Eerst even dit: België, wake up! Het optreden van de geweldige Guillemots in de Orangerie van de Botanique kende maar een magere opkomst. Wanneer gaat we deze prachtgroep eindelijk massaal ontdekken en koesteren, want dat ze dat verdienen staat buiten kijf.
Nochtans begonnen ze maar slapjes aan hun optreden. Nummers als 'Made Up Love Song #43' en 'Clarion' die op plaat weten te begeesteren, misten live wat bezieling. Ook 'Last Kiss', gezongen door de bloedmooie, Braziliaanse contrabassiste kon het tij niet keren. Gelukkig duurde dit niet lang: de kippenvelballads 'Falling Out of Reach', 'Words' en vooral 'If the World Ends' overtuigden wel. Het absolute keerpunt was misschien wel 'We're Here'. Fyfe Dangerfield speelde dit nummer ingetogen solo op zijn akoestische gitaar en kon daarbij zijn vocale kwaliteiten uitgebreid tonen. Het concert zou daarna geen enkel minder moment meer kennen.
Waar eerst vooral de rustigere nummers de hartjes aan diggelen sloegen, was het daarna aan de upbeatnummers om terug een lach op het gezicht van de aanwezigen te toveren. Single 'Get Over It' bijvoorbeeld, dat schippert tussen noise en melodie zonder ooit de koers te verliezen. Of 'Kriss Kross', een rollercoaster van een song die minstens vijftig ideeën bevat en toch niet overladen klinkt. Wat Guillemots interessant maakt is dat ze de nummers niet per se willen spelen zoals op plaat. Dan staat de gekke drummer opeens te zwaaien met een gigantische koebel, om maar iets te noemen. Of Dangerfield die al meppend op een scheel van een vuilnisbak een polonaise opstart in de zaal.
De absolute kleppers kwamen er pas in de bis. 'Trains to Brazil' is een song over de aanslagen in Londen en een geliefde verliezen en slaagt er toch in optimistisch te klinken. Voor mij is dit het beste popnummer van de laatste 'tig jaar. Live kunnen ze natuurlijk geen heel orkest meenemen en dus klint het nummer wat meer stripped down. Zo zingen Fyfe en de Braziliaanse schone de blazersarrangementen: verdienstelijk, maar niet hetzelfde als op plaat. 'Sao Paolo' mocht het optreden op epische wijze afsluiten. Het zijn eigenlijk minstens drie nummers in elkaar en gaat vlotjes over de tien minuten. Guillemots op zijn best.
edit: de Braziliaanse schone blijkt een Canadese te zijn. De gitarist is Braziliaans.
Deze liveopname van 'Sao Paolo' voor de electric proms is geweldig. Guillemots worden geruggesteund door een volledige symfonie en dat is een absolute meerwaarde voor de muziek:
Soundtrack van deze post: Sigur Rós - með suð í eyrum við spilum endalaust
Geen opmerkingen:
Een reactie posten