pukkelpop, dag 1

Mijn luiheid heeft me ervan weerhouden om snel verslag uit te brengen van Pukkelpop, hét alternatieve muziekfestival van België (het blikje met clichés is opengetrokken, jawel!) Mensen met veel geduld en weinig sociaal leven kan ik echter blij maken: het ultieme verslag zal snel aan je ge-openbaard worden. En wel nu en hieronder!

Howling Bells (***) werd van de middelmatigheid gered door frontvrouw Juanita Stein, een meisje dat tegelijkertijd schattigheid en seks (die wulpse heupbewegingen!) uitstraalt. Je moet het zien om het te geloven. Hun nieuwste album mag dan door de ganse muziekpers beschoten zijn als was het de Gazastrook, afsluiter 'Radio Wars' uit dat album - waarin Stein volledig loos gaat met twee stokjes en een trom - was het spannende hoogtepunt van een degelijke set.

Dat Bon Iver (***1/2) razend populair is in België was duidelijk te merken aan de tot in de nok gevulde Marquee. Het duidelijkst werd die populariteit in de verf gezet bij publiekslieveling 'Skinny Love', dat gsm's de lucht deed ingaan (belachelijk fenomeen vind ik dat trouwens: als de thuisblijvers iets wilden meepikken, hadden ze maar zelf moeten komen, de lazy fucks!) en werd meegekweeld alsof het een nationaal volkslied was. Het mooist vond ik echter 'The Wolves (Act I and II)' waarin Justin Vernon ook al een beroep deed op de verzamelde zangkwaliteiten van de aanhoorders.

Port O'Brien (***) is een bende moderne hippies en dat hoor je ook aan hun muziek. Die was gedurende het overgrote deel van de set echter net iets té vrijblijvend om voluit te beklijven. De fantastische afsluiter 'I Woke Up Today', in een rechtvaardige wereld een geheide zomerhit, maakte echter veel goed.

Dizzee Rascal bouwde daarna een dik feestje in de Marquee (eerdergenoemd blik is nog niet leeg), maar ik trok al richting Chateau voor de verstilde pracht van Soap & Skin (***1/2). Met enkel haar virtuoze pianospel, af en toe een flard electronica en haar prachtige, prachtige, prachtige stem brak de jonge Oostenrijkse hartjes. Wanneer Soap & Skin uitpakt met haar krachtige vocale uithalen is het moeilijk om niet aan vroege Cat Power te denken, maar erg vind ik dat niet zolang er elke keer een rilling over mijn ruggengraat danst.

Ondertussen deinsde de meest ondraaglijke hitte stilaan weg, maar dat wilde niet zeggen dat het zweet van mijn lichaam zou verdwijnen. Daar zorgde La Roux (****) wel voor met frisse electropop. Met 'In For the Kill', 'Tigerlily', 'Quicksand' en 'Bulletproof' heeft het duo al minstens vier wereldnummers bijeengepend en het hoeft geen verbazing te wekken dat vooral dat laatste wellicht het meest meegebrulde nummer van het weekend was.

Terwijl de Apocalyps over de festivalweide neerdaalde en quasi-iedereen dekking zocht bij de surprise act Them Crooked Vultures, stond ik te genieten van het New Yorkse Grizzly Bear (****). Wegdromen was het bij de harmonieuze indie pop, die referenties naar schoon volk als Yeasayer en Fleet Foxes oproept.

Beirut (****1/2) slaagde erin om gedurende een uur een brede oerglimlach op mijn gezicht te toveren. Het ene vrolijke folkliedje volgde het andere gipsywalsje op met een gemak waarmee Fabian Cancellara tijdritten wint. Oh ja, als ik ooit trouw - de wonderen zijn de wereld nog niet uit, nietwaar? - mag Zach Condon met zijn gevolg het feest komen opluisteren. Nu nog een rijk lief vinden!

Voor My Bloody Valentine (***) had ik mij speciaal een koppel oordopjes aangeschaft en dat bleek al snel geen overbodige luxe. Vanaf de eerste noten van 'I Only Said' tot de laatste dreunen van de overdreven luide (zelfs met oordopjes!) en langerekte afsluiter 'You Made Me Realize' speelden de Ieren een erg wisselvallige set. Geniaal bij momenten, even vaak repetitief en slaapverwekkend (al lijkt slapen niet echt evident bij dat kabaal).

Zo kwam de eerste, tropische festivaldag (****) aan z'n einde, al is het adagium van New York City ook van toepassing op Pukkelpop: echt slapen doet dat festival nooit.