Gisteren heb ik voor het eerst sinds lang nog eens een filmpje bekeken. De eer was weggelegd voor Little Miss Sunshine, een lichtvoetige indie komedie die vorig jaar héél wat goede kritieken kreeg en daardoor al langer op m'n lijstje stond.Little Miss Sunshine gaat over een zootje ongeregeld dat zich familie mag noemen. Wanneer dochter Olive wordt geselecteerd voor een kindermissverkiezing in één of andere vergelegen staat besluiten ze zich te wagen aan een ware roadtrip in een aftands hippiebusje. Met een drugsverslaafde opa, een homoseksuele nonkel met suïcidale trekjes en een koppig zwijgende broer weet je dat er vanalles mis kan gaan, en zoals het een komedie betaamt gaat ook alles mis wat er mis kan gaan.
De film probeert zo goed en zo kwaad als mogelijk weg te blijven van de platgereden paadjes van de roadmovie, slaagt daar niet altijd in, maar de poging is lovenswaardig en alleen daarom is het al een verademing tegenover vele Hollywoodkomedies. Bovendien is de soundtrack uitstekend met de glorieuze instrumentale intro van Sufjan Stevens' Chicago als hoogtepunt.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten