ella ella

Een van de eigenschappen die ik het meest appreciëer aan muziek is originaliteit. Het hoeft dan ook niet te verwonderen dat ik de cover van 'Umbrella' door Vanilla Sky niet kan uitstaan. Niet alleen is de versie van de poppunkers zwaar inferieur aan het origineel van Rihanna, het is ook verdomd gratuit. Een groep die zelf nog niets bewezen heeft en doorbreekt met een cover van een massieve zomerhit van nog geen jaar geleden. Uiteraard werkt het: de onzekere, ruggengraatloze pubertjes die schrik hebben om credibility te verliezen door toe te geven dat ze een nummer van Rihanna eigelijk wel kunnen smaken, uiten nu probleemloos hun liefde.

Geef mij dan maar the real deal van Rihanna. Op de Brit Awards bracht ze het nummer in samenwerking met de even geweldige Klaxons:

it's sad that you think that we're all just scenesters, and even if we were it's not the scene you're thinking of

De bende jonge wolven van The Galacticos mocht Trix opwarmen voor Los Campesinos! Deze Limburgse youngsters haalden onlangs de finale van Humo's Rock Rally en werden door RifRaf gebombardeerd tot 'onze eigen Arctic Monkeys' (sorry, Ronny's Exchange Booth!). Dat er zeker raakpunten zijn met de Sheffieldse band werd snel duidelijk. Jonge leeftijd: check! Catchy gitaarpop: check! Ueberstrak spel: check! Liedjes over uitgaan en dansen: check! Toch moet er niet overdreven worden met de loftrompet. De teksten van The Galacticos zijn vaak puberaal (Do you want to have fun?, komaan zeg, dat bedenk ik ook) en komen niet aan de enkels van die van straatpoëet Alex Turner. Geen schande overigens als je bedenkt dat de gemiddelde leeftijd van de groep nauwelijks 17 jaar is. Met hun verrassende cover van Orchestral Manoeuvres in the Darkklassieker 'Electricity' bewezen ze hun potentiëel.

Los Campesinos! begon daarna rommelig aan haar wisselvallige set met 'Broken Heartbeats Sound Like Breakbeats'. De best thing to come out of Wales, since..., ja sinds wat eigelijk?, herpakte zich gelukkig snel met een koppel instantklassiekers uit hun debuutplaat. 'Don't Tell Me To Do The Math(s)' en 'Death to Los Campesinos!' toonden dat de Welshe ADHD'ers niet voor niets een van de meest gehypete bands van het moment zijn. Ook 'This Is How You Spell "HAHAHA, We Destroyed the Hopes of a Generation of Faux-Romantics"' mocht er nog wezen maar daarna viel het niveau wat terug, een sterk nummers als 'The International Tweexcore Underground' niet nagesproken. Niet geheel onlogisch voor een debuterende band. Ik probeerde dan maar uit te zoeken welke van de drie meisjes de knapste (de violiste, overduidelijk) en welke van de vier gasten de coolste (een gitarist genaamd Tom, hoe kan het ook anders, die het publiek aansprak in tweedehands Frans tot hij tot de schaamtelijke conclusie dat iedereen Vlaams sprak) was.

Los Campesinos! eindigde met een spetterende finale. 'You! Me! Dancing!', hun beste nummer, kreeg het publiek van de eerste noot mee. Met lyrics als 'If there's one thing I could never confess / It's that I can't dance a single step' voelde ik me persoonlijk aangesproken. 'We Throw Parties/You Throw Knives' ('There's red staines all over the place / but they're not blood, they're cherryade') en 'Sweet Dreams, Sweet Cheeks' maakten de klus helemaal af. De hoeveelheid aan maffe instrumenten - melodica, koebel, ... - geeft Los Campesinos! een ontegensprekelijke eigen livesound die zelfs bij de mindere nummers nooit echt verveelt.

Setlist

Broken Heartbeats Sound Like Breakbeats
Don't Tell Me To Do The Math(s)
Death to Los Campesinos!
This Is How You Spell "HAHAHA, We Destroyed the Hopes and Dreams of a Generation of Faux-Romantics"
Drop It Doe Eyes
The International Tweexcore Underground
Knee Deep At ATP
My Year in Lists
Frontwards
We Are All Accelerated Readers
...And We Exhale and Roll Our Eyes In Unison
You! Me! Dancing!
We Throw Parties/You Throw Knives
Sweet Dreams, Sweet Cheeks

2008 rules: The Long Blondes! Guillemots! Mystery Jets!

2008 is officieel een goed jaar voor muziek. Twee van mijn favoriete bands, The Long Blondes en Guillemots, hebben een album in de pijplijn. De teasers die ze beiden de wereld instuurden klinken zo fantastisch dat ik haast niet kan wachten om het eindresultaat te horen.

De nieuwe plaat van The Long Blondes heet 'Couples' en wordt geproducet door Erol Alkan. Dit is niet enkel fantastisch nieuws omdat Erol sinds I Love Techno één van mijn persoonlijke helden is, maar ook omdat hij enkele van de beste Long Blondes nummers uit het verleden bewerkte. Denken we maar aan B-kantjes als 'Fulwood Babylon', 'Who Are You to Her?' en 'Five Ways to End It'. Deze nummers verwijzen het aan Gang of Four schatplichtige gitaarwerk van de Blondes wat meer naar de achtergrond en focussen op de glamoureuze discopunkkant van de band. Nieuw nummer 'Century' ligt ook meer in die lijn, al kan het qua kwaliteit net niet tippen aan eerdergenoemde schijven. Je kan het nummer beluisteren op de MySpace van The Dead Eyed Bitches (een verwijzing naar de dead eyed bitch uit 'Giddy Stratospheres'), al luistert het daar de naam 'Everything I Touch'.

Ook Guillemots liet opnieuw van zich horen. Het geesteskind van Fyfe Dangerfield heeft met 'Kriss Kross' een schitterend nieuw nummer gemaakt, dat na registratie gratis te downloaden is op de website. 'Kriss Kross' drijft op een lekker baslijntje en is vintage Guillemots. Als het een voorbode is voor hoe hun album gaat klinken mogen ze zich weer opmaken om m'n album-van-het-jaar-award in ontvangst te nemen. Dat klinkt wat voorbarig, maar het nummer is echt zó goed!

Ook de nieuwe plaat van Mystery Jets wordt geproducet door Erol Alkan. Het zou oneerlijk zijn om ze op het niveau te zetten van twee van mijn favoriete bands, maar hun nieuwe single 'Young Love' is werkelijk indrukwekkend en het beste wat Mystery Jets al maakte. Niet dat het nummer revolutionair of vernieuwend is, verre van zelfs, maar het steekt zo goed in mekaar dat het onmogelijk is om het niet goed te vinden. 'Young Love' is een simpel poppy Beatlesachtig liefdesliedje, dat qua puurheid voor weinig moet onderdoen. Het liedje gaat over een eenmalige ontmoeting tussen een jongen en een meisje. Maar: You wrote your number on my hand / But it came off in the rain. De geliefden gaan op zoek naar elkaar: If I only knew your name / I'd go from door to door is een zinnetje dat me week maakt in m'n hartje. De hier al fel bewierookte Laura Marling neemt de rol van het meisje op zich en doet dat perfect.

top 100 aller tijden!

Ruim een jaar geleden verdeed ik m'n tijd door een top honderd op te stellen van mijn favoriete nummers aller tijden. Het was één van de moeilijkste dingen die ik ooit deed. Omdat het lijstje ondertussen hopeloos verouderd is, ging ik de uitdaging opnieuw aan. De komende weken zal ik jullie het resultaat op deze blog presenteren.

Let wel op: ik heb niet de pretentie om de lijst uit te roepen tot dé ultieme lijst. Het is een combinatie van all time favourites en snoepjes van de dag en zou er morgen alweer anders uit kunnen zien.

Verwacht heel snel eerste berichten...

(edit) ...of niet, want uiteraard denk ik opeens aan nummers die absoluut niet mogen ontbreken waardoor ik de hele top honderd weer door elkaar moet gooien. Ik overweeg ook om de lijst in te korten tot 75 nummers. Later meer daarover.

Stars!

Vrijdag stond het eerste optreden van het nieuwe jaar alweer op het programma. Een jaar dat trouwens fan-fuckin'-tastisch belooft te worden op muziekgebied, maar daarover later wellicht meer. Stars kreeg de eer om mijn concertseizoen te openen en bedankte daarvoor met een schitterende prestatie.

De band uit Montreal had Apostle of Hustle meegebracht om het voorprogramma te verzorgen. Apostle of Hustle is een van de vele groepjes uit de scene rond Broken Social Scene en dat hoor je er ook aan. Ze indierockten en post-rockten in de beste Broken Social Scene-traditie zonder wereldschokkend uit de hoek te komen. Degelijk zonder meer.

Stars (geweldige groepsnaam overigens) zorgde voor het eerste kippenvelmoment door de set ietwat voorspelbaar in te zetten met 'The Night Starts Here', een van de betere nummers van hun nieuwe en schandalig overkeken album 'In Our Bedroom After the War'. De muziek van Stars zou je met een vreselijk pretentieuze term intelligente popmuziek kunnen noemen. De instrumentatie wordt niet beperkt tot het cliché gitaar-bas-drums en de teksten zijn vaak impliciet. De stemmen van Amy Millan en Torquil Campbell passen wonderwel bij elkaar en de jongen-meisjeharmonieën zorgen voor een mooie afwisseling.

De hoogtepunten die volgden waren makkelijk te voorspellen maar daarom niet minder geweldig. Ik pik er enkele uit... 'Personal', het wondermooie maar oh zo droevige verhaal over een mislukte date. 'Your Ex-Lover Is Dead' gaat over een ontmoeting tussen ex-geliefden en straalt van optimisme. Ook het trippy 'Reunion', de krachtige single 'Take Me to the Riot' en de werkelijk epische setafsluiter 'In Our Bedroom After the War' blijven moeiteloos overeind in dit rijtje.

Om af te sluiten toch nog eens benadrukken hoe mooi het is om een band te zien stralen van spelplezier. De mensen van Stars speelden oprecht graag muziek voor de gelukkige aanwezigen en dat heeft z'n invloed op het publiek. Niets zo vervelend als een ongeïnspireerde band een setje zien afhaspelen.