is it a dream? is it a lie? i think i'll let you decide

Mijn woorden komen wellicht te kort om het optreden van Arcade Fire te beschrijven. En toch ga ik het proberen. 'k Las ergens een review waarin het omschreven werd als een religieuze ervaring en dat komt waarschijnlijk nog het best in de buurt. Ik wachtte speciaal een dagje langer om mijn verslag neer te pennen om niet te kunnen beschuldigd worden van schrijven in de euforie na een concert (eigelijk was ik gisteren gewoon te lui, maar deze reden is mooier), maar dat bracht weinig zoden aan de dijk, vrees ik.

We waren net iets te laat in Vorst om het voorprogramma Wild Light mee te pikken. Een support act missen is niet mijn gewoonte, maar gelukkig had het geen nare gevolgen want we hadden nog altijd een degelijke plaats op het middenplein. Vorst Nationaal kan je best omschrijven als een gepimpt Koninklijk Circus. Het contrast met pakweg Botanique (nog altijd m'n favoriete concertzaal!) kan amper groter zijn. Waar je aan de kruidentuin gezellig je pintje kan consumeren aan een tafeltje ben je in het onpersoonlijk Vorst Nationaal niet meer dan een nummer. En dan te bedenken dat Arcade Fire een drietal jaar geleden nog optrad in die Botanique!

Muziek! Toen Arcade Fire in april haar optreden in de hallen van Schaarbeek cancelde was ik er het hart van in. Maanden keek ik uit naar dit gebeuren en al dat verlangen werd aan diggelen geslagen door één berichtje op de website. Gelukkig kwam er snel een nieuwe kans op Pukkelpop. Door geluidsproblemen ging dat concert een beetje de mist in en toch was het voor mij hét hoogtepunt van het festival (ik geef het toe: ik ben een geobsedeerde fanboy).

De show stak van wal met twee van de beste singles van het jaar: Keep the Car Running en No Cars Go (is No Cars Go eigelijk een single geweest? indien niet moeten ze dat er dringend van maken!). Régine kreeg al vroeg de kans om haar vocale kwaliteiten te bewijzen (iets wat ik miste op Pukkelpop) met Haiti, Black Wave/Bad Vibrations en vooral In the Backseat. Dat laatste nummer begint als een rustig kabbelend beekje met Régine op haar breekbaarst om later uit te barsten in post-rock waanzin. Kippenvel! Geniet hier zelf van het nummer zoals ze het speelden in Paradiso:

Arcade Fire kan ingetogen zijn, maar op hun best zijn ze wanneer ze theatraal kunnen uitpakken. Op Neighborhood #2 (Laika) bijvoorbeeld met een hoofdrol voor een op alles meppende Richard Reed Parry (je weet wel, de man met de modieuze bril). De tien (!) leden van Arcade Fire die zich op het podium hadden weten te hijsen, wisselden onderling vlotjes van instrument (Régine op drums = love) en brengen hun rijke geluid van op plaat probleemloos live.

Het grote kerkorgel dat ze meezuilen kwam voor het eerst in het stuk voor tijdens Kiss Off, een indrukwekkende cover van Violent Femmes. Wie trouwens denkt dat Arcade Fire een serieuze (lees: saaie) band is, komt bedrogen uit. Het is duidelijk dat ze zich oprecht amuseren op het podium. Het spelplezier druipt er af. Régine die met haar schattige danspasjes de hele zaal vertederd, de sirenes en andere gekke geluiden die ze soms in hun nummers vermengen, ... het is allemaal écht, niet gemaakt of prefab maar echt oprecht, of oprecht echt.

Na Ocean of Noise kwam het optreden echt op kruissnelheid. Neighborhood #1 (Tunnels) werd door iedereen meegekweeld. The Well & the Lighthouse en (Antichrist Television Blues) waren de stilte voor de storm genaamd Neighborhood #3 (Power Out). En toch moest het beste nog komen! Rebellion (Lies) is mijn favoriet nummer aller tijden! Voilà, dat mocht ik eigelijk niet verklappen want ik wou er nog een aparte blogpost aan wijden maar soit. Het mag dan ook geen verbazing opwekken dat de beginnoten absolute hysterie veroorzaakten bij mij en duizenden anderen. Rebellion was het hoogtepunt van een met hoogtepunten overladen show. 'k Ga hier nog eens de YouTube-hoer uithangen en een uitstekende live versie posten:

De Canadezen lieten de om-meer-schreeuwende zaal achter om luttele minuten later de smeekbede's te beantwoorden met een vlammende bis. Intervention is een massief anthem dat tegen georganiseerde religie fulmineert en gedragen wordt door het alleswegblazend orgel. Moet ik er, na die omschrijving, bijzeggen dat het geweldig was? Het epische Wake Up sloot dit oerconcert op een geniale wijze af.

Toen de laatste tonen wegstierven bleef ik stiekem hopen dat de lichten niet zouden aangaan, maar dat deden ze wel. Tergend langzaam. Ik ben nog meer van mijn stelling overtuigd dat Arcade Fire de beste live band van het moment is, en ware het niet vanwege mijn ongezonde obsessie met Bloc Party vond ik ze wellicht zelfs de beste band tout court. Het optreden was er in ieder geval één om in te lijsten en voer voor de eindejaarslijstjes!

setlist:

Keep the Car Running
No Cars Go
Haiti
Neighborhood #2 (Laika)
Black Mirror
Black Wave/Bad Vibrations
In the Backseat
Kiss Off (Violent Femmes cover)
Ocean of Noise
Neighborhood #1 (Tunnels)
The Well & the Lighthouse
(Antichrist Television Blues)
Neighborhood #3 (Power Out)
Rebellion (Lies)

Intervention
Wake Up