jumping on the bandwagon

Het fenomeen blogs fascineert me al een tijdje mateloos. Zielige narcisten die de neiging voelen om hun leven op de kasseien van de cyberwereld te gooien laten me siberisch koud. Mij interesseren eerder de razend interessante muziekblogs die de laatste tijd klaarblijkelijk als paddenstoelen uit de grond schieten. Blogs zijn op dit moment, samen met MySpace, dé manier om opkomend talent te spotten. Mooiste voorbeeld is natuurlijk Vampire Weekend dat een platencontract bij XL Recordings versierde nadat verschillende bloggers flauwvielen bij het aanhoren van zoveel schoons. Zelf frequenteer ik al een tijdje geweldige muziekblogs als Panda Toes, Good Weather For Airstrikes, Fluo Kids, Headphone Sex (die laatste twee niet enkel voor de geile fotootjes) ((en klikken maar, 'k ken jullie wel)) en uiteraard het onvermijdelijke Hype Machine. Of dachten jullie misschien dat ik al die geniale tips die ik met de regelmaat van de klok uitdeel uit m'n duim zoog?!

Nu ik aspirant-journalist ben is dat natuurlijk de uitgelezen kans om ongegeneerd op de bandwagon van het bloggen te springen. Het mom van pseudojournalistiek berichten neer te pennen om m'n schrijfstijl bij te schaven bezorgt me een uitstekende uitvlucht om de indie hipster uit te hangen (ha!). Zoals jullie kunnen zien heb ik mijn blog al mooi uitgedost als ware het de website van een terminaal hippe new rave band (alles om jullie een epilepsieaanval te bezorgen). Nu moeten enkel de berichtjes nog volgen.

Met welke artiest kan ik beter beginnen dan met Black Kids, de hotste band in de blogosfeer?! Iedere zichzelf respecterende muziekblogger van het westelijk halfrond heeft al een post gewijt aan deze Amerikaanse youngsters. Bovendien werden ze al de hemel in geprezen door NME ("Black Kids sound like when you wake up after really good sex"), de Britse kwaliteitskrant The Guardian ('new band of the day') en Pitchfork ('best new music'! hun self-released debuut EP Wizards of Ahhhs kreeg een quotering van 8.4) en dat zonder platenfirma of shows buiten home town Jacksonville.

Okay, ik hoor de cynici al hardop denken "Waarom moet Tomašz dan nog aandacht besteden aan die overgehypte shit?". Wel, omdat ze fucking geweldig zijn, ja! In Hit The Heartbreaks krullen jangelende guitaren zich rond catchy synth riedels. Hurricane Jane is een Morrisseyaanse klaagzang over een stukgelopen relatie ("It's friday night and I ain't got nobody / So what's the use of making the bed?") zonder ooit te vervallen in het emoachtige zelfbeklag dat de Smiths-zanger wel eens kenmerkt (How Soon Is Now?, anyone?). Op I've Underestimated My Charm (Again) maken Black Kids een uitstapje richting 60s doo-wop maar ook dit nummer past perfect in het rijtje vrolijke lo-fi indie pop.

Prijsbeest op Wizards of Ahhhs is echter I'm Not Gonna Teach Your Boyfriend How To Dance With You. Harmonieuze twee-achtige jongen/meisje vocalen roepen echo's op naar het beste van The Go! Team. "You are the girl that I've been dreaming of, ever since I was a little girl," zing front-man (!) Reggie Youngblood met z'n kenmerkende extatische stem die erg verwant is met die van Robert Smith. Ook hier geen happy end want uiteindelijk verdwijnt z'n droommeisje op't einde van de avond met een ander.

Wie al dat moois met z'n eigen oren wil aanhoren kan Wizards of Ahhhs gratis downloaden op de MySpace van Black Kids.