en Klukowski er om verscheidene redenen niet bij waren. Reken daarbij nog langdurig geblesseerden Van Heerden (die gisteren z'n wederoptreden maakte) en Daerden, en je moet durven toegeven dat Club een volwaardig titelkandidaat is.

Want: zonder echt goed te spelen is Club Brugge geruisloos tot op één punt van Standard geslopen. Wat gaat dat worden als de machine echt begint te draaien?

Veel van deze successen zijn te danken aan de architecten achter dit team: het triumviraat Matthijssen-Devroe-Mariman. Trainer Jacky Matthijssen dacht op korte tijd een systeem uit dat de spelersgroep op het lijf geschreven is en houdt met zijn interventies de druk van de spelers. De transfers van Luc Devroe bewijzen één voor één hun waarde. Sonck, Djokic en Sterchele beslisten met hun doelpunten al wedstrijden, Simaeys is sterkhouder achterin en ook Geraerts speelt de laatste weken uitstekend. Enkel verdedigers Alcaraz en Kucera hebben het momenteel wat moeilijk om zich door te zetten door blessures en een acute vormcrisis maar ook zij hebben de kwaliteiten om een meerwaarde te zijn. De invloed van Henk Mariman is nog niet duidelijk maar hij werkt als nieuwe jeugdcoördinator gedreven aan de opvolging en ik vang er enkel positieve geluiden over op.

Ik besef dat ik wellicht overdreven optimistisch, euforisch of whatever klink maar dat mag wel eens. Het is lang geleden dat ik zo'n goed gevoel had bij de toekomst van Club Brugge.

i'm in indie pop heaven

The Pipettes zijn nog altijd één van de drie bands die een eerste plaats in mijn heilige Last.Fm-charts hebben kunnen veroveren. Als je weet dat de andere twee Bloc Party en The Long Blondes zijn, besef je wellicht wat een prestatie dat wel is. Toen hun debuutalbum We Are The Pipettes vorig jaar in mei of juni uitkwam, luisterde ik er enkele weken obsessief naar. Maar ondertussen zijn ze weggezakt naar een negende plaats en in de drie-maanden-charts zijn ze zelfs pas te vinden rond positie 90...

Dat gaat nu echter allemaal weer veranderen! Gisteren ontdekte ik immers dat mijn favoriete polkadotmeisjes hun debuut net in de States releasten. De songs zijn opnieuw gemixt met vaak subtiele arrangementswijzigingen. It Hurts To See You Dance So Well kreeg een langere intro mee en ook het art work is splinternieuw. Bovendien staan er twee extra bonustracks op het album: Dance and Boogie en Baby, Just Be Yourself.

En zo komt het dat ik weer hooked ben. Voor ik het wist zong ik weer elk deuntje onbezonnen mee alsof het de goede oude dagen van de zomer van 2006 waren. Gelukkig was er niemand thuis om dit bizarre schouwspel waar te nemen.

Omdat de video van Pull Shapes een beetje te grijs is gedraaid post ik die van Dirty Mind. Volgens mij is het technish onmogelijk om dit niet goed te vinden.

i am so hardcore, i sell my crap and people ask for more

Eerst en vooral: excuses voor de inconsistentie in lay-out die mijn blog terroriseert. Geen idee hoe die er is gekomen maar 'k krijg 'm niet weg.

Dinsdag woonde ik een hardcore-avond bij in Rock Café Den Drempel. Klinkt heavy, nee? Wie mij een beetje kent weet dat ik nogal wat problemen heb met hardcore en dan vooral de scene. Het wat incestueus aandoende milieu is niet meteen mijn idee van open-minded en de agressieve pose waarmee vele hardcore kids koketteren ergert een popslet als mezelf (ha!) mateloos. Waarom ik dan toch te vinden was op deze optredens? M'n sympathieke kotgenoot is frontman van Angelskin, de openingsact van de avond.

Geen van de vier bands was onuitstaanbaar slecht, wat op zich al een mooie prestatie is. Toch kon ik weinig variatie spotten, wellicht een gevolg van mijn ongetrainde oren. Headliner CDC vermengde volgens de kenners hip-hop met hardcore maar ook dat kon ik er niet in horen. Ahja, en gasten: van een beetje melodie is nog nooit iemand doodgegaan!

Om m'n imago (van popslet dus) terug wat op te poetsen wil ik jullie graag wat vertellen over een nieuwe Klaxons remix. Hoe? Waren er dan nog artiesten die Klaxons nog niet geremixd hadden?! Wel ja, blijkbaar wel. En het is een herwerking geworden die je gerust mag opslaan onder het mapje 'goede Klaxons remixen'. De hippe Parijzenaars Gentlemen Drivers doen leuke dingen met It's Not Over Yet, maar de ware ster op het nummer is SoKo die de gastvocals verzorgt (nou ja, eigelijk neemt ze heel het nummer voor haar rekening).

SoKo kan/moet je nog kennen van het bescheiden indie hitje I'll Kill Her. Ze is een beetje de Franse versie van Hello Saferide, of een één-vrouw-Pipette, zo je wil. Haar Engels is erbarmelijk slecht wat uiteraard de schattigheidsfactor verhoogt. Oh, mijn zwak voor lieve meisjes met lieve liedjes neemt weer de bovenhand.

Een video van I'll Kill Her kan je hieronder bewonderen:

she'll never take you to giddy stratospheres

Toen ik zondag de website van The Long Blondes met een bezoekje vereerde vond ik dit klein, fijn berichtje:

Apologies if we have been a bit distant lately: we are currently in London recording our 2nd album, and to prove it, we have new photos of us hard at work in the studio. You can see them in the 'pics' section of the website. You may have noticed we have simplified our website whilst we're working on the album, and we have added a new online store, with T-shirts and cloth shoppers available. We'll be adding more photos and news whilst we're in the studio, so don't be a stranger...

Wat een geweldig nieuws! Ik vond dat jullie dat mochten weten. Bekijk ook zeker de foto-pagina voor een onverantwoord schattige foto van frontvrouw Kate Jackson! (m'n gebrekkige technische kennis laat me niet toe de foto hier te posten)

we don't need to say goodbye

(Waarschuwing: ik heb net een blikje superlatieven opengetrokken en ben van plan het tot op de bodem te ledigen)

Gisteren trokken T.K. en ik eindelijk nog eens naar BXL om een optreden te aanschouwen, meer bepaald van de Canadese chanteuse Leslie Feist. Het was al van april geleden dat ik nog in onze hoofdstad was om een concert bij te wonen (toen Bloc Party) dus het werd stilaan tijd. Het Koninklijk Circus ligt op een steenworp van het Centraal Station en toch slaagden we erin om hopeloos verkeerd te lopen. Gelukkig hadden we genoeg zelfkennis en hadden we dat op voorhand ingecalculeerd door vroeg te vertrekken en dankzij enkele vriendelijke voorbijgangers bereikten we de concertzaal toch nog op ruim op tijd.

Het Koninklijk Circus is een prachtige concertzaal met een erg goede akoestiek. De zaal is verdeeld in twee delen: beneden is er de ruime pit met daarrond een eerste ring zetels. Boven is er dan een groot balkon met een tweede ring zetels. Vanuit economische overwegingen hadden we ons tickets aangeschaft voor bovenaan. Ik vond de zaal net iets te groot om een intiem concert toe te staan en 'k heb sowieso een hekel aan zitten tijdens een optreden. Dat was dan ook meteen m'n grote frustratie: tijdens de up-tempo Feist nummers als I Feel It All, My Moon My Man en 1234 wilde ik dansen en springen maar moest ik me tevreden stellen met een goedkeurende hoofdknik en een zenuwachtig op-en-neer gaande beenbeweging. Genoeg negatief geweest want deze opmerking is niet meer dan een klein rot plekje op een grote blinkende appel en kon absoluut de pret niet vergallen.

Het publiek was geen Botanique-publiek bestaande uit hippe tieners en twintigers maar was van diverse pluimage en leeftijd: van 15-jarige indie meisjes tot vijftigers. Veel koppeltjes ook, die kwamen genieten van de wonderlijk romantische liefdesliedjes van Feist.

Openingsact was Feist's maatje Gonzales, een in een lange doktersjas gehulde pianovirtuoos/entertainer/stand-up komedian. De in Parijs residerende Canadees moest het publiek proberen in te pakken met enkel zijn pianospel. In het begin lukte dat niet echt: het was onmiddellijk duidelijk dat we te maken hadden met een uitstekend muzikant maar echt meeslepen deed hij niet. Toen zijn bindteksten gevatter werden ("Ik wou het Belgisch volkslied brengen maar vergiste me", nadat hij een flard Marseillaise gespeeld had) en zijn nummers bekender in de oren klonken (onder andere een instrumentale versie van Feist's One Evening) werd het allemaal wat interessanter. Uiteindelijk kreeg hij toch nog de zaal op z'n hand met een medley van bekende klassiekers (Queen, Bee Gees, ...) en toen hij zijn populariteit wou testen door het publiek z'n nummers te laten meefluiten was de respons groter dan verwacht. Gonzales zou later op de avond tijdens het concert van Feist ook nog prominent aanwezig zijn.

Nadat de goddelijke Leslie Feist haar Belgisch optreden in april afgelastte omdat ze meer tijd nodig had voor haar album The Reminder, verwachtte ik dat ze iets recht zou willen zetten bij haar noorderburen (ze heeft net als Gonzales de verhuis van Toronto naar Parijs gemaakt). En dat gebeurde ook! Gedurende ruim anderhalf uur trok ze voor haar laatste Europese optreden van deze tour (of zoals ze het zelf noemde: the bang in Brussels) nog eens alle registers open.


Leslie droeg een adembenemend miniscuul zwart kleedje en was gedurende het hele concert erg spraakzaam. Zo zette ze het onderste gedeelte van de zaal op tegen het bovenste om om ter hardst mee te zingen, waarbij ze de winnaars gratis Gonzales cd's beloofde. Het optreden ging van zacht naar hard, van traag naar snel, van enkel Feist met haar akoestisch gitaar tot een band van acht man, en alles daartussen én toch klonk alles coherent en vol van klasse. Ze speelde zowat alles van The Reminder en een groot deel van Let It Die, met tussendoor wat losse nummers zoals een cover van het nieuwe Kevin Drew album.

Waar het er met schattige openingsnummers Honey Honey, So Sorry en The Park nog rustig aan toe ging kregen we met When I Was A Young Girl ("a loooong time ago") een eerste up-tempo nummer voor de voeten geschoven. Het op plaat nochtans ingetogen (f)luisternummer werd live omgetoverd tot een door stevige drums en gitaren aangedreven rocker. Het tempo werd nog wat opgedreven met My Moon My Man, wat mij betreft één van de topfavorieten voor 'single van het jaar'.

De grote charme van Feist blijft haar immense stem. Laat haar de sprekende klok inspreken en ik hang bij wijze van spreken 24/7 aan de lijn. Dat die stem ook live kan begeesteren kon Mademoiselle Feist al vroeg in de set bewijzen met een uitstekende versie van The Park. Later deed ze dat truckje nog eens vlotjes over in The Water. Daarnaast is ze een uitstekende muzikante: haar typische hortende en stotende guitaarstijl past perfect bij haar stem en ook op de piano staat ze haar mannetje.

Mijn favoriete Feist nummer is geen Feist nummer maar een Bee Gees nummer (geniet van het moment want het zal de laatste keer zijn dat de Bee Gees twee keer vernoemd worden in één blogpost, waarschijnlijk zelfs de laatste keer dat ze vernoemd worden tout court): Inside and Out. Daar waar de albumversie nog enkele spaanders héél laat van mijn hart slaat de live versie het helemaal aan stukken. Het originele foute disconummer werd omgebouwd tot een trage ballad die me kippenvel deed krijgen op plaatsen waarvan ik niet eens besefte dat ik er kippenvel kon krijgen. Leslie die in mijn oor komt fluisteren dat ze de "girl who loves you, inside and out" is, 't is één van mijn dromen maar gisteren leek het inderdaad of ze het speciaal voor mij zong, al zullen honderden andere jongens en meisjes hetzelfde gedacht hebben. Hieronder een video van de mooiste versie van het nummer die ik al gezien heb:

Na I Feel It All en het ongelooflijk vertederende Gatekeeper liep het concert stilaan op haar laatste pootjes. Voorspelbaar laat hoogtepunt 1234 mikte nog een laatste keer op de dansspieren. Dat deed ook het schattige (sorry, vind echt geen andere woorden meer) Mushaboom (shaboom - shaboom) waar nog een aardige anekdote aan vasthing over Gonzales die in 2001 uit een Brussels hotel gezet werd nadat hij z'n broek probeerde op te warmen aan een lamp.

Een oorverdovend applaus later kwam Feist alleen terug op met de mededeling dat ze ons hart ging breken. Een intentieverklaring die kon tellen (al lag mijn hart ondertussen al lang in duizend stukjes naast m'n stoel), waarna ze een ontzettend breekbare en intieme versie van Intuition neerzette. Mooi moment wanneer het publiek ongevraagd de backing vocals voor haar rekening nam. In de Nina Simone cover Sea Lion Woman swingde Feist en haar zevenkoppige band als nooit tevoren om ons na Let It Die week in het hart achter te laten.

Feist, je t'aime...

i'd kill for an adventure

Ondertussen zal iedereen Flux, de nieuwe single van Bloc Party wel gehoord hebben, veronderstel ik. 't Is een electro banger geworden waarmee de band weer nieuwe spannende paadjes bewandeld en haar goddelijk status bevestigd. Als extreme Bloc Party fanboy kunnen Kele en de zijnen sowieso niets verkeerd doen voor mij. Of wel?

Met de videoclip doen ze alvast goed hun best! Letterlijk en figuurlijk een draak van een clip die het midden houdt tussen Godzilla en de Power Rangers. Je leest het goed: GODZILLA EN DE POWER RANGERS?!! Nu is Bloc Party nooit de band geweest met uitstekende muziekvideo's maar komaan, Godzilla en de Power Rangers? Volgens mij zijn er twee mogelijkheden:

1) de gasten waren onder invloed van één of andere obscure substantie en vonden het allemaal geweldig wat ze deden.

2) de clip is ironisch bedoeld en 't is enkel nog wachten op een bericht op de website van Bloc Party waarin staat dat het "allemaal maar om te lachen was".

Je kan de videoclip voorlopig exclusief bekijken op de website van NME.

Flux is een single die tussendoor gereleast wordt, zoals Two More Years twee jaar geleden. De single ligt op 12 november in de winkels en zal te krijgen zijn in vier verschillende formaten. Op 14 november zit een exclusieve remix-cd gratis bij NME. Verder is de single te verkrijgen als cd, 7" en 12". Vooral die eerste lijkt me interessant: Flux heeft sowieso al een serieus elektronische ondertoon en kan met een kleine herwerking misschien uitgroeien tot een dansvloervuller. Benieuwd of één van de remixers daar in slaagt.

CD1 (exclusively with the NME issue dated 14th November)

1. Flux (JFK Remix)

2. Flux (Punx Soundcheck Remix)

3. Flux (Metal on Metal Remix)

4. Flux (GoodBooks Remix)

CD2

1. Flux (single version)

2. Flux (live at Madison Square Garden)

3. Emma Kate's Accident

7" (clear vinyl)

A. Flux (single version)

B. The Once And Future King

12" (clear vinyl)

A. Flux (extended version)

B1. Flux (12" instrumental version)

B2. Where is Home (Burial Remix)

is it good enough for what you're paying

Hoe vaak gebeurt het dat je een wereldgroep als Soulwax op wandelafstand van je kot aan het werk kan zien? Niet vaak lijkt het enige mogelijke antwoord. Maar niet vaak is natuurlijk niet hetzelfde als nooit. En zo kwam het dat we gisteren de Gentenaren in volle glorie konden aanschouwen in de Bilbo van Antwerpen waar ze een instore set speelden naar aanleiding van hun nieuwe remix(dubbel)album waarvan ik de naam niet ga typen. Goed, omdat jullie aandringen nog één keer: Most of the remixes we've made for other people over the years except for the one for Einstürzende Neubauten because we lost it and a few we didn't think sounded good enough or just didn't fit in length-wise, but including some that are hard to find because either people forgot about them or simply because they haven't been released yet, a few we really love , one we think is just ok, some we did for free, some we did for money, some for ourselves without permission and some for friends as swaps but never on time and always at our studio in Ghent.

Enkel de honderdvijftig eerste kopers van het album mochten binnen maar doordat er weinig reclame gemaakt was voor dit event bleef de grote stormloop uit, waardoor we moeiteloos een plaatsje konden veroveren bij dit selecte gezelschap. Een kleine cd-winkel als Bilbo is niet de ideale omgeving voor een optreden, en al zeker niet voor de electro beats van Soulwax maar toch had het iets speciaals, haast sympathiek om live muziek te aanhoren tussen honderden cd'tjes en platen.

Het was de eerste keer dat Soulwax de remixen live bracht, maar daar merkte je absoluut niets van. De groep speelde als een geöliede machine en had er duidelijk wel zin in. Beginnen deden ze toepasselijk met Rocket Ride van Felix Da Housecat en de sneltrein kwam pas 40 minuten later tot stilstand met een knallende versie van NY Excuse. Tussendoor hadden bijna alle klassieke Soulwax-remixen de revue gepasseerd: van Klaxons over Daft Punk tot Kylie en Gossip.

Maar hoe speelden ze die remixen nu live? Wel, stel je Soulwax Nite Versions voor maar dan niet met hun eigen maar andermans nummers. De vocals lieten ze weg (Klaxons), jaagden ze door een sampler (Felix Da Housecat, Kylie, Gossip) of werden door Stephen De Waele met een vocoder ingezongen (Daft Punk).

Hoogtepunt van de set was het afsluitend tweeluik Standing in the Way of Control - NY Excuse. Het geschreeuw van Beth Ditto in Soulwax' beste remix ging naadloos over in het geschreeuw van Nancy Wang, alsof het twee delen waren van één song. Wat een helden!

Als extraatje post ik hier de geweldige video van NY Excuse (fingers crossed dat dit lukt):

jumping on the bandwagon

Het fenomeen blogs fascineert me al een tijdje mateloos. Zielige narcisten die de neiging voelen om hun leven op de kasseien van de cyberwereld te gooien laten me siberisch koud. Mij interesseren eerder de razend interessante muziekblogs die de laatste tijd klaarblijkelijk als paddenstoelen uit de grond schieten. Blogs zijn op dit moment, samen met MySpace, dé manier om opkomend talent te spotten. Mooiste voorbeeld is natuurlijk Vampire Weekend dat een platencontract bij XL Recordings versierde nadat verschillende bloggers flauwvielen bij het aanhoren van zoveel schoons. Zelf frequenteer ik al een tijdje geweldige muziekblogs als Panda Toes, Good Weather For Airstrikes, Fluo Kids, Headphone Sex (die laatste twee niet enkel voor de geile fotootjes) ((en klikken maar, 'k ken jullie wel)) en uiteraard het onvermijdelijke Hype Machine. Of dachten jullie misschien dat ik al die geniale tips die ik met de regelmaat van de klok uitdeel uit m'n duim zoog?!

Nu ik aspirant-journalist ben is dat natuurlijk de uitgelezen kans om ongegeneerd op de bandwagon van het bloggen te springen. Het mom van pseudojournalistiek berichten neer te pennen om m'n schrijfstijl bij te schaven bezorgt me een uitstekende uitvlucht om de indie hipster uit te hangen (ha!). Zoals jullie kunnen zien heb ik mijn blog al mooi uitgedost als ware het de website van een terminaal hippe new rave band (alles om jullie een epilepsieaanval te bezorgen). Nu moeten enkel de berichtjes nog volgen.

Met welke artiest kan ik beter beginnen dan met Black Kids, de hotste band in de blogosfeer?! Iedere zichzelf respecterende muziekblogger van het westelijk halfrond heeft al een post gewijt aan deze Amerikaanse youngsters. Bovendien werden ze al de hemel in geprezen door NME ("Black Kids sound like when you wake up after really good sex"), de Britse kwaliteitskrant The Guardian ('new band of the day') en Pitchfork ('best new music'! hun self-released debuut EP Wizards of Ahhhs kreeg een quotering van 8.4) en dat zonder platenfirma of shows buiten home town Jacksonville.

Okay, ik hoor de cynici al hardop denken "Waarom moet Tomašz dan nog aandacht besteden aan die overgehypte shit?". Wel, omdat ze fucking geweldig zijn, ja! In Hit The Heartbreaks krullen jangelende guitaren zich rond catchy synth riedels. Hurricane Jane is een Morrisseyaanse klaagzang over een stukgelopen relatie ("It's friday night and I ain't got nobody / So what's the use of making the bed?") zonder ooit te vervallen in het emoachtige zelfbeklag dat de Smiths-zanger wel eens kenmerkt (How Soon Is Now?, anyone?). Op I've Underestimated My Charm (Again) maken Black Kids een uitstapje richting 60s doo-wop maar ook dit nummer past perfect in het rijtje vrolijke lo-fi indie pop.

Prijsbeest op Wizards of Ahhhs is echter I'm Not Gonna Teach Your Boyfriend How To Dance With You. Harmonieuze twee-achtige jongen/meisje vocalen roepen echo's op naar het beste van The Go! Team. "You are the girl that I've been dreaming of, ever since I was a little girl," zing front-man (!) Reggie Youngblood met z'n kenmerkende extatische stem die erg verwant is met die van Robert Smith. Ook hier geen happy end want uiteindelijk verdwijnt z'n droommeisje op't einde van de avond met een ander.

Wie al dat moois met z'n eigen oren wil aanhoren kan Wizards of Ahhhs gratis downloaden op de MySpace van Black Kids.