pukkelpop, dag 3

Op een ontieglijk vroeg uur uit mijn tent gesukkeld voor Telepathe (**1/2). Het terminaal hippe meisjesduo uit Brooklyn verraste me eerder dit jaar met hun uitstekende, door Dave Sitek geproducete 'Dance Mother'. Live stralen de meisjes echter minder uit dan twee kapotgeprikte zwembandjes en het zou me dan ook verbazen dat ze snel een veel hogere plaats op de affiche kunnen bemachtigen. Dat neemt niet weg dat de nummers op zich goed klonken - uiteindelijk het belangrijkste - en dat 'Chrome's On It' en 'So Fine' schijven zijn die een boer van zijn paard kunnen slaan.

Voor Deerhunter had ik te weinig aandacht om er een oordeel over te vellen en daarna was het wachten tot Florence and the Machine (****1/2) op de volgende must see act. Florence heeft twee grote troeven, haar Stem en haar Benen, en dat weet ze maar al te goed want ze speelt hen uit met een zelfverzekerdheid van een gepensioneerde die zijn troefkaarten uitspeelt. Florence is wild en dat zal iedereen geweten hebben. Met slechts een album onder de arm kon ze het zich toch permitteren om nummers als 'Girl With One Eye' niet te spelen. Een luxe die de kracht van de overige songs uit haar enthousiaste set mooi illustreert.

Terwijl 50 Cent zijn raps over de wei spuwt, rep ik mij terug naar de Club voor Little Boots (****). Wat volgt is de kroniek van een aangekondigd feestje. Met haar perfecte popnummers is Victoria Hesketh de geknipte persoon om de temperatuur weer een aantal graadjes te doen stijgen en al gauw zong en bewoog de hele tent mee op 'New in Town', 'Meddle' en 'Stuck on Repeat'. Enkel seutjes, verlamden en metalheads dansten niet, maar die hadden daar op dat moment sowieso niets te zoeken. Of om het met de woorden van 'Remedy' te zeggen: I will not be frozen, dancing is my remedy, remedy.

dEUS (***1/2) mocht voor de tweede dag op rij de Marquee afsluiten en ze deden dat met een volledig verschillende setlist. Toch hoorde ik amper slechte nummers, wat me deed besluiten dat Tom Barman en de zijnen al een resem wereldnummers geschreven hebben. Hetzelfde kan trouwens gezegd worden van Alex Turner die met z'n band Arctic Monkeys (***1/2) de Main Stage voor gesloten mochten verklaren. De mannen van Sheffield vonden het zelfs niet nodig om al hun singles te spelen en met heel wat materiaal uit hun nieuwste en voor de meeste aanhoorders nog onbekende 'Humbug' zat de mot er vaak in. Bij deze moet ik trouwens nu al mijn stelling van aan het begin van deze recensie weerleggen als zou je met een gebrekkige uitstraling niet hoog op de affiche geraken.

Mijn excuses voor de inferieure kwaliteit van het verslag van deze laatste festivaldag. Meer dan twee weken wachten om iets neer te pennen, en dat zonder notities, was misschien toch niet zo'n strak plan.

Voor nutteloze lijstjes zijn al veel te veel onschuldige bomen gesnuiveld, maar omdat het wereldwijde web nu eenmaal niet op papier gedrukt wordt, hier mijn top-3 van deze Pukkelpop:

1-Vampire Weekend

2-Florence and the Machine

3-Beirut

Als je nu denkt dat het allemaal joy, bliss, rozengeur en manenschijn was op Pukkelpop, heb je grotendeels gelijk. Toch verdienen volgende snoodaards dood door foltering (ik wou ze eigenlijk een ontmoeting met de ellebogen van Wasilewski toewensen maar gezien de huidige situatie laat ik dat maar):

-mensen die voordringen terwijl een concert al bezig is. Als je het zo graag wil zien, kom dan wat vroeger!

-mensen die overdreven veel praten tijdens optredens. Meestal dezelfde als eerdergenoemde voorkruipers

-mensen die gitaren en zakken wijn stelen uit tenten

-de onverlaat die het nodig vond om geen donkere Grimbergen meer te serveren in de Speciale Bierentent

run fast for your mother! run fast for your father! (new Flo and the Mash single!)

New Florence and the Machine (most loved artist on this blog? Possibly! Evidence 1. Evidence 2) single 'Dog Days Are Over' is fantastic, as usual. This woman can officially do no wrong. Her album (when, oh Florence, when?) is the most anticipated since a loooong time.

a kiss with a fist is better than none

Wie deze blog op (semi-)regelmatige basis volgt, weet dat ik onvoorwaardelijk hou van Florence and the Machine. Hier schreef ik een eerste keer over haar. Dat was januari. Ondertussen heeft Florence er een tour met MGMT opzitten en maandag komt haar nieuwe en ronduit geweldige single 'Kiss With a Fist' uit.

Dat Florence een vreemde relatie heeft met geweld bleek al uit 'Girl With 1 Eye': I took a knife / and cut out her eye. In 'Kiss With a Fist' gaat ze nog een stapje verder: I broke your jaw once before / I smashed your blood upon the floor / You broke my leg in return / So I sit back and watch the bed burn. Dat bed had ze even voordien zelf in de fik gestoken.

'Kiss With a Fist' is het eerste nummer van Florence and the Machine met een ietwat poppy productie en de gitaarriffjes nemen een prominentere plaats in dan bij haar demo's. Toch behoudt Florence haar edge.

Zoals het hoort heeft een geweldige single ook een geweldige videoclip:

Florence and the Machine

Nu Adele door alles en iedereen getipt wordt als de ster van 2008 is het tijd om wat tegengewicht te brengen. Niet dat ik haar talent wil miskennen, maar er zijn volgens mij anderen die met net iets meer gezegend zijn. Florence and the Machine met name, een singer-songwriter met een stem als een klok. Zoals iedereen die jong en hip is komt Florence uit Londen (al plaatste ik in een vorige post Laura Marling blijkbaar ten onrechte in de Britse hoofdstad, gelukkig heb ik niet genoeg lezers om mij erop te wijzen dat ze uit het landelijkere Eversley komt). Haar muziek is minimalistisch - begeleidingsband The Machine' bestaat vaak uit slechts één man - en geeft haar fantastische stem alle ruimte. Qua stijl doet ze me wat aan Scout Niblett denken en dat is uiteraard altijd een compliment. Florence maakt ook een geslaagd gastoptreden op de debuutplaat van Lightspeed Champion, de nieuwe band van ex-Test Icicle Devonte Hynes. Die plaat, Falling off the Lavender Bridge, is trouwens beter dan ik verhoopte. Van de vele demo's die op het web rondzwerfden was ik nooit echt onder de indruk, maar op het album valt alles wonderwel op z'n plaats. Geen geflipte ravecore die je misschien verwachtte als je Test Icicles een beetje kent, maar wel twaalf mooie folkliedjes.