Bruges' mighty army

Het was gisteren nog eens een hoogdag voor de fiere vereniging Club Brugge. Dat mocht ook wel want de Clubfans hebben de laatste twee jaar al genoeg te verduren gehad. Tegen RC Genk won het voor het eerst sinds lang nog eens een regelrechte topper in de competitie. Ook de 12/12 is al meer dan een jaar geleden.

Genk opzij zetten gebeurde zeker niet met oogstrelend voetbal. Met momenten lagen de West-Vlamingen onder maar dankzij een niet afnemende werkkracht en een ongebreidelde aanvalsdrang kon Club de drie punten toch meenemen naar Brugge die Scone. En dat is net hetgene wat wij, Clubfans willen zien! FCB moet geen academisch voetbal brengen maar naar voor stormen en de tegenstander overrompelen.

Blondel en Geraerts heersten gisteren over het middenveld. Djokic begint naast hard te werken nu ook te scoren. Simaeys bevestigt als dé Brugse zomertransfer. Capon speelt op z'n 19de complexloos in de aanvalslinie. En dan te bedenken dat vaste waarden in de basisploeg als Clement, Sterchele en Klukowski er om verscheidene redenen niet bij waren. Reken daarbij nog langdurig geblesseerden Van Heerden (die gisteren z'n wederoptreden maakte) en Daerden, en je moet durven toegeven dat Club een volwaardig titelkandidaat is.

Want: zonder echt goed te spelen is Club Brugge geruisloos tot op één punt van Standard geslopen. Wat gaat dat worden als de machine echt begint te draaien?

Veel van deze successen zijn te danken aan de architecten achter dit team: het triumviraat Matthijssen-Devroe-Mariman. Trainer Jacky Matthijssen dacht op korte tijd een systeem uit dat de spelersgroep op het lijf geschreven is en houdt met zijn interventies de druk van de spelers. De transfers van Luc Devroe bewijzen één voor één hun waarde. Sonck, Djokic en Sterchele beslisten met hun doelpunten al wedstrijden, Simaeys is sterkhouder achterin en ook Geraerts speelt de laatste weken uitstekend. Enkel verdedigers Alcaraz en Kucera hebben het momenteel wat moeilijk om zich door te zetten door blessures en een acute vormcrisis maar ook zij hebben de kwaliteiten om een meerwaarde te zijn. De invloed van Henk Mariman is nog niet duidelijk maar hij werkt als nieuwe jeugdcoördinator gedreven aan de opvolging en ik vang er enkel positieve geluiden over op.

Ik besef dat ik wellicht overdreven optimistisch, euforisch of whatever klink maar dat mag wel eens. Het is lang geleden dat ik zo'n goed gevoel had bij de toekomst van Club Brugge.

i'm in indie pop heaven

The Pipettes zijn nog altijd één van de drie bands die een eerste plaats in mijn heilige Last.Fm-charts hebben kunnen veroveren. Als je weet dat de andere twee Bloc Party en The Long Blondes zijn, besef je wellicht wat een prestatie dat wel is. Toen hun debuutalbum We Are The Pipettes vorig jaar in mei of juni uitkwam, luisterde ik er enkele weken obsessief naar. Maar ondertussen zijn ze weggezakt naar een negende plaats en in de drie-maanden-charts zijn ze zelfs pas te vinden rond positie 90...

Dat gaat nu echter allemaal weer veranderen! Gisteren ontdekte ik immers dat mijn favoriete polkadotmeisjes hun debuut net in de States releasten. De songs zijn opnieuw gemixt met vaak subtiele arrangementswijzigingen. It Hurts To See You Dance So Well kreeg een langere intro mee en ook het art work is splinternieuw. Bovendien staan er twee extra bonustracks op het album: Dance and Boogie en Baby, Just Be Yourself.

En zo komt het dat ik weer hooked ben. Voor ik het wist zong ik weer elk deuntje onbezonnen mee alsof het de goede oude dagen van de zomer van 2006 waren. Gelukkig was er niemand thuis om dit bizarre schouwspel waar te nemen.

Omdat de video van Pull Shapes een beetje te grijs is gedraaid post ik die van Dirty Mind. Volgens mij is het technish onmogelijk om dit niet goed te vinden.

i am so hardcore, i sell my crap and people ask for more

Eerst en vooral: excuses voor de inconsistentie in lay-out die mijn blog terroriseert. Geen idee hoe die er is gekomen maar 'k krijg 'm niet weg.

Dinsdag woonde ik een hardcore-avond bij in Rock Café Den Drempel. Klinkt heavy, nee? Wie mij een beetje kent weet dat ik nogal wat problemen heb met hardcore en dan vooral de scene. Het wat incestueus aandoende milieu is niet meteen mijn idee van open-minded en de agressieve pose waarmee vele hardcore kids koketteren ergert een popslet als mezelf (ha!) mateloos. Waarom ik dan toch te vinden was op deze optredens? M'n sympathieke kotgenoot is frontman van Angelskin, de openingsact van de avond.

Geen van de vier bands was onuitstaanbaar slecht, wat op zich al een mooie prestatie is. Toch kon ik weinig variatie spotten, wellicht een gevolg van mijn ongetrainde oren. Headliner CDC vermengde volgens de kenners hip-hop met hardcore maar ook dat kon ik er niet in horen. Ahja, en gasten: van een beetje melodie is nog nooit iemand doodgegaan!

Om m'n imago (van popslet dus) terug wat op te poetsen wil ik jullie graag wat vertellen over een nieuwe Klaxons remix. Hoe? Waren er dan nog artiesten die Klaxons nog niet geremixd hadden?! Wel ja, blijkbaar wel. En het is een herwerking geworden die je gerust mag opslaan onder het mapje 'goede Klaxons remixen'. De hippe Parijzenaars Gentlemen Drivers doen leuke dingen met It's Not Over Yet, maar de ware ster op het nummer is SoKo die de gastvocals verzorgt (nou ja, eigelijk neemt ze heel het nummer voor haar rekening).

SoKo kan/moet je nog kennen van het bescheiden indie hitje I'll Kill Her. Ze is een beetje de Franse versie van Hello Saferide, of een één-vrouw-Pipette, zo je wil. Haar Engels is erbarmelijk slecht wat uiteraard de schattigheidsfactor verhoogt. Oh, mijn zwak voor lieve meisjes met lieve liedjes neemt weer de bovenhand.

Een video van I'll Kill Her kan je hieronder bewonderen:

she'll never take you to giddy stratospheres

Toen ik zondag de website van The Long Blondes met een bezoekje vereerde vond ik dit klein, fijn berichtje:

Apologies if we have been a bit distant lately: we are currently in London recording our 2nd album, and to prove it, we have new photos of us hard at work in the studio. You can see them in the 'pics' section of the website. You may have noticed we have simplified our website whilst we're working on the album, and we have added a new online store, with T-shirts and cloth shoppers available. We'll be adding more photos and news whilst we're in the studio, so don't be a stranger...

Wat een geweldig nieuws! Ik vond dat jullie dat mochten weten. Bekijk ook zeker de foto-pagina voor een onverantwoord schattige foto van frontvrouw Kate Jackson! (m'n gebrekkige technische kennis laat me niet toe de foto hier te posten)

we don't need to say goodbye

(Waarschuwing: ik heb net een blikje superlatieven opengetrokken en ben van plan het tot op de bodem te ledigen)

Gisteren trokken T.K. en ik eindelijk nog eens naar BXL om een optreden te aanschouwen, meer bepaald van de Canadese chanteuse Leslie Feist. Het was al van april geleden dat ik nog in onze hoofdstad was om een concert bij te wonen (toen Bloc Party) dus het werd stilaan tijd. Het Koninklijk Circus ligt op een steenworp van het Centraal Station en toch slaagden we erin om hopeloos verkeerd te lopen. Gelukkig hadden we genoeg zelfkennis en hadden we dat op voorhand ingecalculeerd door vroeg te vertrekken en dankzij enkele vriendelijke voorbijgangers bereikten we de concertzaal toch nog op ruim op tijd.

Het Koninklijk Circus is een prachtige concertzaal met een erg goede akoestiek. De zaal is verdeeld in twee delen: beneden is er de ruime pit met daarrond een eerste ring zetels. Boven is er dan een groot balkon met een tweede ring zetels. Vanuit economische overwegingen hadden we ons tickets aangeschaft voor bovenaan. Ik vond de zaal net iets te groot om een intiem concert toe te staan en 'k heb sowieso een hekel aan zitten tijdens een optreden. Dat was dan ook meteen m'n grote frustratie: tijdens de up-tempo Feist nummers als I Feel It All, My Moon My Man en 1234 wilde ik dansen en springen maar moest ik me tevreden stellen met een goedkeurende hoofdknik en een zenuwachtig op-en-neer gaande beenbeweging. Genoeg negatief geweest want deze opmerking is niet meer dan een klein rot plekje op een grote blinkende appel en kon absoluut de pret niet vergallen.

Het publiek was geen Botanique-publiek bestaande uit hippe tieners en twintigers maar was van diverse pluimage en leeftijd: van 15-jarige indie meisjes tot vijftigers. Veel koppeltjes ook, die kwamen genieten van de wonderlijk romantische liefdesliedjes van Feist.

Openingsact was Feist's maatje Gonzales, een in een lange doktersjas gehulde pianovirtuoos/entertainer/stand-up komedian. De in Parijs residerende Canadees moest het publiek proberen in te pakken met enkel zijn pianospel. In het begin lukte dat niet echt: het was onmiddellijk duidelijk dat we te maken hadden met een uitstekend muzikant maar echt meeslepen deed hij niet. Toen zijn bindteksten gevatter werden ("Ik wou het Belgisch volkslied brengen maar vergiste me", nadat hij een flard Marseillaise gespeeld had) en zijn nummers bekender in de oren klonken (onder andere een instrumentale versie van Feist's One Evening) werd het allemaal wat interessanter. Uiteindelijk kreeg hij toch nog de zaal op z'n hand met een medley van bekende klassiekers (Queen, Bee Gees, ...) en toen hij zijn populariteit wou testen door het publiek z'n nummers te laten meefluiten was de respons groter dan verwacht. Gonzales zou later op de avond tijdens het concert van Feist ook nog prominent aanwezig zijn.

Nadat de goddelijke Leslie Feist haar Belgisch optreden in april afgelastte omdat ze meer tijd nodig had voor haar album The Reminder, verwachtte ik dat ze iets recht zou willen zetten bij haar noorderburen (ze heeft net als Gonzales de verhuis van Toronto naar Parijs gemaakt). En dat gebeurde ook! Gedurende ruim anderhalf uur trok ze voor haar laatste Europese optreden van deze tour (of zoals ze het zelf noemde: the bang in Brussels) nog eens alle registers open.


Leslie droeg een adembenemend miniscuul zwart kleedje en was gedurende het hele concert erg spraakzaam. Zo zette ze het onderste gedeelte van de zaal op tegen het bovenste om om ter hardst mee te zingen, waarbij ze de winnaars gratis Gonzales cd's beloofde. Het optreden ging van zacht naar hard, van traag naar snel, van enkel Feist met haar akoestisch gitaar tot een band van acht man, en alles daartussen én toch klonk alles coherent en vol van klasse. Ze speelde zowat alles van The Reminder en een groot deel van Let It Die, met tussendoor wat losse nummers zoals een cover van het nieuwe Kevin Drew album.

Waar het er met schattige openingsnummers Honey Honey, So Sorry en The Park nog rustig aan toe ging kregen we met When I Was A Young Girl ("a loooong time ago") een eerste up-tempo nummer voor de voeten geschoven. Het op plaat nochtans ingetogen (f)luisternummer werd live omgetoverd tot een door stevige drums en gitaren aangedreven rocker. Het tempo werd nog wat opgedreven met My Moon My Man, wat mij betreft één van de topfavorieten voor 'single van het jaar'.

De grote charme van Feist blijft haar immense stem. Laat haar de sprekende klok inspreken en ik hang bij wijze van spreken 24/7 aan de lijn. Dat die stem ook live kan begeesteren kon Mademoiselle Feist al vroeg in de set bewijzen met een uitstekende versie van The Park. Later deed ze dat truckje nog eens vlotjes over in The Water. Daarnaast is ze een uitstekende muzikante: haar typische hortende en stotende guitaarstijl past perfect bij haar stem en ook op de piano staat ze haar mannetje.

Mijn favoriete Feist nummer is geen Feist nummer maar een Bee Gees nummer (geniet van het moment want het zal de laatste keer zijn dat de Bee Gees twee keer vernoemd worden in één blogpost, waarschijnlijk zelfs de laatste keer dat ze vernoemd worden tout court): Inside and Out. Daar waar de albumversie nog enkele spaanders héél laat van mijn hart slaat de live versie het helemaal aan stukken. Het originele foute disconummer werd omgebouwd tot een trage ballad die me kippenvel deed krijgen op plaatsen waarvan ik niet eens besefte dat ik er kippenvel kon krijgen. Leslie die in mijn oor komt fluisteren dat ze de "girl who loves you, inside and out" is, 't is één van mijn dromen maar gisteren leek het inderdaad of ze het speciaal voor mij zong, al zullen honderden andere jongens en meisjes hetzelfde gedacht hebben. Hieronder een video van de mooiste versie van het nummer die ik al gezien heb:

Na I Feel It All en het ongelooflijk vertederende Gatekeeper liep het concert stilaan op haar laatste pootjes. Voorspelbaar laat hoogtepunt 1234 mikte nog een laatste keer op de dansspieren. Dat deed ook het schattige (sorry, vind echt geen andere woorden meer) Mushaboom (shaboom - shaboom) waar nog een aardige anekdote aan vasthing over Gonzales die in 2001 uit een Brussels hotel gezet werd nadat hij z'n broek probeerde op te warmen aan een lamp.

Een oorverdovend applaus later kwam Feist alleen terug op met de mededeling dat ze ons hart ging breken. Een intentieverklaring die kon tellen (al lag mijn hart ondertussen al lang in duizend stukjes naast m'n stoel), waarna ze een ontzettend breekbare en intieme versie van Intuition neerzette. Mooi moment wanneer het publiek ongevraagd de backing vocals voor haar rekening nam. In de Nina Simone cover Sea Lion Woman swingde Feist en haar zevenkoppige band als nooit tevoren om ons na Let It Die week in het hart achter te laten.

Feist, je t'aime...

i'd kill for an adventure

Ondertussen zal iedereen Flux, de nieuwe single van Bloc Party wel gehoord hebben, veronderstel ik. 't Is een electro banger geworden waarmee de band weer nieuwe spannende paadjes bewandeld en haar goddelijk status bevestigd. Als extreme Bloc Party fanboy kunnen Kele en de zijnen sowieso niets verkeerd doen voor mij. Of wel?

Met de videoclip doen ze alvast goed hun best! Letterlijk en figuurlijk een draak van een clip die het midden houdt tussen Godzilla en de Power Rangers. Je leest het goed: GODZILLA EN DE POWER RANGERS?!! Nu is Bloc Party nooit de band geweest met uitstekende muziekvideo's maar komaan, Godzilla en de Power Rangers? Volgens mij zijn er twee mogelijkheden:

1) de gasten waren onder invloed van één of andere obscure substantie en vonden het allemaal geweldig wat ze deden.

2) de clip is ironisch bedoeld en 't is enkel nog wachten op een bericht op de website van Bloc Party waarin staat dat het "allemaal maar om te lachen was".

Je kan de videoclip voorlopig exclusief bekijken op de website van NME.

Flux is een single die tussendoor gereleast wordt, zoals Two More Years twee jaar geleden. De single ligt op 12 november in de winkels en zal te krijgen zijn in vier verschillende formaten. Op 14 november zit een exclusieve remix-cd gratis bij NME. Verder is de single te verkrijgen als cd, 7" en 12". Vooral die eerste lijkt me interessant: Flux heeft sowieso al een serieus elektronische ondertoon en kan met een kleine herwerking misschien uitgroeien tot een dansvloervuller. Benieuwd of één van de remixers daar in slaagt.

CD1 (exclusively with the NME issue dated 14th November)

1. Flux (JFK Remix)

2. Flux (Punx Soundcheck Remix)

3. Flux (Metal on Metal Remix)

4. Flux (GoodBooks Remix)

CD2

1. Flux (single version)

2. Flux (live at Madison Square Garden)

3. Emma Kate's Accident

7" (clear vinyl)

A. Flux (single version)

B. The Once And Future King

12" (clear vinyl)

A. Flux (extended version)

B1. Flux (12" instrumental version)

B2. Where is Home (Burial Remix)

is it good enough for what you're paying

Hoe vaak gebeurt het dat je een wereldgroep als Soulwax op wandelafstand van je kot aan het werk kan zien? Niet vaak lijkt het enige mogelijke antwoord. Maar niet vaak is natuurlijk niet hetzelfde als nooit. En zo kwam het dat we gisteren de Gentenaren in volle glorie konden aanschouwen in de Bilbo van Antwerpen waar ze een instore set speelden naar aanleiding van hun nieuwe remix(dubbel)album waarvan ik de naam niet ga typen. Goed, omdat jullie aandringen nog één keer: Most of the remixes we've made for other people over the years except for the one for Einstürzende Neubauten because we lost it and a few we didn't think sounded good enough or just didn't fit in length-wise, but including some that are hard to find because either people forgot about them or simply because they haven't been released yet, a few we really love , one we think is just ok, some we did for free, some we did for money, some for ourselves without permission and some for friends as swaps but never on time and always at our studio in Ghent.

Enkel de honderdvijftig eerste kopers van het album mochten binnen maar doordat er weinig reclame gemaakt was voor dit event bleef de grote stormloop uit, waardoor we moeiteloos een plaatsje konden veroveren bij dit selecte gezelschap. Een kleine cd-winkel als Bilbo is niet de ideale omgeving voor een optreden, en al zeker niet voor de electro beats van Soulwax maar toch had het iets speciaals, haast sympathiek om live muziek te aanhoren tussen honderden cd'tjes en platen.

Het was de eerste keer dat Soulwax de remixen live bracht, maar daar merkte je absoluut niets van. De groep speelde als een geöliede machine en had er duidelijk wel zin in. Beginnen deden ze toepasselijk met Rocket Ride van Felix Da Housecat en de sneltrein kwam pas 40 minuten later tot stilstand met een knallende versie van NY Excuse. Tussendoor hadden bijna alle klassieke Soulwax-remixen de revue gepasseerd: van Klaxons over Daft Punk tot Kylie en Gossip.

Maar hoe speelden ze die remixen nu live? Wel, stel je Soulwax Nite Versions voor maar dan niet met hun eigen maar andermans nummers. De vocals lieten ze weg (Klaxons), jaagden ze door een sampler (Felix Da Housecat, Kylie, Gossip) of werden door Stephen De Waele met een vocoder ingezongen (Daft Punk).

Hoogtepunt van de set was het afsluitend tweeluik Standing in the Way of Control - NY Excuse. Het geschreeuw van Beth Ditto in Soulwax' beste remix ging naadloos over in het geschreeuw van Nancy Wang, alsof het twee delen waren van één song. Wat een helden!

Als extraatje post ik hier de geweldige video van NY Excuse (fingers crossed dat dit lukt):

jumping on the bandwagon

Het fenomeen blogs fascineert me al een tijdje mateloos. Zielige narcisten die de neiging voelen om hun leven op de kasseien van de cyberwereld te gooien laten me siberisch koud. Mij interesseren eerder de razend interessante muziekblogs die de laatste tijd klaarblijkelijk als paddenstoelen uit de grond schieten. Blogs zijn op dit moment, samen met MySpace, dé manier om opkomend talent te spotten. Mooiste voorbeeld is natuurlijk Vampire Weekend dat een platencontract bij XL Recordings versierde nadat verschillende bloggers flauwvielen bij het aanhoren van zoveel schoons. Zelf frequenteer ik al een tijdje geweldige muziekblogs als Panda Toes, Good Weather For Airstrikes, Fluo Kids, Headphone Sex (die laatste twee niet enkel voor de geile fotootjes) ((en klikken maar, 'k ken jullie wel)) en uiteraard het onvermijdelijke Hype Machine. Of dachten jullie misschien dat ik al die geniale tips die ik met de regelmaat van de klok uitdeel uit m'n duim zoog?!

Nu ik aspirant-journalist ben is dat natuurlijk de uitgelezen kans om ongegeneerd op de bandwagon van het bloggen te springen. Het mom van pseudojournalistiek berichten neer te pennen om m'n schrijfstijl bij te schaven bezorgt me een uitstekende uitvlucht om de indie hipster uit te hangen (ha!). Zoals jullie kunnen zien heb ik mijn blog al mooi uitgedost als ware het de website van een terminaal hippe new rave band (alles om jullie een epilepsieaanval te bezorgen). Nu moeten enkel de berichtjes nog volgen.

Met welke artiest kan ik beter beginnen dan met Black Kids, de hotste band in de blogosfeer?! Iedere zichzelf respecterende muziekblogger van het westelijk halfrond heeft al een post gewijt aan deze Amerikaanse youngsters. Bovendien werden ze al de hemel in geprezen door NME ("Black Kids sound like when you wake up after really good sex"), de Britse kwaliteitskrant The Guardian ('new band of the day') en Pitchfork ('best new music'! hun self-released debuut EP Wizards of Ahhhs kreeg een quotering van 8.4) en dat zonder platenfirma of shows buiten home town Jacksonville.

Okay, ik hoor de cynici al hardop denken "Waarom moet Tomašz dan nog aandacht besteden aan die overgehypte shit?". Wel, omdat ze fucking geweldig zijn, ja! In Hit The Heartbreaks krullen jangelende guitaren zich rond catchy synth riedels. Hurricane Jane is een Morrisseyaanse klaagzang over een stukgelopen relatie ("It's friday night and I ain't got nobody / So what's the use of making the bed?") zonder ooit te vervallen in het emoachtige zelfbeklag dat de Smiths-zanger wel eens kenmerkt (How Soon Is Now?, anyone?). Op I've Underestimated My Charm (Again) maken Black Kids een uitstapje richting 60s doo-wop maar ook dit nummer past perfect in het rijtje vrolijke lo-fi indie pop.

Prijsbeest op Wizards of Ahhhs is echter I'm Not Gonna Teach Your Boyfriend How To Dance With You. Harmonieuze twee-achtige jongen/meisje vocalen roepen echo's op naar het beste van The Go! Team. "You are the girl that I've been dreaming of, ever since I was a little girl," zing front-man (!) Reggie Youngblood met z'n kenmerkende extatische stem die erg verwant is met die van Robert Smith. Ook hier geen happy end want uiteindelijk verdwijnt z'n droommeisje op't einde van de avond met een ander.

Wie al dat moois met z'n eigen oren wil aanhoren kan Wizards of Ahhhs gratis downloaden op de MySpace van Black Kids.