Florence and the Machine

Nu Adele door alles en iedereen getipt wordt als de ster van 2008 is het tijd om wat tegengewicht te brengen. Niet dat ik haar talent wil miskennen, maar er zijn volgens mij anderen die met net iets meer gezegend zijn. Florence and the Machine met name, een singer-songwriter met een stem als een klok. Zoals iedereen die jong en hip is komt Florence uit Londen (al plaatste ik in een vorige post Laura Marling blijkbaar ten onrechte in de Britse hoofdstad, gelukkig heb ik niet genoeg lezers om mij erop te wijzen dat ze uit het landelijkere Eversley komt). Haar muziek is minimalistisch - begeleidingsband The Machine' bestaat vaak uit slechts één man - en geeft haar fantastische stem alle ruimte. Qua stijl doet ze me wat aan Scout Niblett denken en dat is uiteraard altijd een compliment. Florence maakt ook een geslaagd gastoptreden op de debuutplaat van Lightspeed Champion, de nieuwe band van ex-Test Icicle Devonte Hynes. Die plaat, Falling off the Lavender Bridge, is trouwens beter dan ik verhoopte. Van de vele demo's die op het web rondzwerfden was ik nooit echt onder de indruk, maar op het album valt alles wonderwel op z'n plaats. Geen geflipte ravecore die je misschien verwachtte als je Test Icicles een beetje kent, maar wel twaalf mooie folkliedjes.

Laura Marling

Nadat ik gisteren de hipste nieuwe band van het moment onder de aandacht bracht, wil ik vandaag hetzelfde doen met de hipste nieuwe soloartiest. Laura Marling is misschien wel de fonkelendste diamant uit de razend interessante folk renaissance die momenteel floreert in en rond Londen. Voor haar zeventien lentes schrijft ze opvallend volwassen en bij momenten zelfs bittere teksten over wat anders dan de liefde. 'New Romantic' handelt over verloren liefde en met tekten als I would never love a man 'cause love and pain go hand in hand / and I can't do it again is de toon niet bepaald optimistisch.

De video voor 'New Romantic' kan je terugvinden op YouTube maar ik zet hier de liveversie die Laura Marling neerzette bij Jools Holland. De video toont Marling op haar kwetsbaarst en laat ook zien dat ze uiteindelijk ook maar een verlegen tienermeisje is (met Spice Girls T-shirt!).

Dat het er ook wel eens wat luchtiger aan toe mag gaan, bewijst miss Marling bij haar vrienden van Noah and the Whale, uit dezelfde folk scene. Hun 'Five Years Time', wellicht het meest happy nummer ooit, wordt opgevrolijkt door de backings van de Londense. En we moeten eerlijk zijn: ze zingt de jongens vlotjes naar huis en gaat zelf met alle aandacht lopen. Ook de videoclip is zwaar de moeite:

death to los campesinos!

Ze zijn jong, rotgetalenteerd en komen uit Wales, of all places. En ze hebben dé plaat van het jaar gemaakt (ha, dat obligate mopje wordt nooit oud)! De naam? Los Campesinos!, vier jongens en drie meisjes die klinken als Architecture in Helsinki dat de rammelende indie rock van Sonic Youth of Pavement covert. In Groot-Brittannië zijn ze ondertussen hot en het is slechts een kwestie van tijd voor de rest van de wereld door de knieën gaat. Want Los Campesinos! (letterlijk: De Boeren!) is niet zomaar het eerste het beste gehypete Britse bandje. Dat deze jongeren wel degelijk iets in hun mars hebben bewijzen ze op hun eerste langspeler 'Hold On Now, Youngster...' Die komt pas officieel uit op 25 februari maar leakte al op het web, zoals het een hippe band betaamt.

Het leuke aan Los Campesinos! is dat ze punk en twee pop hand in hand laten gaan. Dat lijken uitersten van de muziekwereld maar uiteindelijk groeiden ze beide vanuit de DIY-gedachte. Met 'The International Tweexcore Underground' hebben ze er zelfs een liedje aan gewijd: and I never cared about Henry Rollins / Amelia Fletcher never meant anything to me / but the International Tweexcore Underground will save us all. Op de b-kantjes van die single coverden ze zowel 'Police Story' van hardcorelegendes Black Flag als 'C Is The Heavenly Option' van tweehelden Heavenly.

Het uitstekende 'The International Tweexcore Underground' heeft de plaat niet gehaald, en dat zegt veel over het niveau van de nummers die wel op het schijfje belandden. You! Me! Dancing!, bijvoorbeeld, drijft op een riffje dat zo lijkt weggelopen van Daydream Nation en bevat het zinnetje It's you! / It's me! / And there's dancing! Moet ik nog meer zeggen?! Dat die gekke boeren ook gevoel voor humor hebben, mag blijken uit 'This Is How You Spell "HAHAHA, We Destroyed the Hopes and Dreams of a Generation of Faux-Romantics"' (die titel alleen al): We have to take the car 'cause the bike's on fire. Het moet er echter niet altijd lacherig aan toe gaan. It's the opposite of true love is at follows / Reality! klinkt het in breakupsong 'We Are All Accelerated Readers'. Of nog: You should have built a wall, not a bridge.

Op 26 februari speelt Los Campesinos! het dak van Trix (Eppo gaat daar niet mee kunnen lachen). Ik zal er zijn en iedereen die een arena-uitverkopende groep in wording in intieme setting wil zien zou hetzelfde moeten zeggen.

Dat de video voor nieuwe single 'Death to Los Campesinos!' de tweezijde van de band belicht mag duidelijk zijn: wat begint met een doordeweekse jam, ontaardt al snel in all things twee: confetti! poesjes! bloemen! regenboog! en zelfs een magische eenhoorn!