living the blog name

Don't expect any new blog posts in the next two weeks. I'll be in Budapest or Prague, hopefully at some Eastern European dance party (I know, worst pun ever). Just so you know.

PS. I made some really cool t-shirts with this (I actually saw this in a store - 42 euro! - but I had the idea before, mind you) and this and a few others. Watch my chest the next time you see me.

Nele Van den Broeck

Engeland heeft Kate Nash, Frankrijk SoKo en Zweden Hello Saferide. En nu hebben wij Nele Van den Broeck, een jonge singer-songwriter met een edge. Ze schrijft lieve liedjes (met fouten, zoals ze het zelf schrijft op haar MySpace, perfection is overrated anyway) over haar eigen miezerige leventje met een herkenbaarheidsfactor 100.

Op haar MySpace noemt ze onder andere Daniel Johnston, Eels en Kimya Dawson als haar invloeden. Vooral met die laatste heeft ze veel gemeen. Net als Dawson schrikt ze er niet voor terug om 'split' op 'tit' of 'is' op 'piss' te laten rijmen en ook vocaal zijn de gelijkenissen opvallend. Met dat verschil dat ik naar Nele Van den Broeck kan luisteren zonder dat mijn tenen gaan krullen.

'Reddresssong' gaat over een rode jurk (no shit!) maar stiekem is het ook een revanche op een ex-vriendje. Nele's eerlijke teksten zijn het belangrijkste aspect van haar muziek en zorgen altijd voor een glimlach. Over haar acteerambities zingt ze in 'Loser's Twist': 'Now I participate in every audition, but that doesn't get me anywhere at all. Cause thanks to overpopulation there's a hundred girls for every role. I'm thinking, hey, you're only 22, you still have time enough to have a part. But then a little voice in my head says: Scarlett Johansson is younger than you are.'

Ook het thema van 'thetrysong' is herkenbaar in de eenvoud: 'And then I try to go to theatre more often, and put some books on the shelf. To be special, individual, alternative and cultural, but I end up being nothing but myself.' Wie hier geen greintje van zichzelf in terugvindt, liegt.

Enkele gratis tips, omdat ik in een genereuze beu ben:

-jeugdhuisboekers, concertorganisatoren en dergelijke: boek dit meisje nu het nog kan, voor ze de wereld verovert.

-iedereen met een hart voor anti-folk (hell, iedereen met een hart!): luister naar Nele. Vandaag nog! En vraag je af waar ze je hele leven gezeten heeft.

Hieronder kan je een liveversie van 'thetrysong' bekijken, en check ook zeker haar MySpace voor meer goodness.

another failed project

Because holding on too long is wrong, I've decided to abandon my 'best albums ever' project. Here are some of my favourite excuses for doing so:

1-I like to write about music that fascinates or interests me for whatever reason at that moment, not about music that's next on the list (the most credible excuse!)
2-my attention span is not even short, but probably non-existing

3-what was I talking about again?!

Anyway, you can read the two first episodes somewhere on this blog, but here's the full list I wanted to publish an album at the time. One album per artist, but you'd probably guessed that. Remember: these are just the albums I enjoy the most, I don't want to pretend this is the ultimate list 'cause my knowledge is obviously limited to the twenty-first century.

30-TV on the Radio - Return to Cookie Mountain (2006)

29-Bat for Lashes - Fur and Gold (2006)

28-Björk - Homogenic (1997)

27-The White Stripes - Get Behind Me Satan (2005)

26-M83 - Dead Cities, Red Seas & Lost Ghosts (2003)

25-Yndi Halda - Enjoy Eternal Bliss (2007)

24-My Bloody Valentine - Loveless (1991)

23-The Decemberists - Picaresque (2005)

22-The Go! Team - Thunder, Lightning, Strike (2004)

21-The Smiths - The Queen is Dead (1986)

20-M.I.A. - Kala (2007)

19-65daysofstatic - The Fall of Math (2004)

18-Neutral Milk Hotel - In the Aeroplane over the Sea (1998)

17-Belle and Sebastian - If You're Feeling Sinister (1996)

16-Broken Social Scene - You Forgot It In People (2002)

15-Emily Haines & the Soft Skeleton - Knives Don't Have Your Back (2006)

14-Kate Bush - Hounds of Love (1985)

13-Sigur Rós - Agaetis Byrjun (1999)

12-The Libertines - The Libertines (2004)

11-The Streets - A Grand Don't Come For Free (2004)

10-Radiohead - Kid A (2000)

9-Gang of Four - Entertainment! (1979)

8-The Long Blondes - Someone to Drive You Home (2006)

7-Sufjan Stevens - Illinois (2005)

6-Joanna Newsom - Ys (2006)

5-Explosions in the Sky - The Earth Is Not A Cold Dead Place (2003)
4-Cat Power - You Are Free (2003)
3-Bloc Party - A Weekend in the City (2007)
2-Arcade Fire - Funeral (2004)

1-Guillemots - Through the Windowpane (2006)

Oh my, I'm so indie schmindie.

nog drie keer slapen...

...en het nieuwe album van Bloc Party komt uit! Het heet 'Intimacy' en gaat ongetwijfeld fantastisch klinken. Niet enkel op basis van 'Mercury': het nieuwe nummer dat ze op Pukkelpop speelden was eveneens geweldig. Je kan 'Intimacy' downloaden van de website en luttele uren later wellicht ook van Soulseek.

CAN'T.

FUCKING.

WAIT.

teen age riot (in Lokeren)

Tweede dag Lokeren. Tweede hopeloos late verslag. Niets nieuws onder de zon.

Triggerfinger was niet meer dan een vlug voorgerechtje voor de pièce de resistance, de band waar ik al een hele zomer naar uitkeek: SONIC YOUTH !

't Is moeilijk te geloven dat de keyleden van deze groep even oud (Thurston Moore) of zelfs nog vijf jaar ouder (Kim Gordon) zijn dan m'n eigen ouders. Vooral als je hun coolheidsfactor in acht neemt, die voor geen enkel hip, nieuw groepje moet onderdoen. De New Yorkers varen al jaren een eigenzinnige route en ze doen dat goed. Gordon had zich voor de gelegenheid in een wit jurkje gehesen en nam het merendeel van de vocals voor haar rekening. Op plaat klinken haar stempartijen niet altijd even overtuigend maar live zwierf haar stem hemels over het noisetapijt dat de andere Sonics uitspreiden. Moore had zich op de rand van het podium gezet en stond daar behoorlijk halfgoddelijk te wezen.

Er werd vooral geput uit meesterwerk 'Daydream Nation' en dat vond ik een uitstekend idee aangezien dat toch de plaat die mij het meest vertrouwd in de oren klinkt. Een eerste hoogtepunt kwam er met het geweldige 'Cross the Breeze'. Vanaf dan speelden ze eigenlijk de ene schijf na de andere: onder andere 'Eric's Trip', 'Mote' en 'Hey Joni' kwamen aan bod. Absolute anthem en publiekslieveling 'Teen Age Riot' volgde in de bis en ontketende pure hysterie. In the best way possible.

Uiteraard heeft iedereen zijn eigen Sonic Youth favorieten - wat wil je met zo'n uitgebreide back catalogue - en voor mij had er dan ook best een 'Kool Thing' of 'Tunic (Song For Karen)' in de setlist mogen zitten, maar daarover klagen is nutteloos en bovendien vrij zielig gezien de kwaliteit van de set, en dus doe ik het niet.

Bijna iedere band zou na Sonic Youth verbleken en dus was het voor Supergrass al op voorhand verloren, maar ze maakten het beste van de situatie. Hun nummers waren niet altijd bijster origineel en hun sound en podiumact gingen na een tijdje vervelen, maar 't was best degelijk. Niet meer, niet minder.

Shameboy dropte daarna nog wat bommen en begeleidde Lokeren de nacht in.

anarchy in Lokeren

Omdat een ouderwetse punkavond een onconventioneel verslag vereist en omdat voorgaande reden ook een uitstekend excuus is voor een gebrek aan goesting, presenteer ik jullie de hoogtepunten van mijn eerste dagje Lokerse Feesten in de volgende negen puntjes. Rijkelijk laat, je sais.

-wie anders kon deze avond beter op gang hey-ho-let's-goën dan The Kids, de beste Belgische punkband aller tijden?

-Ludo Mariman is een held

-Buzzcocks zijn mijn favoriete first wave punk band en meteen het hoogtepunt van de avond

-met songs als 'Autonomy', 'Orgasm Addict' en 'Ever Fallen In Love' excelleren ze in het schrijven van poppy rechtdoorzeepunk

-frontman Pete Shelley is vreselijk oud geworden

-van New York Dolls kende ik bitter weinig en dus negeerde ik hen straal

-Johnny Rotten had een plant aangetrokken

-de setlist was - hoe kan het ook anders met één plaat onder de arm - redelijk voorspelbaar, maar 'Anarchy in the UK' en 'God Save the Queen' blijven schijven

-meer bands zouden The Modern Lovers moeten coveren, zodat ze misschien ooit die cultstatus verliezen, maar dan hopelijk wel beter dan de herwerking die Sex Pistols gaven aan 'Road Runner'

That was pretty pointless

Soundtrack van deze post: She & Him - Volume One (eerste luisterbeurt maar nu al weet ik dat ik dit album ga kapotspelen)

there's something that makes me smile...

Rock Olmen is een klassiekertje aan het worden op onze festivalkalender en dus was het gisteren weer tijd voor het jaarlijks uitstapje naar dit dorp / gehucht / deelgemeente / boerengat (schrappen wat niet past) van Balen.

We waren net op tijd om de set van Johnny Berlin mee te pikken. De mannen uit Sint-Truiden hebben blijkbaar een Afrekeninghit te pakken en dat doet mij vermoeden dat het heden ten dage wel heel gemakkelijk is om in de Afrekening te geraken. Het deed mij namelijk niet zo veel. De sound van Johnny Berlin lijkt wat op die van Team William, maar om de podiumprésence van laatstegenoemde te evenaren zullen de Johnny's nog veel boterhammetjes moeten eten. Best wel een verrassende en aardige cover van Sufjan Stevens' 'John Wayne Gacy, Jr.'

Creature with the Atom Brain heeft met Aldo Struyf een Millionairelid in de rangen en mocht de Kapel openen. Ze deden dat met veel te harde atmosferische rock. Technisch was het allemaal zeer strak gespeeld, maar opnieuw deed het me niets. Ik geef niet om techniciteit, ik geef om emotie. Als je dan nog eens weet dat het geluid in de Kapel ondraaglijk hard stond, besef je dat we dit optreden voortijdig verlieten.

Gelukkig waren er nog Duitsers om wat verandering in de zaak te brengen: The Germans dus. Geen echte Duitsers maar gewone Belgen uit de Vlaanders. De obligate Hitlergroeten van de vroegste zatlappen werden gelukkig snel achterwege gelaten toen The Germans aan hun set begonnen. En die set was een ideale opwarmer voor het optreden van Sonic Youth dinsdag. Vooral het laatste, epische nummer was enorm imponerend: traag begin, gestage opbouw om uit te barsten in een noisegolf met crescendo duellerende gitaren. Straf!

Straf is ook het minste wat je kan zeggen van Logh. De Zweden zijn stilaan het huisorkest van Rock Olmen aan het worden (nou ja) en stonden perfect geprogrammeerd in de Kapel. De liedjes van Logh kan je het best catalogeren onder de noemer 'schone muziek'. Live kwamen de gitaren wat meer op het voorplan ten voordele van de piano en dat kwam de set ten goede. Krachtige post-rockuithalen, ingetogen momenten als 'Death to My Hometown' en een gitarist die verdacht veel op Axl Peleman leek: meer moet dat niet zijn op een mooie zomeravond.

Headphone kan z'n naam beter veranderen in Radioheadphone. Gelukkig ben ik Radioheadfanatic en stoorde die overduidelijke invloed dus niet. 'Ghostwriter' is en blijft een schijf en volgens wat ik hoorde van hun set hebben ze er zo nog een stuk of twee in de wachtkamer. Een groep om in de gate te houden.

Ik zie mezelf nog niet zo snel naar The Black Box Revelation luisteren op plaat, maar wat ze live lieten zien was bepaald indrukwekkend. Ze speelden überstrak (met The Germans en Johnny Berlin op de affiche mag er al eens een germanisme worden bovengehaald) en zijn nu al een echte headliner. Het meeste respons kwam er uiteraard op 'Gravity Blues' en vooral 'I Think I Like You', maar met slechts een plaat onder de arm konden ze toch al een hele set begeesteren, wat voor zo'n jonkies zeker geen evidentie is. Rock 'n' roll uit de ouw castrol, om het met de woorden van een gekke Olmenaar te zeggen.

Nog even dit: wat een domme, domme, domme mensen zijn er toch. Zoals dat foorwijf (een pejoratieve term die slechts in enkele welomlijnde gevallen op zijn plaats is, dit was een schoolvoorbeeld van zo'n geval) dat bij Logh voor ons stond en het maar niet kon begrijpen dat niemand uit de bol ging. Er is een tijd en plaats voor alles, mens, maar als je het verschil niet ziet tussen een elektro-dj en een groep als Logh, wel, you fail at life. En nee, d'er is 'niemand dood of zo', maar als je zo had blijven zagen had daar wel voor gezorgd kunnen worden. Zo, dat lucht op.

Soundtrack van deze post: M83 - Dead Cities, Red Seas & Lost Ghosts.