the distant and mechanised glow of eastern european dance parties

optreden Explosions in the Sky en nieuwe ep Ladycop

2009-09-10T21:24:00.001+02:00

Mensen die Explosions in the Sky melancholisch noemen, hebben wij altijd verdachte sujetten gevonden. Wij omschrijven de instrumentale muziek van de Texanen liever als emotioneel en hoopvol. Als we ooit iemand moeten redden van zelfmoord, zouden wij zelfs ‘The Earth Is Not A Cold, Dead Place’ opzetten, om aan te tonen hoe paradijselijk mooi het leven kan zijn. (meer lezen: Indiestyle)

Ladycop - We're Not the Man
Wanneer de grote Indiestylebaas een cd’tje op ons bureau werpt met de woorden ‘zie maar wat je er mee aanvangt’, wrijven wij ons al in de handen. De kans dat we iets wonderbaarlijks uniek te horen krijgen is immers even groot als de kans dat het gaat om een schijfje gevuld met bizarre kattengeluiden. (meer lezen: Indiestyle)

pukkelpop, dag 3

2009-09-08T14:46:00.001+02:00

Op een ontieglijk vroeg uur uit mijn tent gesukkeld voor Telepathe (**1/2). Het terminaal hippe meisjesduo uit Brooklyn verraste me eerder dit jaar met hun uitstekende, door Dave Sitek geproducete 'Dance Mother'. Live stralen de meisjes echter minder uit dan twee kapotgeprikte zwembandjes en het zou me dan ook verbazen dat ze snel een veel hogere plaats op de affiche kunnen bemachtigen. Dat neemt niet weg dat de nummers op zich goed klonken - uiteindelijk het belangrijkste - en dat 'Chrome's On It' en 'So Fine' schijven zijn die een boer van zijn paard kunnen slaan.

Voor Deerhunter had ik te weinig aandacht om er een oordeel over te vellen en daarna was het wachten tot Florence and the Machine (****1/2) op de volgende must see act. Florence heeft twee grote troeven, haar Stem en haar Benen, en dat weet ze maar al te goed want ze speelt hen uit met een zelfverzekerdheid van een gepensioneerde die zijn troefkaarten uitspeelt. Florence is wild en dat zal iedereen geweten hebben. Met slechts een album onder de arm kon ze het zich toch permitteren om nummers als 'Girl With One Eye' niet te spelen. Een luxe die de kracht van de overige songs uit haar enthousiaste set mooi illustreert.

Terwijl 50 Cent zijn raps over de wei spuwt, rep ik mij terug naar de Club voor Little Boots (****). Wat volgt is de kroniek van een aangekondigd feestje. Met haar perfecte popnummers is Victoria Hesketh de geknipte persoon om de temperatuur weer een aantal graadjes te doen stijgen en al gauw zong en bewoog de hele tent mee op 'New in Town', 'Meddle' en 'Stuck on Repeat'. Enkel seutjes, verlamden en metalheads dansten niet, maar die hadden daar op dat moment sowieso niets te zoeken. Of om het met de woorden van 'Remedy' te zeggen: I will not be frozen, dancing is my remedy, remedy.

dEUS (***1/2) mocht voor de tweede dag op rij de Marquee afsluiten en ze deden dat met een volledig verschillende setlist. Toch hoorde ik amper slechte nummers, wat me deed besluiten dat Tom Barman en de zijnen al een resem wereldnummers geschreven hebben. Hetzelfde kan trouwens gezegd worden van Alex Turner die met z'n band Arctic Monkeys (***1/2) de Main Stage voor gesloten mochten verklaren. De mannen van Sheffield vonden het zelfs niet nodig om al hun singles te spelen en met heel wat materiaal uit hun nieuwste en voor de meeste aanhoorders nog onbekende 'Humbug' zat de mot er vaak in. Bij deze moet ik trouwens nu al mijn stelling van aan het begin van deze recensie weerleggen als zou je met een gebrekkige uitstraling niet hoog op de affiche geraken.

Mijn excuses voor de inferieure kwaliteit van het verslag van deze laatste festivaldag. Meer dan twee weken wachten om iets neer te pennen, en dat zonder notities, was misschien toch niet zo'n strak plan.

Voor nutteloze lijstjes zijn al veel te veel onschuldige bomen gesnuiveld, maar omdat het wereldwijde web nu eenmaal niet op papier gedrukt wordt, hier mijn top-3 van deze Pukkelpop:

1-Vampire Weekend

2-Florence and the Machine

3-Beirut

Als je nu denkt dat het allemaal joy, bliss, rozengeur en manenschijn was op Pukkelpop, heb je grotendeels gelijk. Toch verdienen volgende snoodaards dood door foltering (ik wou ze eigenlijk een ontmoeting met de ellebogen van Wasilewski toewensen maar gezien de huidige situatie laat ik dat maar):

-mensen die voordringen terwijl een concert al bezig is. Als je het zo graag wil zien, kom dan wat vroeger!

-mensen die overdreven veel praten tijdens optredens. Meestal dezelfde als eerdergenoemde voorkruipers

-mensen die gitaren en zakken wijn stelen uit tenten

-de onverlaat die het nodig vond om geen donkere Grimbergen meer te serveren in de Speciale Bierentent

nieuwe albums The Fiery Furnaces en The Dodos

2009-08-31T19:23:00.000+02:00

Wanneer er in de muziekwereld een broer-zusduo ten tonele verschijnt, is het voor het verzamelde journaille haast een verplichting om de vergelijking te maken met The White Stripes. Gelukkig hebben wij onze perskaart (nog) niet op zak en hoeven wij geen rekening te houden met dat soort ongeschreven regels. Wisten jullie, liefste jongens en meisjes en Zuid-Afrikaanse hermafrodietjes, trouwens dat de praeteritio onze favoriete stijlfiguur is? (tip: Wikipedia is je vriend!) (meer lezen: Indiestyle)

Mensen die het kunnen weten, noemen het tweede album van een band steevast het moeilijkste. Geen idee of het klopt, maar The Dodos hebben dat cliché op hun tweede plaat ‘Time To Die’ wel heel erg letterlijk genomen. Na een luisterbeurt of twee zaten we immers met de handen in het haar. Niets van dat hoge in-your-facegehalte dat debuut ‘Visiter’ zo instant beluisterbaar maakte. (meer lezen: Indiestyle)

pukkelpop, dag 2

2009-08-31T19:19:00.001+02:00

Sommige vrouwen hebben het allemaal. Emily Haines bijvoorbeeld. Een uiterlijk waarvoor de dikke Van Dale en de Oxford Dictionary respectievelijk woorden als 'bloedmooi' en 'stunningly gorgeous' bedachten, geadoreerd worden door ondergetekende (wat zeg ik: aanbid! verafgood!) én fijne muziek maken. Solo gaat ze de intimistische tour op, maar bij Metric (****) mag het volop zomeren. Voor hun set op de Main Stage koos de band voluit voor songs uit hun nieuwste en uitstekende plaat 'Fantasies' met het grootse 'Stadium Love' als apotheose. Ah ja, Chokri, volgende keer een paar uur later in de Marquee, alsjeblieft, als je mijn vriend wil blijven.

Fight Like Apes (**1/2) heeft een nummer over Céline Dion, iets wat zo oncool is dat het weer cool wordt. Zoiets als Eddy Wally. De fel behaarde toetsenist/gek/aapmens is een reuzegroot bewijs dat de evolutietheorie van Charles Darwin geen verzinsel is. Eat that, bible belt katholieken!

A Place to Bury Strangers (**1/2) overstuurt net als My Bloody Valentine gitaren zo hard dat ze klinken als alles behalve gitaren. Achtereenvolgens hoorde ik straaljagers, stofzuigers en drilboren van straatwerkers. Andere gelijkenis met de Marquee headliners van een dag eerder: ze durven hun versterkers al eens op tien zetten. Het niveau van hun grote voorbeelden haalt de 'luidste band van New York' echter nog niet.

Niet Betina Geysen, Bert Anciaux of Mieke Vogels, maar Andy Falkous is de toekomst van links. Met zijn band Future of the Left (****) maakt de angry not so young man noisy rock 'n' roll die zo recht door zee gaat dat Moses jaloers zou zijn. Ook op de tweede plaat van de Welshe band regent het weer oneliners. Onze favoriet komt echter van debuut 'Curses': Woody was a wizard / Janie was an elf / And when they got together / They only ate sausage - sausage on a stick. Live komt het zootje ongeregeld het best voor de dag wanneer Falkous zijn gitaar inruilt voor het gestoorde orgeltje.

Glasvegas (***) een echte festivalband noemen is een understatement van het genre 'Tom Boonen kan snel met een fiets rijden'. De bombastische noise pop van de Schotten past op een festival als een koe in een frisse alpenwei. Glasvegas heeft echter nog niet voldoende topnummers om al een uur te boeien. Songs als 'Daddy's Gone', 'Geraldine' en 'It's My Own Cheating Heart That Makes Me Cry' behoren duidelijk wel tot die categorie en als de Glaswegians op hun volgende albums nummers van dat niveau blijven schrijven, zie ik niet in waarom ze in de toekomst geen waardige Main Stage headliners kunnen worden.

Na een flardje The Ting Tings (een jaar eerder nog uitstekend in de Club), die met z'n tweeën een beetje verzopen op het grote Main Stage podium, kreeg de Marquee hét absolute hoogtepunt van deze Pukkelpop te zien: Vampire Weekend (*****). De universiteitsjongens uit New York kregen met hun vrolijk zomerse indie pop mezelf en met mij de rest van het enthousiaste publiek vlotjes aan het dansen. De set was perfect opgebouwd - met ook enkele uitstekende nieuwe nummers - en bulkte van de hoogtepunten: 'Mansard Roof', 'A-Punk', 'Walcott' en ga zo maar door. U merkt het beste lezertjes: uw dienaar was onder de indruk. Met 'One (Blake's Got A New Face)' zetten de heren de indrukwekkende kroon op het indrukwekkende werk. Omdat ook journalisten soms adjectieven te kort komen.

Fever Ray (****) maakt op plaat donkere en bezwerende muziek, maar live is het vrouwelijk gedeelte van The Knife pas echt een Ervaring. Wanneer je de donkere figuren tussen oplichtende lampenkappen ziet verschijnen en ze ziet zwaaien met een stokvormig relikwie, denk je dat je aanbeland bent in een sacrale viering van een of andere obscure sekte. Wondermooi, op een bevreemdende manier.

Over Crystal Antlers ga ik niets zeggen, wegens te weinig van opgevangen omdat ik praktisch in slaap viel van vermoeidheid. Behalve dan dit: de percussionist van deze psychedelische punkers kan hevig op een trommel kloppen. Over naar de Club voor Blood Red Shoes (***1/2) dan maar. Het Brits duo won sinds de verpletterende doortocht vorig jaar alleen maar aan populariteit in ons landje en kent qua intensiteit nauwelijks haar gelijke. Toch was ik vorig jaar meer onder de indruk van deze mooie mensen. Het eenmalig in-your-face-motherfuckereffect was natuurlijk weg, en het evenwicht tussen oude en nieuwe nummers helde misschien iets te veel over in het voordeel van het laatste. Van een wereldsong als 'I Wish I Was Someone Better', met die ronduit onweerstaanbare 'oo-oo-ooohs' van Laura-Mary Carter, zal ik echter niet snel genoeg krijgen.

En zo kwam ook aan de tweede Pukkelpopdag (****) een einde en zitten we over de helft van het festival. Of om het met een boutade te zeggen: wat vliegt de tijd! Stay tuned (om het eens op een erg marginale JIM-tv-achtige manier uit te drukken) voor het derde deel van het ultieme Pukkelpopverslag.

pukkelpop, dag 1

2009-08-29T20:47:00.003+02:00

Mijn luiheid heeft me ervan weerhouden om snel verslag uit te brengen van Pukkelpop, hét alternatieve muziekfestival van België (het blikje met clichés is opengetrokken, jawel!) Mensen met veel geduld en weinig sociaal leven kan ik echter blij maken: het ultieme verslag zal snel aan je ge-openbaard worden. En wel nu en hieronder!

Howling Bells (***) werd van de middelmatigheid gered door frontvrouw Juanita Stein, een meisje dat tegelijkertijd schattigheid en seks (die wulpse heupbewegingen!) uitstraalt. Je moet het zien om het te geloven. Hun nieuwste album mag dan door de ganse muziekpers beschoten zijn als was het de Gazastrook, afsluiter 'Radio Wars' uit dat album - waarin Stein volledig loos gaat met twee stokjes en een trom - was het spannende hoogtepunt van een degelijke set.

Dat Bon Iver (***1/2) razend populair is in België was duidelijk te merken aan de tot in de nok gevulde Marquee. Het duidelijkst werd die populariteit in de verf gezet bij publiekslieveling 'Skinny Love', dat gsm's de lucht deed ingaan (belachelijk fenomeen vind ik dat trouwens: als de thuisblijvers iets wilden meepikken, hadden ze maar zelf moeten komen, de lazy fucks!) en werd meegekweeld alsof het een nationaal volkslied was. Het mooist vond ik echter 'The Wolves (Act I and II)' waarin Justin Vernon ook al een beroep deed op de verzamelde zangkwaliteiten van de aanhoorders.

Port O'Brien (***) is een bende moderne hippies en dat hoor je ook aan hun muziek. Die was gedurende het overgrote deel van de set echter net iets té vrijblijvend om voluit te beklijven. De fantastische afsluiter 'I Woke Up Today', in een rechtvaardige wereld een geheide zomerhit, maakte echter veel goed.

Dizzee Rascal bouwde daarna een dik feestje in de Marquee (eerdergenoemd blik is nog niet leeg), maar ik trok al richting Chateau voor de verstilde pracht van Soap & Skin (***1/2). Met enkel haar virtuoze pianospel, af en toe een flard electronica en haar prachtige, prachtige, prachtige stem brak de jonge Oostenrijkse hartjes. Wanneer Soap & Skin uitpakt met haar krachtige vocale uithalen is het moeilijk om niet aan vroege Cat Power te denken, maar erg vind ik dat niet zolang er elke keer een rilling over mijn ruggengraat danst.

Ondertussen deinsde de meest ondraaglijke hitte stilaan weg, maar dat wilde niet zeggen dat het zweet van mijn lichaam zou verdwijnen. Daar zorgde La Roux (****) wel voor met frisse electropop. Met 'In For the Kill', 'Tigerlily', 'Quicksand' en 'Bulletproof' heeft het duo al minstens vier wereldnummers bijeengepend en het hoeft geen verbazing te wekken dat vooral dat laatste wellicht het meest meegebrulde nummer van het weekend was.

Terwijl de Apocalyps over de festivalweide neerdaalde en quasi-iedereen dekking zocht bij de surprise act Them Crooked Vultures, stond ik te genieten van het New Yorkse Grizzly Bear (****). Wegdromen was het bij de harmonieuze indie pop, die referenties naar schoon volk als Yeasayer en Fleet Foxes oproept.

Beirut (****1/2) slaagde erin om gedurende een uur een brede oerglimlach op mijn gezicht te toveren. Het ene vrolijke folkliedje volgde het andere gipsywalsje op met een gemak waarmee Fabian Cancellara tijdritten wint. Oh ja, als ik ooit trouw - de wonderen zijn de wereld nog niet uit, nietwaar? - mag Zach Condon met zijn gevolg het feest komen opluisteren. Nu nog een rijk lief vinden!

Voor My Bloody Valentine (***) had ik mij speciaal een koppel oordopjes aangeschaft en dat bleek al snel geen overbodige luxe. Vanaf de eerste noten van 'I Only Said' tot de laatste dreunen van de overdreven luide (zelfs met oordopjes!) en langerekte afsluiter 'You Made Me Realize' speelden de Ieren een erg wisselvallige set. Geniaal bij momenten, even vaak repetitief en slaapverwekkend (al lijkt slapen niet echt evident bij dat kabaal).

Zo kwam de eerste, tropische festivaldag (****) aan z'n einde, al is het adagium van New York City ook van toepassing op Pukkelpop: echt slapen doet dat festival nooit.

louder than sirens. louder than bells. sweeter than heaven. and hotter than hell.

2009-08-09T22:04:00.001+02:00

Florence and the Machine is probably the best thing to happen to pop music in years. I also love how she's totally wild and foxy (those legs!)

Hey, this is my second blogpost of the day. That's more in one day than in most months! Maybe my blog writing block is over.

the joys of Southampton gigs

2009-08-09T13:07:00.005+02:00

I just discovered there's an indie venue a ten minute walk away from my Southampton home. Bliss! Bliss! Bliss! Makes me want to jump on tables and do side-kicks out of pure joy. Happiness won me over. The upcoming event list for the fall looks totally awesome (Slow Club, Future of the Left, Los Campesinos!) and the ticket prices are reasonable (less than 10 pounds). That's all.

If you want to celebrate with me, dance to this song:

trying to find the perfect match between pretentious and pop, part two

2009-07-30T21:23:00.000+02:00

The Moldy Peaches - Anyone Else But You

"Up up left right left right B A start

Just because we use cheats doesn't mean we're not smart."

Patrick Wolf - Bluebells

"You were my husband, my wife, my heroin."

La Roux - Bulletproof

"I'll tell you now, I'm much too proud

to walk away from something when it's dead."

Camera Obscura - Honey in the Sun

"I wish my heart was cold as the morning dew

But it's warm as saxophones and honey in the sun for you."

Bright Eyes - Road to Joy

"So when you're asked to fight in a war that's over nothing

It's best to join the side that's gonna win."

Basia Bulat - True Love Will Find You In The End

(Daniel Johnston cover)

"This is a promise with a catch

Only if you're looking will it find you

‘Cause true love is searching too

But how can it recognize you

Unless you step out into the light?"

Little Boots - Ghost

"Do you even know that I'm here?

I might as well be a ghost, it's true, you walk right through me

Look in the mirror and you, you see nothing but yourself

It's true, I see right through you."

Tomàn - Fisherman

"Because we want to, we will have, we must have fish for supper"

Click on random hot Feist picture to download:

album artwork

2009-07-20T23:54:00.001+02:00

I just came to the conclusion that almost every brilliant 2009 album has horrible cover artwork.

Evidence 1:

Evidence 2:

Evidence 3:

The exception that proves the rule:

boosting my indie ego

2009-07-09T23:55:00.002+02:00

A lot of the artists I wrote about are doing extremely well lately. The brilliant Florence and the Machine for example is all over the radio, apparantly. Of course, you first read about her here, on this blog. On January 26, 2008. That's a lot of indie credibility I get there. Seems like forever ago (see what I did there? an indie-related pun! extra indie points!).

Little Boots is another one. I blogged about her on March 9, 2008. Of course, with Little Boots being the new pop star, I have to dis on her and tell everyone she's not as good as she used to be, just to keep my indie cred high and dry. I won't do that. On first listen, debut 'Hands' was a slight disappointment, but it's been growing on me steadily. Sometimes I like my pop polished. And it's perfect for summer, just like all those other L's that have been popping up during the last year: Ladyhawke, La Roux, Lady GaGa, ...

So, I just threw away all my indie credibility. Like I care. Pop is the new indie.

Here's a song from Little Boots' 'Hands', the untitled hidden track (hidden tracks are one of my pet peeves, but sometimes you have to sit through the silence because the reward is worth the wait):

P.S. please don't take this post too serious.

trying to find the perfect match between pretentious and pop, part one

2009-06-19T22:25:00.010+02:00

Een tijdje geleden opperde ik hier het idee om mixes te maken en die downloadbaar te maken voor iedereen die het iets kan schelen. Veel reactie kreeg ik daar niet op, maar omdat ik tijdens de eindeloze grote vakantie anders toch maar wat zou aanmodderen en flirten met het zwart gat dat op de loer ligt wanneer je zulke oceanen van tijd hebt, besloot ik nu om toch toe te geven aan dat ambitieuze plan. Jawel, ik ga me over het randje van de illegaliteit (stoer, stoer!) begeven. Deze mixes - onder de naam 'Trying To Find The Perfect Match Between Pretentious And Pop', een absolute ambitie en gepikt van 'It Started With A Mixx' van Los Campesinos! - moeten een blauwdruk worden van de dingen die me op dat moment bezighouden in de wondere muziekwereld. Ik probeer me te beperken tot één nummer per artiest, maar voor de rest kan alles: oude classics zullen hand in hand gaan met de nieuwste verslavingen. Hier is numéro uno:

Johnny Boy - You Are the Generation That Bought More Shoes and You Get What You Deserve
Londens duo dat van de jaren '60 houdt. Er zijn de 'Be My Baby'-drums, een aanzwellende wall of sound en heel wat 'baby baby'- en 'yeah yeah yeah'-gilletjes. Als je niet beter zou weten, denk je dat Phil Spector himself achter de knoppen zat, maar het was James Dean Bradfield van de Manic Street Preachers die deze song producete. Pop zoals Pop moet zijn: glorieus.

Album: Johnny Boy (2005).

Camera Obscura - French Navy

Dit nummer staat al maanden op constante repeat ten huize Tomasz en het hoeft dan ook niet verbazen dat 'French Navy' een serieuze kandidaat is voor song van het jaar. Camera Obscura geraakt album na album meer en meer uit de schaduw van stadsgenoten Belle and Sebastian. Niet dansen is onmogelijk op dit nummer en de strijkers zijn fantastisch.

Album: My Maudlin Carreer (2009).

Jenny Lewis - Acid Tongue

Ik heb altijd een zwak gehad voor Jenny Lewis. Of het nu met Rilo Kiley of solo is: Lewis raakt een gevoelige snaar bij mij. Haar teksten zijn intelligent en stellen me gerust in melancholische tijden. In 'Acid Tongue' bezingt ze haar eigen miserabele liefdesleven: To be lonely is a habbit / Like smoking or taking drugs / And I quit them both / But man, was it rough.

Album: Acid Tongue (2008).

Akron/Family - Everyone is Guilty

In mijn review van 'Set 'Em Wild, Set 'Em Free' beschreef ik 'Everyone is Guilty' nog als een spannend en chaotisch nummer. De song haalt dan misschien niet het niveau van 'Ed Is A Portal', van Akron's vorige album, die vergelijking blijven maken zou echter oneerlijk zijn. Dit is dus de laatste keer!

Album: Set 'Em Wild, Set 'Em Free (2009).

Slow Club - When I Go

Slow Club is een duo van mooie mensen en maakt eerlijke, catchy en vaak grappige folkliedjes. Van hun debuut 'Yeah So' plukte ik 'When I Go'. In dat nummertje beloven de groepsleden met elkaar te trouwen als ze niet van 't straat geraken.

Album: Yeah So (2009).

Neutral Milk Hotel - Holland, 1945

Naar aanleiding van een film over Anne Frank heb ik deze klassieker van Neutral Milk Hotel nog eens vanonder het stof gehaald. Frontman Jeff Mangum had een fascinatie voor het onfortuinlijke joodse meisje en 'Holland, 1945' is daar het resultaat van. Het is een erg ambiguë song: enerzijds heel vrolijk en upbeat en zin gevend om te dansen, anderzijds een droevige tekst.

Album: In The Aeroplane over the Sea (1998).

My Latest Novel - I Declare A Ceasefire
My Latest Novel werd ten tijden van debuut 'Wolves' uitgeroepen tot het Schotse antwoord op Arcade Fire. Op 'I Declare A Ceasefire', prijsbeest van opvolger 'Deaths and Entrances' klinkt de band eerder als Elbow. Ik moet er eerlijkheidshalve bij vermelden dat ik nog nooit naar Elbow heb geluisterd. Juister zou dus zijn om te zeggen dat het nummer klinkt als hoe ik denk dat Elbow klinkt. In beide gevallen is het een straf nummer. Please put down your guns / Lower your weapons / Oooh, I declare a change of heart !
Album: Deaths and Entrances (2009).

Emiliana Torrini - Heartstopper

Met 'Me and Armini' en single 'Jungle Drum' forceerde Emiliana Torrini vorig jaar een verdiende doorbraak. Haar talent bewees ze echter al op eerdere albums. Op 'Fischerman's Woman' staat deze 'Heartstopper'. Torrini's wat naïeve en lieflijke stem past perfect bij dit nummer, maar ook hier zit de echte kracht in de tekst: I drink too much and smoke too fast / And this city's cleared my innocence.

Album: Fischerman's Woman (2005).

Download: klik klik klik

Zie zo, acht fijne nummertjes - samen net een halfuur - voor vele uurtjes luisterplezier. Wees snel want enkel de eerste tien kunnen 'm downloaden (waarschijnlijk is het wishful thinking dat tien mensen 'm willen downloaden, maar kom). Als alles goed zit (lees: als ik de motivatie blijf vinden), mogen jullie op regelmatige basis - een keer per maand?! - een mixje verwachten, maar met mij weet je natuurlijk nooit.

Slumdog Millionaire – American dream op z’n Indisch

2009-05-22T21:10:00.002+02:00

‘Slumdog Millionaire’ is de nieuwste kaskraker van de Britse regisseur Danny Boyle. Boyle ken je misschien van de grauwe stadsaga ‘Trainspotting’, een verhaal over enkele drugsverslaafden uit Edinburgh. Ook ‘Slumdog Millionaire’ speelt zich af in een grootstad, maar een van een heel ander kaliber. Jamal Malik is een jongeling die probeert te overleven in de krottenwijken van Mumbai. Wanneer hij meedoet aan ‘Who Wants to Be a Millionaire’ en vraag na vraag correct beantwoordt, dreigt zijn leven volledig te veranderen. Jongen van de straat die het tot miljonair schopt, ’t is een beetje als de American dream, maar dan op z’n Indisch. Een ongeschoolde slumdog die opeens de antwoorden op alle vragen weet is echter verdacht en dus arresteert de politie Jamal op verdenking van vals spelen. Via flashbacks komen we daarna niet enkel te weten hoe Jamal het antwoord op de vragen wist, maar krijgen we ook een beeld van het leven van de jongen. Dat leven is hard, maar de inventiviteit waarmee Jamal en zijn broer Salim zich staande houden is vertederend. Het zijn dan misschien boefjes maar je kan niet anders dan er sympathie voor hebben. ‘Slumdog Millionaire’ is een film waarin actie en spanning afgewisseld worden met humor, romantiek en ontroering. Een zeldzame combinatie die de film een terechte veelvraat maakte bij de recentste oscaruitreiking.

Dat was er eentje voor school, hier nog enkele voor Indiestyle voor diegenen die het te druk hebben/te lui zijn/... om regelmatig op die site te kijken:

-> Fever Ray - Fever Ray - cd-bespreking
-> Animal Collective - livereview
-> Maxïmo Park - livereview
-> Hanne Hukkelberg - Blood From A Stone - cd-bespreking
-> Phosphorescent + Krakow - livereview
-> Bat For Lashes - livereview

good time for a change

2009-04-18T16:41:00.000+02:00

I've toyed a bit with the colours of this blog. I was getting bored with the former lay-out. Let me know what you think.

Let's have a party to celebrate!

Isn't that the best picture ever?! They all look so happy happy. And they have a tapdancer instead of a percussionist. How cool can a band be? They're called Tilly and the Wall, in case you were wondering.

I'm playing with the idea of putting up mixes for everyone to download, but I'm not totally sure if anyone would be bothered. Probably not.

Here's another contender for album of the year (it's only April, and there have been a thousand great releases, we're being spoiled): Two Suns by Bat For Lashes. My favourite song from that album is 'Good Love': it builds up brilliantly and the second half is absolutely mesmerizing. You can listen to it here:

the philosophy of time warps

2009-04-01T23:44:00.000+02:00

I will describe a situation everyone will recognise. You're standing at the bar in a random pub. Preferably one that's not too loungy and dusted off. No one's ever died from a bit of dirt, right? (probably someone did die from a bit of dirt, but let's just ignore that) So you're just standing there, drinking a beer or two, being perfectly aware of time. You're just talking to your friends about the incompetence of the Belgian national coach, and about how much better the Belgians would play when you were in charge. Or you're chatting up some girl and failing miserably. Doesn't matter what you're doing in that bar, at one point something strange happens. One moment you're perfectly aware of the time and the next you're not. Time has beaten you. It's 5 am. How the fuck did that happen? The answer to this question is quite simple: a time warp. God or some other Supreme Being has decided that the time spent in a pub between let's say 1 and 5 am isn't really relevant (you can't really blame Him, can you?) So He just time-warped you a few hours 'till it's time to go home. But God is clever ofcourse. Not only did He time-warp you, He also makes sure you don't know it! So He makes you more alcohol-intoxicated and steals some money from your wallet. As if you've really spent all that time in the bar, drinking some more beers. Which ofcourse you haven't, because what have you done all that time?!

the joys of solitary ipod walks

2009-03-29T23:23:00.000+02:00

Now that I've bought a new iPod (called Sofia), I can rejoice again at walking the streets alone at night. My first journey went from the train station to my digs. And what a journey it was! The volume cranked up, I was totally in a world of my own. Yeah Yeah Yeahs' new album 'It's Blitz' was my companion. Great album, by the way. Very loud and energetic, and fun with lots of synths and loud guitars. Karen O rawks likes she's never rawked before. That's probably not true, but still... It makes me want to run over cars, and do backflips and sidekicks on them. When I crossed the Theaterplein, the big and epic horn (?) part in 'Skeletons' came on and totally blew me away. Music can do that? Fuckin' life-affirming! That's what I like most about music, those rare moments it touches your heart and moves you to tears (yes! I do realise I sound very corny). You never know when those moments are going to happen. I wish music was like that all the time. Or not, because that would totally nullify the value of those moments. Look at me getting all philosofic.

I ain't saying my goodbyes

2009-03-15T23:03:00.004+01:00

As you might've noticed already, there isn't much activity on this blog anymore. Maybe it has something to do with me being busy with school / Indiestyle / having a social life / procrastinating and being lazy. Pick your own favourite excuse. This message is just to confirm your worries. I don't know when I'll write again. Might be next week. Or next month. Maybe next year. Just keep checking this blog on a daily basis and one day your heart will be filled with joy and happiness when you see a new message popping up on your screen. I'll promise it'll be a good one.

In the meantime, here's a little sop to keep you busy:

Daniel Johnston - True Love Will Find You In The End

So what if this guy can't sing or play his instrument. His songs are as honest as it gets. This tiny song clocks in at less than two minutes and is my favourite of him.

Bright Eyes - Lua
I've re-discovered this jam thanks to the excellent collaboration between Bright Eyes and Gillian Welch on Dark Was the Night, mother of all compils. Their voices fit exceptionally well together in this song. In the video below it's just the man and his guitar. Try to catch the lyrics, brilliant as usual.

Headless Heroes - Just Like Honey
This Jesus and Mary Chain cover is lifted to a different level thanks to the soothing voice of the wonderful Alela Diane. When her voice breaks a bit when she sings 'I'll be your plastic toy', I know one thing for certain: this is the kind of girl for whom men started wars in the Middle Ages. The song's about oral sex, in case you wondered. Great stopmotion video as well:

Slow Club - Me And You
Slow Club are pure pop heaven. Me And You is joyous and gleeful folk and would be a massive hit in a fair world. Now that I'm slowly picking up the basics of playing guitar myself (emphasis on slowly, rather than on picking up), this is the kind of band I want to play in. One day.

Soundtrack to this post: duyster.

Mariee Sioux

2009-02-24T18:03:00.002+01:00

De obligate excuses omdat ik het blogske weer een tijdje ongemoeid heb gelaten, laat ik maar achterwege. Verslag van Mariee Sioux hier. Zoals gewoonlijk (nou ja!) een extra voor mijn lezers: Mariee Sioux - Buried in Teeth

Vivian Girls

2009-02-10T19:41:00.000+01:00

Mijn allereerste review voor Indiestyle kan je hier lezen. Ik beloofde de Vivian Girls dat ik in ruil voor het signeren van mijn album lief voor hen zou zijn in mijn al-ler-eer-ste review. Maar eigenlijk ben ik gewoon eerlijk geweest. Omdat ik mijn eigen bloglezertjes nog net iets liever zie dan de gemiddelde surfer krijgen jullie er gratis en voor niets een filmpje bij. 'Tell The World', niet hun beste, wel de enige met video:

give yourself to simple pleasures, but never play card games!

2009-01-28T23:40:00.003+01:00

De enige week van het schooljaar waarin je niets aan je hoofd hebt, geen aankomende examens, geen deadlines die naderen, of taken die wachten om gemaakt te worden, en midden in die week zitten, en heerlijk veel tijd hebben om niets te doen, en dat helemaal niet paradoxaal vinden, hoewel je stiekem wel weet dat het paradoxaal is, en boeken kunnen lezen in plaats van cursussen, en films kijken die je al zo lang wou zien, wat er maar niet van kwam, plannen maken voor feestjes, waarvan je weet dat het plannen leuker gaat zijn dan de feestjes zelf, en je soms vervelen, maar dat helemaal niet erg vinden, en hopen dat de week eindeloos wordt, dat er zomaar opeens een tijdslus opduikt die je altijd naar het begin van de week terugbrengt, want dat heb je ooit gezien in Donnie Darko en je vond dat concept wel leuk, want Donnie Darko is nu eenmaal je favoriete film, maar toch ook uitkijken naar het nieuwe semester want naar school gaan vind je eigenlijk helemaal niet zo erg en de nieuwe semester belooft nog interessanter te worden als de vorige, want hoewel je al dat filmen en monteren en radiootje spelen wel leuk vond, wil je toch vooral schrijven, schrijven, schrijven...

shameless self-promotion

2009-01-27T23:59:00.000+01:00

Als je mijn blog nog met enige regelmaat bezoekt (en je leest op dit ogenblik dít dus ik heb geen reden om het tegengestelde aan te nemen), heb je ongetwijfeld een basisinteresse voor de wondere muziekwereld en de prachtige voorbeeltjes die je er hier van kan beluisteren. Is je reusachtige honger-als-een-paard daarmee nog niet gestild is, raad ik je Indiestyle aan. Niet alleen omdat je op die site op de hoogte blijft van het laatste nieuws van de indiewereld*, maar vooral omdat je daar sinds kort geweldige bijdragen van ondergetekende kan lezen. Ik zal voor Indiestyle korte berichten als (één) en (twee) schrijven, maar ook optredens bespreken en albums recenseren. Allen daarheen, dus!

Dit wil in geen geval zeggen dat ik deze blog ga verwaarlozen. En om dat te bewijzen wil ik graag Basia Bulat onder de aandacht brengen. Het debuutalbum van deze ravissante Canadese draagt de naam 'Oh, My Darling' (ze mag het altijd in mijn oor komen fluisteren) en kreeg niet de aandacht die het verdiende. De twaalf songs doen denken aan het beste van Feist, maar hebben toch vooral een eigen smoelwerk. Zo is er 'Snakes and Ladders', dat drijft op een catchy pianoriedeltje en gaat over hoe je soms alle zekerheid overboord moet gooien en het risico op falen moet omarmen om te krijgen wat je wil. Het spel van slangen en ladders. You win some, you lose some.

Soundtrack van deze post: Basia Bulat * Oh, My Darling

*I don't know why I used 'indie' as an adjective here, but then as I mentioned elsewhere, there are moves to keep changing the meaning of that word until it either doesn't mean anything or it means all things to all people! // Stuart Murdoch

Animal Collective - My Girls

2009-01-25T22:25:00.002+01:00

Psychedelic!

Is it much to admit I need
A solid soul and the blood I bleed
With a little girl, and by my spouse
I only want a proper house

I don't care for fancy things
Or to take part in a precious race
And children cry for the one who has
A real big heart and a father's grace

I don't mean to seem like I care about material things like a social status
I just want four walls and adobe slabs for my girls

we want our film to be beautiful, not realistic

2009-01-14T23:07:00.000+01:00

Things that fill my heart with joy and put a smile upon my face in this devastating period of exams (yes, I number my pleasures!):

1- reading sentences like "Dikke Dehaene is niet onaantastbaar" in a classmate's summary. Made me laugh out loud! Exam humour!

2-looking at a digital clock when it's 11:11 or 22:22. Happens all the time (maybe I just look at the clock too often). It makes the little autist in me quite happy.

3-the fact that I'm going to write reviews for Indiestyle. Free gigs for the win!

4-Akron/Family and their cute little jams like 'Ed is a Portal'. Check it out for yourself at YouTube (my YouTube is broke, for some strange,unexplainable reason).

5-random Zooey Deschanel pictures.

noisepop, baby!

2009-01-10T23:11:00.005+01:00

The Pains of Being Pure at Heart

Not in a writing mood, so I'll just copy/paste their bio:

"Imagine if the Ramones traded in their leather jackets for anoraks, or Stephen Pastel actually threw Aggi off the bridge and married Black Tambourine’s Pam Berry and had four babies that formed a pop band.

Meet The Pains of Being Pure at Heart, a New York four-piece who plays dreamy, noisy POP with boy/girl vocals, blissful melodies and blistering drums."

Best twee punk noise pop from the new wave of twee punk noise pop bands (Vivian Girls, The Mae Shi, Women, Abe Vigoda, ...). Brilliant band name too. Oh, and great video for 'Everything with You'. What is there not to like?!

Debut album should be out next month, so be sure to grab it!

Soundtrack to this post: The Pains of Being Pure at Heart's debut album ('cause it leaked, ofcourse)

neutral milk hotel

2009-01-02T18:25:00.000+01:00

I read this little review of a song, and I thought it was absolutely beautiful and wanted to share it with everyone. So here it goes.

"I can't put into words the beauty of this song. I can try though.

You know when you're alone and nostalgic and just a little high, and you're sitting in your own little corner of the world and no one else exists, or at least in your mind they don't, and this song comes on and it's so beautiful that a tiny tear rolls down your cheek and you don't even notice it, and for that one second that tear and that song are the only thing in this world that are beautiful, and then all of a sudden you're bawling and screaming and punching walls because you just can't hold it in any longer and you're yelling everything bad that's ever happened to you to the air because there's no one there to listen for you, so you just pretend, and you really wish you had someone to hold you and tell you that everything will be alright and you're just having a rough time, but there's no one, so you hold yourself and sit with your legs crossed just holding yourself and thinking, and crying silent tears, because you don't want anything to hear you crying and walk over and see if you're okay, because just for this 5 minutes you need to be not okay, and you need to let your thoughts and anger and everything spill across the floor, and then the song ends and everything is okay.

I think if you did that you would hear this song."

Because everyone feels like this sometimes. This was written about 'Two Headed Boy, Pt.2' by Neutral Milk Hotel, but because I can't find a decent video on YouTube, here's 'Holland, 1945' by the same band:

2008

2008-12-26T23:03:00.002+01:00

2008 zal de geschiedenis ingaan als het jaar van Obama, de financiële crisis en de eerste landstitel voor Standard in 25 jaar.

Maar 2008 was ook het jaar van Los Campesinos! De Welshe band bracht twee uitstekende albums uit. 'Hold On Now, Youngster' was een frivool debuut, een plaat waarop tienerpoëzie hyperkinetisch werd uitgeschreeuwd boven een tapijtje van geschifte indie pop. Nauwelijks een half jaar later was er al opvolger 'We Are Beautiful, We Are Doomed': zelfde recept, zelfde kwaliteit.

Bloc Party verraste de wereld (of toch mijn wereld) met een onverwacht nieuw album. Met 'Intimacy' experimenteert de groep verder en bevestigt ze haar status van een van de meest interessante bands van het moment. Hoewel 'Intimacy' nét niet het niveau van 'Silent Alarm' en 'A Weekend in the City' haalt, zorgde het album wel voor een van de meest memorabele songs van 2008: 'Ion Square', een lofzang aan de geborgenheid van een relatie, waarin niet altijd alles spannend of nieuw moet zijn (let's stay in, let the sofa be our car / let's stay in, let the tv be our stars / i found my dancing shoes, but they don't fit / all the bright lights do is bore me, they bore me)

Het album van het jaar komt op naam van TV on the Radio. Hun 'Dear Science' is een radicale verandering tegenover hun vorige plaat 'Return to Cookie Mountain', ook al een prachtalbum. 'Dear Science' is een patat van een plaat die dance-invloeden mengt met de typische TV on the Radio-sound. 'Dancing Choose', 'Halfway Home' en 'Golden Age' zijn schijven die mikken op de dansspieren, terwijl het op een Coldplayriedel drijvende 'Family Tree' (over slavernij) het dichtste is dat de New Yorkers ooit bij een ballad zullen raken.

Sigur Rós pakte met 'Gobbledigook' uit met een single die meer van doen had met de tribale ritmes van Animal Collective, dan met de dromerige post-rock van de vorige albums. Het spelplezier droop ervan af, en zo vlak voor de zomer dacht ik aan een echte zomerplaat. Dat werd 'með suð í eyrum við spilum endalaust' (leve copy/paste!) niet, maar de plaat bouwde wel voort aan de (terechte) doorbraak van de IJslandse band. Met prachtige optredens op Pukkelpop en in Vorst Nationaal bevestigden Jonsi en de zijnen overigens hun uitstekende livereputatie.

Het was echter niet alleen joy in de muziekwereld. De split van Be Your Own Pet was nog enigszinds te verwachten. Een band kan nu eenmaal niet eeuwig nummers blijven maken over het 'high school'-leven en de wereld veroveren vanop fietsen. Hoe cool dat idee ook mag klinken, uit de mond van een dertigjarige zou het al heel wat minder zijn. Gelukkig liet de band met 'Becky' nog een geweldige muzikale erfenis achter: een nummer over een gebroken vriendschap die leidt tot moord. Geen wonder dat het nummer niet mocht verschijnen op de Amerikaanse release van 'Get Awkward'.

De split van The Long Blondes zorgde voor heel wat gebroken indie hartjes, inclusief het mijne. In april brachten The Long Blondes nog het puike "Couples" uit en verblijden ze me met een optreden in het VK. Twee maanden later stond het voorbestaan van de band op de helling na een hersenbloeding van Dorian Cox, gitarist en tekstgenie. De fragiliteit van het leven! Voor het hier te filosofisch wordt, nog even melden dat The Guardian het verlies van The Long Blondes het best verwoordde op haar website.

Nog enkele willekeurige awards:

-award voor meest compromisloze fun pop-album: Those Dancing Days - In Our Space Hero Suits. Omdat Those Dancing Days een naïviteit heeft die bijvoorbeeld Ladyhawke niet heeft. Iedereen die me een beetje kent, weet dat ik dat als een compliment bedoel.

-award voor beste act van 2009, die stiekem in 2008 ook al ijzersterke singles releaste: Florence and the Machine, duh!

-award voor warmste popnummer van een Skandinavische groep: Air France - Collapsing at Your Doorstep

Verder mijn excuses aan Fleet Foxes, Emiliana Torrini, She & Him, Nele Van den Broeck, of Montreal, Guillemots, Mystery Jets, Laura Marling, Santogold, M83, Foals en alle andere artiesten die mooie musieks uitbrachten en zo de soundtrack van m'n leven bijeen pennen: volgende keer krijgen jullie wel een plaatsje in mijn jaaroverzicht, beloofd!

Compleet ongerelateerde kitten. Omdat iedereen van kittens houdt:

merry christmas

2008-12-24T22:55:00.000+01:00

Mijn kerstcadeau aan mijn lezers (alle zeven!) is het beste kerstliedje van het moment: het kleine, fijne 'Christmas TV' van Slow Club. Luister ernaar op de myspace en laat het net als het mijne ook jouw kleine, fijne indie hartje verwarmen.

my year in lists

2008-12-19T23:07:00.000+01:00

On your request, I compiled a list

Of my top five resolutions for this year (one!)

I declined 'cause I decided that I (two!)

Do not believe in the new year anymore (three!)

And you must confess that at times like these

Hopefulness is tantamount to hopelessness (four!)

And I accept that it's time for a change but not in

Places like this with people like these (five! five! five! five! five!)

run fast for your mother! run fast for your father! (new Flo and the Mash single!)

2008-11-29T01:16:00.003+01:00

New Florence and the Machine (most loved artist on this blog? Possibly! Evidence 1. Evidence 2) single 'Dog Days Are Over' is fantastic, as usual. This woman can officially do no wrong. Her album (when, oh Florence, when?) is the most anticipated since a loooong time.

your position can't save you now (iLiKETRAiNS - Trix, 27 november 2008).

2008-11-28T23:30:00.001+01:00

iLiKETRAiNS. Naast een statement dat ik wel eens maak ook de naam van een uitstekend bandje uit Leeds. iLiKETRAiNS klinkt alsof Explosions in the Sky Editorszanger Tom Smith aangenomen heeft, maar 'm eerst drie maanden opgesloten heeft in een bibliotheek. Library rock is niet toevallig een (redelijk bij de haren getrokken) label dat regelmatig op iLiKETRAiNS gekleefd wordt. Hun nummers gaan immers steevast over historische gebeurtenissen. Stel je daar geen wereldoorlogen bij voor. De mannen hebben het eerder voor het kleine verhaal; de voetnoten uit de geschiedenisboeken die zonder iLiKETRAiNS geen kat zich zou herrineren. Zo vertellen ze in 'We All Fall Down' over het "pestdorpje" Eyam. '25 Sins' gaat over de grote brand van Londen en ze hebben onder andere ook nog nummers over de heksenvervolgingen van Salem ('We Go Hunting'), de Britse politicus John Stonehouse die zijn eigen dood fakete ('Death of an Idealist') en Oost-Duitser Conrad Schumann die vluchtte naar West-Duitsland ('Come Over'). Al deze kleine, tot de verbeelding sprekende verhaaltjes kan je netjes nalezen op de website van iLiKETRAiNS. Als je nu denkt dat iLiKETRAiNS het enkel van z'n teksten moet hebben, wel, mis! Hun muziek is minstens even hard de moeite. Ze maken atmosferische postrock die je bij je nekvel grijpt en niet meer loslaat.

Gisteren mochten we dat ondervinden in Trix. Aanleiding van het optreden (dat trouwens het eerste was van een nieuwe tour) was een nieuw ep'tje 'The Christmas Tree Ship' dat enkele dagen geleden op de mensheid werd losgelaten. Dat betekende ook dat we behoorlijk wat nieuw werk te horen kregen. Dat nieuwe werk klonk veelbelovend, maar uiteraard waren het de oude nummers die het meeste indruk maakten met als absoluut hoogtepunt 'Terra Nova' (over de mislukte Zuidpoolmissie van Robert Scott, check zeker de al even geweldige videoclip!) Ook de epische tienminutendurende bis 'Spencer Perceval' (over de gelijknamige, vermoorde Britse premier) kon op veel bijval rekenen. Conclusie: meer dan een gimmick. iLiKE iLiKETRAiNS!

Soundtrack van deze post: shuffle...

It's sorta like a dream? No... Better!

2008-11-26T16:55:00.002+01:00

Air France is een band uit Göteborg, Zweden, niet te verwarren met Air, uit Frankrijk (ingewikkeld, nietwaar?). Al verschilt hun muziek niet zo gek veel, behalve op kwalitatief vlak dan (ik prefereer de Zweden, voor alle duidelijkheid, heb je me al eens over Air zien schrijven, misschien?)

Air France heeft nog maar twee ep'tjes in de koffer, gevuld met bloedmooie, dromerige deuntjes die aan het beste van Boards of Canada doen denken. Hun jongste, 'No Way Down', is een meesterwerkje en doet het beste vermoeden voor hun full length debuut. Dit is muziek die in de wachtrij van de hemel wordt gespeeld.

'Collapsing at Your Doorstep':

winter for a year

2008-11-22T19:35:00.003+01:00

Ik onthaal de eerste sneeuw van de winter nog altijd zoals het kind van zeven dat ergens in mij zit. Toen ik vanmorgen uit het raam keek, kon ik mijn enthousiasme dan ook maar moeilijk verbergen. De winter is dan ook een van mijn favoriete seizoenen. Minstens top vier! Wanneer ik door verse sneeuw wandel, voel ik me als een ontdekkingsreiziger. Ik zet voet op plaatsen waar nog niemand gestaan heeft. Andere coole wintergerelateerde dingen: spontane sneeuwgevechten! Je warm aankleden en wandelen door de bossen! Warme chocomelk! Jenever! Open haarden! Ergens binnenkomen wanneer je een tijdje buiten was!

Speciaal om dat te vieren: een playlist met mijn favoriete 'winterse' songs (met veel fantasie kan je sneeuwvlokjes zien in de asterisken):

The Long Blondes * Christmas is Cancelled

Rond kerstmis 2005 ontdekte ik dit fijne liedje. 't Was meteen ook het begin van mijn crush op de Blondes. Het gaat over een genante ontmoeting tussen twee ex-geliefden en hoe die kerstmis verpest. De lyrics zijn perfect, zoals we dat later van The Long Blondes gewoon zouden raken: 'I slid through slush on Boxing Day / The shops were shut, no films were on / You swanned around to hers / And left a note to say you'd gone.'

Fleet Foxes * White Winter Hymnal

Over Fleet Foxes heb ik het al genoeg gehad de laatste tijd, maar dit nummer kon ik niet weglaten van deze playlist.

Belle and Sebastian * Fox in the Snow

Dit doet me eraan denken dat ik dringend (!) nog eens wat Belle and Sebastian moet luisteren. Ik zet het hier als herrinering voor mezelf. En als aansporing voor jullie om hetzelfde te doen.

Guillemots * A Samba in the Snowy Rain

'A Samba in the Snowy Rain' is niet meer dan een interlude op het meesterlijke album 'Through the Windowpane'. Toch is het paradoxale idee van een samba in de sneeuw strangely appealing wanneer je het hoort uit de mond van Fyfe Dangerfield.

Arcade Fire * Winter for a Year

'Winter for a Year' is een pre-Funeral demo van Arcade Fire. Een eeuwigdurende winter zou een beetje te veel van het goede zijn, maar ook dit is bizar genoeg best een romantisch idee.

Een willekeurige fanvideo van 'Fox in the Snow':

Fleet Foxes (20 november 2008 - AB)

2008-11-22T00:17:00.001+01:00

Sommige optredens zijn voorbestemd om goed te worden. Je kijkt er al weken naar uit en vertelt erover tegen iedereen die het wil horen. Sigur Rós viel in die categorie. Bij andere concerten vertrek je met mindere verwachtingen. Die laatste hebben het voordeel van de verrassing. Ze kunnen je overvallen. Het optreden van Fleet Foxes gisteren is er een uitstekend voorbeeld van.

De mannen met baarden kregen het opvallend enthousiaste publiek al vroeg mee met radiohitje 'White Winter Hymnal'. Een vriend bracht dat nummer gisteren perfect onder woorden. "Mijn enige frustratie met White Winter Hymnal," zo zei hij, "is dat het zo kort is." Daarna waren de hoogtepunten legio: het door de frontman solo gebrachte 'Oliver James' (wat een stem! wat een gitaarspel!), setafsluiter en persoonlijk favoriet 'Mykonos' (die perfecte harmonieën!), Karen Dalton-cover 'Katie Cruel' (door de frontman onversterkt gebracht, je kon de spreekwoordelijke speld horen vallen) en uiteindelijk 'Blue Ridge Mountains'. Briljante samenzang, glashelder klinkende instrumenten (iets wat je in de laatste jaren met op distortion geilende bands minder en minder hoort) en een uitstekend gevoel voor humor van de muzikanten maakten van dit optreden een fantastische ervaring die weinig voor de Sigur Rósavond moest onderdoen. Live beter dan op plaat, en dat wil wat zeggen!

Little Boots - Meddle

2008-11-20T17:45:00.001+01:00

Begin dit jaar was ik behoorlijk onder de indruk van 'Stuck on Repeat' van Little Boots aka Victoria Hesketh (lees het hier nog eens na). Opvolger 'Meddle' liet me grotendeels koud. Tot ik vorige week de liveversie zag die ze speelde bij Jools Holland. De electronica en piano neemt ze allemaal zelf voor haar rekening. Verwacht binnenkort Hype met hoofdletter H rond deze dame.

Soundtrack van deze post: Los Campesinos! - We Are Beautiful, We Are Doomed

mededeling

2008-11-17T19:33:00.000+01:00

Even mijn laatste bericht bijstellen: ik heb wel geluid! Wat een kabeltje in een ander gaatje steken al niet helpen kan. De wonderen der techniek! Jochei! Jochei!

Om dat te vieren: meer Sigur Rós! Een stukje uit Svefn-g-englar, live in Vorst Nationaal:

Sigur Rós. (16 november 2008, Vorst Nationaal)

2008-11-17T16:01:00.004+01:00

Dik twee jaar geleden zworen Dave en ik een eed: de volgende keer dat Sigur Rós een Belgisch zaalconcert speelde, zouden we op de eerste rij staan. We zaten in het warme Werchtergras en in de verte zette dEUS op de Mainstage net 'Roses' in. Het kon me niet schelen. Ik zat met mijn gedachte nog in de Marquee. Sigur Rós had daar namelijk ogenblikken daarvoor een concert gespeeld dat me compleet van de wereld had achtergelaten. Een concert dat ik aanschouwde met opengesperde mond, armen vol kippenvel en een zeldzaam traantje in de ogen. Een concert waar ik nu nog vaak naar refereer in termen als "het beste dat ik ooit zag".

Flash forward. Vorst Nationaal. De eerste etherische noten van 'Svefn-g-englar' klinken als glorieuze intentieverklaringen door de zaal. Pas dik anderhalf uur later zou Sigur Rós na het epische 'Untitled #8' mijn aandacht weer loslaten. De IJslanders waren nog extremer dan op Pukkelpop: de momenten van verstilde pracht waren nog adembenemender, de postrockuitbarstingen nog krachtiger.

En ja, het verrassingseffect van die mooie Werchteravond (toen ik enkel 'Takk...' kende) was weg. En ja, ergens halverwege miste ik opeens Amina, het kwartet dat tot voor kort Sigur Rós' optredens opvrolijkte met strijkers en frisse aanwezigheid. Maar hoe lang kan je daaraan denken wanneer 'Sæglópur' of 'Festival' je raakt tot in het diepst van je hartje? Of wanneer het van levensvreugde en confetti overlopende 'Gobbledigook' een lach op je gezicht tovert?

Sigur Rós live is meer dan een muziekoptreden. 't Is een ode aan het leven. Een emotionele liefdesverklaring aan all things beautiful. Sigur Rós kan je een fractie van een seconde het gevoel geven dat muziek de wereld gaat redden. Net dát maakt van de band absolute wereldklasse.

Setlist: Svefn-g-Englar / Ný Batterí / Fljótavik / Við Spilum Endalaust / Hoppípolla / Með Blóðnasir / Inní Mér Syngur Vitleysingur / Untitled #6 / Sæglópur / Festival / Hafsól / Gobbledigook /// All Alright / Untitled #8

Soundtrack van deze post: StuBru wegens geluid van pc kapot :(

Bekijk hier een filmpje van 'Gobbledigook' op Pukkelpop. Zelfs zonder geluid de moeite!

one sentence reviews

2008-11-11T21:55:00.001+01:00

Lucky week: twee gratis optredens.

Ik ben kort van stof vandaag, dus één zin per optreden. Go!

Barbie Bangkok + The Wedding Present - Trix (A'pen)

Barbie Bangkok: Gang of Four kopiëren is zó 2004.

The Wedding Present: zagen eruit alsof ze mijn ouders konden zijn, klonken zo gelukkig niet.

Sky Larkin + Lovvers + Los Campesinos! - Rotonde Botanique (BXL)

Sky Larkin: knappe zangeres, goede stem, weinig subtiliteit.

Lovvers: Gareth Campesinos wees erop dat de voorprogramma's een grote toekomst tegemoetgaan omdat vorig jaar Vampire Weekend het voorprogramma deed in de Botanique. In het geval van Lovvers gok ik van niet.

Los Campesinos!: beter en enthousiaster dan in Antwerpen, langer en van dichterbij dan op Pukkelpop, plus nieuwe nummers. Met andere woorden beste optreden van de Welshmen dat ik al zag. They can do no wrong.

Zo! Dat was zinloos!

Soundtrack van deze post: Those Dancing Days - In Our Space Hero Suits.

Extraatje om deze post wat zinniger te maken: Bloc Party speelt 'Ion Square', het beste nummer van 2008:

i'll sleep through the rest of my days

2008-10-28T13:36:00.001+01:00

Als bovenstaande foto van mijn favoriete nimfje Joanna Newsom de wereld niet tot een betere plaats maakt, en volkeren niet vredevol laat samenleven, en Israëli en Palestijnen de strijdbijl niet doet begraven, dan weet ik oprecht niet wat daar wel in zal slagen. Joanna is niet van deze wereld, maar een schepsel dat op de aarde is gezet om iedereen te betoveren als een moderne messias. Met haar magisch harpspel en kalmerende stem brengt ze mensen in vervoering. Mensen die haar onconditioneel zullen aanbieden eens ze onder haar betovering zijn. Tomasz is er daar een van.

Laat je zelf meevoeren naar andere windstreken door 'Cosmia', dat tien minuten duurt maar na twee seconden over lijkt. Zodat je nog eens moet luisteren. En nog eens.

FUUUCK !!

2008-10-21T11:04:00.001+02:00

This message killed me:

We have decided to call it a day.

The main reason for this is that I suffered from a stroke in June and unfortunately I do not know when / if I will be well enough to play guitar again.

On behalf of the band I'd like to say a big thank you to anyone who ever came to one of our shows, bought one of our records or danced to one of our songs in a club. Thank you, if it wasn't for you the whole thing would have been pointless.

Finally on a personal note, thanks for all your well wishing messages.

Dorian xxx

Dorian = Dorian Cox, The Long Blondes' guitarist and songwriter. Get well soon, sir!

Now I'm just grateful I've seen them all three times they played in Belgium. Guess all there is left is their excellent records. I think I'll have a Long Blondes marathon today. Fuck, why can't this be the fuckin' Kaiser Chiefs or something. Why my sweet, sweet Long Blondes.

I wanted to post 'You Could Have Both', because Dorian does vocals for that song, but I can't find a decent version on YouTube. Instead I'll post what apparently is their last ever single (aw, I still can't quite believe it) 'Guilt':

You will be missed :(

living for music, living in a dance, music for life, those dancing days

2008-10-19T23:35:00.002+02:00

Vergeef me het feit dat ik de chronologie in mijn concertescapades verbreek, maar ik heb op dit moment meer zin om te schrijven over Those Dancing Days dan over M83. Met recht en rede! Een bende schattige Zweedse meisjes met schattige jurkjes en schattige gezichtjes is nu eenmaal interessanter dan een saaie Fransman.

Schattig is het woord. Ik wist niet waar ik eerst moest kijken. Al druk je me een pistool tegen de slaap, ik zou niet kunnen zeggen welke van het vijftal het schattigst is. Oké, bij wijze van spreken dan. Als ik echt een geweer tegen het hoofd zou krijgen kies ik wellicht voor de gekke keyboardiste die eigenlijk niet zo goed kon dansen maar het stiekem wel deed. En de hele tijd koekjes at tijdens de show. Die onbezonnenheid!

Het moet ondertussen al duidelijk zijn dat ik enorm genoten heb van de show van deze dames. Dat zou de indruk kunnen wekken dat ik image boven inhoud verkies, en wie ben ik om dat tegen te spreken. Niets menselijk is me vreemd. De zangeres had geen goddelijke stembanden en geen van de muzikanten speelde z'n instrument superstrak. Maar vanaf het moment dat ze samen op het podium stonden en hun zoete indie pop op de wereld loslieten, werd ik verliefd op de meisjes. En zoals de Arctic Monkeys al zongen: all that's left is the proof that love's not only blind but deaf.

Misschien zijn Those Dancing Days niet meer dan het snoepje van de week en ben ik ze volgende maand alweer vergeten. Dat doet niets af van het feit dat ze mij een bijzonder fijne avond bezorgd hebben.

Soundtrack van deze post: Duyster

one year !

2008-10-19T18:41:00.000+02:00

Toen ik een dik jaar geleden deze blog uit de grond stampte, had ik niet vermoed dat ie een jaar later nog zou bestaan, laat staan dat er al 78 berichten op gepost zouden zijn. Mijn korte concentratieperiode zou daar wel anders over beslissen, daar was ik van overtuigd. Mis poes.

Ik mag dan misschien maar voor drie man en een paardenkop schrijven (of nee, laat die paardenkop maar weg, ik denk niet dat Joris dit leest), het zijn mijn drie man en een paardenkop en ik laat ze niet in de steek! Dit klinkt veel meliger dan het bedoeld is en de stream of conscienceness waarin ik dit neertyp zal daar niet veel aan verhelpen.

Orde van de dag: een jaar geleden schreef ik mijn allerallereerste bericht over Black Kids, een band die uitgegroeid is tot het niveau van indie darlings. Ik zou graag vandaag opnieuw zo'n groepje in de schijnwerpers zetten, merk de symboliek!, maar ik vrees dat ik dat niet kan. Ik word oud, de muziekwereld holt sneller dan mijn oude knoken kunnen volgen. Ha!

Dat maakt dit bericht vrij nutteloos, maar uiteindelijk zijn al mijn berichten vrij nutteloos dus het zal me worst wezen. Zie mij hier de nihilist uithangen!

Grootste zeverpost ooit.

Soundtrack van grootste zeverpost ooit: Menomena - Friend and Foe.

jungle drum

2008-10-06T21:21:00.001+02:00

This new Emiliana Torrini single 'Jungle Drum' makes me want to fall in love. Listen to it here:

Together with Sigur Rós' 'Gobbledigook', this has to be the most cheerful song of the year. Is it a coincidence that they're both Icelandic?

rest now, weary head, you will get well soon

2008-10-05T23:48:00.001+02:00

Terwijl yuppies in cadillacs en saaie huisvrouwen die denken hip te zijn hun weg zochten naar een overprijsd zitje in het Sportpaleis, hokte muziekminnend Antwerpen samen in het gezellige Trix voor een avondje met het fijne groepje genaamd Get Well Soon. De band rond Konstantin Gropper (nen Duits! die goede muziek maakt! zowaar een nog straffere combinatie dan een Togolees die uitblinkt in skiën) verkent het gebied tussen The National, Beirut, Radiohead en Patrick Wolf en doet dat zonder te vervallen in indie rock clichés.

Met slechts een plaat op het palmares viel een beetje te vrezen dat Gropper geen volledige band zou meebrengen en wat meer stripped down te werk zou gaan. Niets was minder waar: het podium werd bevolkt door zes mensen en die zetten meteen de toon voor de avond. Opener 'Prelude' begon als een rustig wiegeliedje maar ontaardt halverwege in een militante samenzang.

Wat opviel was dat Get Well Soon live duidelijk steviger uit de hoek durfde komen. Met momenten stonden de groepsleden zwaar loos te gaan op hun instrumenten en schuwden ze de melodieuze noise-erupties niet. Op 'If This Hat Is Missing I've Gone Hunting' bijvoorbeeld, dat niet enkel een geweldige titel heeft, maar ook ditto tekst: Shoot, baby! / shoot, baby! / pull the trigger! / Fire a bullet, an arrow or a poisoned dart, baby!

Met het duo 'I Sold My Hands for Food So Please Feed Me' en 'Born Slippy Nuxx' bewees Get Well Soon pas echt z'n klasse. Het eerste is het pareltje van het album en was absoluut begeesterend live. Het tweede is een cover van de Underworld klassieker die ze zo eigen maken dat je amper gelooft dat ze het nummer niet zelf geschreven hebben.

'If This Hat Is Gone Missing I've Gone Hunting':

Soundtrack van deze post: duyster

we danced to the sound of sirens

2008-10-04T19:08:00.001+02:00

Only a week or two ago, I was discussing with a friend what a pity it was that we'll probably never see Bloc Party again in a venue smaller than Antwerp's Lotto Arena. Needless to say I was over the moon to hear that the band announced two gigs in the Ancienne Belgique in February. To the point that I was jumping with joy from one couch to the other. Because 'Intimacy' is amazing and Bloc Party is the best band ever, and I like hyperbole. Yay! Now I want to see both gigs. I'm irrational like that.

Soundtrack to this post: M83 (em katrevijntrwa) - Saturdays = Youth

Dear Science

2008-10-02T18:05:00.001+02:00

Heeft TV on the Radio met 'Dear Science' de plaat van het jaar gemaakt? Best mogelijk, al wacht ik liever nog een paar maanden met zulke uitspraken. Feit is dat 'Dear Science' een bevestiging is van wat ik stiekem al een tijdje wist: dat TV on the Radio een van de meest relevante groepen is van de afgelopen tien jaar.

Weg met de gelaagde sound van 'Return to Cookie Mountain'. Welkom electronica, dance-invloeden en rap. Iets totaal anders, maar TVOTR komt er probleemloos mee weg. 'Family Tree' is ongetwijfeld het beste trage nummer dat de mannen uit Brooklyn al maakten, maar voor de rest van het album mogen de dansschoenen afgestoft worden. 'Dancing Choose' en 'Golden Age' zijn schijven die een boer van zijn paard kunnen slaan.

Videoclips zijn er nog niet, maar wie heeft er videoclips nodig wanneer je livebeelden kan vinden op het wonderbaarlijke wereldwijde web (ik kan amper wachten om ze live te zien!):

Soundtrack van deze post: The Smiths - Strangeways, Here We Come

She & Him (maar toch vooral She)

2008-09-26T21:51:00.001+02:00

Dat de begrippen 'actrice' en 'plaat opnemen' niet altijd in één zin passen werd eerder dit jaar pijnlijk duidelijk toen Scarlett Johansson een album vol Tom Waits covers op de wereld losliet en een storm van kritiek terugkreeg*. Maar het kan ook anders! She & Him is een samenwerking tussen de geweldige Zooey Deschanel en rasmuzikant M.Ward. Het duo leverde met 'Volume One' (een titel die de hoop dat dit geen eenmalig project is aanzienlijk verhoogt) de perfecte soundtrack voor een luie zondagnamiddag of een donkere herfstnacht. De muziek is jazzy met overduidelijke hints naar de jaren 60 en motown en past perfect bij Zooey's hemelse stem. Geniet van het lichtjes geniale 'Why Do You Let Me Stay Here':

Soundtrack van deze post: Godspeed You! Black Emperor - Lift Your Skinny Fists Like Antennas to Heaven

(*Stiekem heb ik Scarlett's plaat niet beluisterd en is het oneerlijk van mij om te oordelen, maar geef toe dat het een mooie opener is)

randomness

2008-09-20T23:33:00.000+02:00

I do realise this might be one of my most random posts ever (and that's saying something!), but what else is there to do on a Saturday night when you're not standing at the bar waving a ten euro note around than watching completely random YouTube vids. Anyway, this is probably the cutest thing I've ever seen:

sleepwalking

2008-09-17T11:36:00.000+02:00

In a trance, in a trance
I could dance this night away
Still I'm sleepwalking my way through this age
I know it must be lonely,
I don't want to be this bored again
For I could dance, I could dance,
I could dance this night away
Take me somewhere else
and make me feel okay
Drifting different ways to a place
where all words must end,
won't you come a bit closer
and I'll push you back again

In a trance, in a trance
I could dance this night away
Still I'm sleepwalking my way through this haze
and I've been down on my knees
for every tease that looked like a friend
Would you look at me now
I've got every reason to pretend.

at home he's a tourist

2008-09-15T16:26:00.002+02:00

Now that I'm back from my trip to Central Europe I feel the need to at least tell you something more about the cities I visited.

Arriving in Budapest, I was immediately amazed by the utter beauty of this city. It's like with women: sometimes it just feels right from the start and you become infatuated with them. I guess that's what happened to me in Budapest. The strange thing is that I don't really know what exactly I love so much about the city. Maybe it's the magnificent views on Pest from Buda Castle. Maybe it's the sparkling nightlife with its tiny pubs and clubs. Maybe it's the melting pot of architectural cultures, the clash of Roman grace and fourty years of stately communism. Maybe the openness of the Hungarian people, the breathtakingly gorgeousness of the Slavonian women and girls, the proximity of wine paradise Eger (€0,30 for a glass of wine! Hooray!), the lazy visits to the thermal baths, or the thousands of cute Trabants that still make their way through the city. Fact is that it doesn't matter much why I loved Budapest so much. It's probably more a feeling than anything that's logically explainable.

Prague was different. It's not that Prague isn't beautiful. In fact, Prague is probably more aesthetically appealing than Budapest. Still, it left me cold. If anything, Prague is a western city and it's very clear that they're trying to lure as many tourists as they can. Being constantly surrounded by hordes of Americans, Germans and Asians with cameras isn't exactly my idea of fun. The result is that Prague may look a bit phony and plastic sometimes. I mean, if I want to see the fuckin' Eiffel tower, I'll go to Paris, thank you very much (yes! Prague has an Eiffel tower!) Ofcourse the Charles Bridge is absolutely wonderful, but with hundreds of tourists strolling over it, it loses a lot of its beauty to me.

If I'd compare it to music (and this is, after all, a music blog) Budapest would be indie, while Prague would be mainstream pop. The latter might have technical superior voices (Leona Lewis sings better than Win Butler, and that's a fact), or perfect and clear play by schooled musicians, or state-of-the-art production, it's the flaws that make indie as interesting as it is. Win Butler may sing out of tune sometimes, he provokes real emotions and touches me at the heart. Ofcourse, mainstream pop can be just as entertaining and I like my Rihanna and my Girls Aloud like the next guy, but they'll never be able to compare to the likes of Cat Power or Arcade Fire. And isn't it much more fun treasuring a gem of an indie band that you think only you know about than enjoying the newest hit single of Kanye West (regardless of how good the song actually is)?

Maybe I'm being a bit harsh on Prague. After all, I did enjoy my stay a lot and if you dare to go off the beaten track, I'm sure Prague has a lot to offer: smoky jazz cellars, arthouse cinemas, tiny little alternative bars. It's just that I think of Prague much more as a fall city than a summer city. While Budapest made me feel cheerful and joyous, Prague had a more melancholic effect on me. Seeing the lights of the castle from the Charles Bridge made me feel sad and, despite the hundreds of tourists, like the loneliest man on earth. To the point that I was on the verge of talking to a complete stranger.

Bratislava is in a totally different league than its predecessors. Being much smaller (the size of Antwerp, I'd say, a few miles outside the historical centre and you're already in the middle of nowhere), it's more cosy, but you get tired of it pretty soon. When we we're there, a lot of Northern Irish football supporters occupied the city, chanting songs (at least before they received a 2-1 defeat by Slovakia) and being drunk to keep us entertained (and giving us a hard time finding a hostel). That was the most remarkable thing about Bratislava. If I keep my music analogy, Bratislava would be ska or drum and bass: a smaller genre, enjoyable in small doses that can drive you mad if you have to listen to it for too long.

Final city (before our return to Prague where we had to catch our plane) was Vienna. I think I'm not in the right position to have a valid opinion about this city since I only was here for two days. Of which I spend one at a free festival being soaked to the skin and watching Shout Out Louds and Shaggy. The second day was for scouting the city but without a guide or anything, this was kind of pointless (although enjoyable). Vienna is like classical music, a genre I respect but don't know too much about.

I hope that made any sense.

Soundtrack to this post: none, my computer is broken and my iPod is dying. A life without sound is empty.

living the blog name

2008-08-28T22:51:00.001+02:00

Don't expect any new blog posts in the next two weeks. I'll be in Budapest or Prague, hopefully at some Eastern European dance party (I know, worst pun ever). Just so you know.

PS. I made some really cool t-shirts with this (I actually saw this in a store - 42 euro! - but I had the idea before, mind you) and this and a few others. Watch my chest the next time you see me.

Nele Van den Broeck

2008-08-26T23:12:00.000+02:00

Engeland heeft Kate Nash, Frankrijk SoKo en Zweden Hello Saferide. En nu hebben wij Nele Van den Broeck, een jonge singer-songwriter met een edge. Ze schrijft lieve liedjes (met fouten, zoals ze het zelf schrijft op haar MySpace, perfection is overrated anyway) over haar eigen miezerige leventje met een herkenbaarheidsfactor 100.

Op haar MySpace noemt ze onder andere Daniel Johnston, Eels en Kimya Dawson als haar invloeden. Vooral met die laatste heeft ze veel gemeen. Net als Dawson schrikt ze er niet voor terug om 'split' op 'tit' of 'is' op 'piss' te laten rijmen en ook vocaal zijn de gelijkenissen opvallend. Met dat verschil dat ik naar Nele Van den Broeck kan luisteren zonder dat mijn tenen gaan krullen.

'Reddresssong' gaat over een rode jurk (no shit!) maar stiekem is het ook een revanche op een ex-vriendje. Nele's eerlijke teksten zijn het belangrijkste aspect van haar muziek en zorgen altijd voor een glimlach. Over haar acteerambities zingt ze in 'Loser's Twist': 'Now I participate in every audition, but that doesn't get me anywhere at all. Cause thanks to overpopulation there's a hundred girls for every role. I'm thinking, hey, you're only 22, you still have time enough to have a part. But then a little voice in my head says: Scarlett Johansson is younger than you are.'

Ook het thema van 'thetrysong' is herkenbaar in de eenvoud: 'And then I try to go to theatre more often, and put some books on the shelf. To be special, individual, alternative and cultural, but I end up being nothing but myself.' Wie hier geen greintje van zichzelf in terugvindt, liegt.

Enkele gratis tips, omdat ik in een genereuze beu ben:

-jeugdhuisboekers, concertorganisatoren en dergelijke: boek dit meisje nu het nog kan, voor ze de wereld verovert.

-iedereen met een hart voor anti-folk (hell, iedereen met een hart!): luister naar Nele. Vandaag nog! En vraag je af waar ze je hele leven gezeten heeft.

Hieronder kan je een liveversie van 'thetrysong' bekijken, en check ook zeker haar MySpace voor meer goodness.

another failed project

2008-08-20T23:48:00.002+02:00

Because holding on too long is wrong, I've decided to abandon my 'best albums ever' project. Here are some of my favourite excuses for doing so:

1-I like to write about music that fascinates or interests me for whatever reason at that moment, not about music that's next on the list (the most credible excuse!)
2-my attention span is not even short, but probably non-existing

3-what was I talking about again?!

Anyway, you can read the two first episodes somewhere on this blog, but here's the full list I wanted to publish an album at the time. One album per artist, but you'd probably guessed that. Remember: these are just the albums I enjoy the most, I don't want to pretend this is the ultimate list 'cause my knowledge is obviously limited to the twenty-first century.

30-TV on the Radio - Return to Cookie Mountain (2006)

29-Bat for Lashes - Fur and Gold (2006)

28-Björk - Homogenic (1997)

27-The White Stripes - Get Behind Me Satan (2005)

26-M83 - Dead Cities, Red Seas & Lost Ghosts (2003)

25-Yndi Halda - Enjoy Eternal Bliss (2007)

24-My Bloody Valentine - Loveless (1991)

23-The Decemberists - Picaresque (2005)

22-The Go! Team - Thunder, Lightning, Strike (2004)

21-The Smiths - The Queen is Dead (1986)

20-M.I.A. - Kala (2007)

19-65daysofstatic - The Fall of Math (2004)

18-Neutral Milk Hotel - In the Aeroplane over the Sea (1998)

17-Belle and Sebastian - If You're Feeling Sinister (1996)

16-Broken Social Scene - You Forgot It In People (2002)

15-Emily Haines & the Soft Skeleton - Knives Don't Have Your Back (2006)

14-Kate Bush - Hounds of Love (1985)

13-Sigur Rós - Agaetis Byrjun (1999)

12-The Libertines - The Libertines (2004)

11-The Streets - A Grand Don't Come For Free (2004)

10-Radiohead - Kid A (2000)

9-Gang of Four - Entertainment! (1979)

8-The Long Blondes - Someone to Drive You Home (2006)

7-Sufjan Stevens - Illinois (2005)

6-Joanna Newsom - Ys (2006)

5-Explosions in the Sky - The Earth Is Not A Cold Dead Place (2003)
4-Cat Power - You Are Free (2003)
3-Bloc Party - A Weekend in the City (2007)
2-Arcade Fire - Funeral (2004)

1-Guillemots - Through the Windowpane (2006)

Oh my, I'm so indie schmindie.

nog drie keer slapen...

2008-08-19T01:04:00.001+02:00

...en het nieuwe album van Bloc Party komt uit! Het heet 'Intimacy' en gaat ongetwijfeld fantastisch klinken. Niet enkel op basis van 'Mercury': het nieuwe nummer dat ze op Pukkelpop speelden was eveneens geweldig. Je kan 'Intimacy' downloaden van de website en luttele uren later wellicht ook van Soulseek.

CAN'T.

FUCKING.

WAIT.

teen age riot (in Lokeren)

2008-08-12T23:13:00.001+02:00

Tweede dag Lokeren. Tweede hopeloos late verslag. Niets nieuws onder de zon.

Triggerfinger was niet meer dan een vlug voorgerechtje voor de pièce de resistance, de band waar ik al een hele zomer naar uitkeek: SONIC YOUTH !

't Is moeilijk te geloven dat de keyleden van deze groep even oud (Thurston Moore) of zelfs nog vijf jaar ouder (Kim Gordon) zijn dan m'n eigen ouders. Vooral als je hun coolheidsfactor in acht neemt, die voor geen enkel hip, nieuw groepje moet onderdoen. De New Yorkers varen al jaren een eigenzinnige route en ze doen dat goed. Gordon had zich voor de gelegenheid in een wit jurkje gehesen en nam het merendeel van de vocals voor haar rekening. Op plaat klinken haar stempartijen niet altijd even overtuigend maar live zwierf haar stem hemels over het noisetapijt dat de andere Sonics uitspreiden. Moore had zich op de rand van het podium gezet en stond daar behoorlijk halfgoddelijk te wezen.

Er werd vooral geput uit meesterwerk 'Daydream Nation' en dat vond ik een uitstekend idee aangezien dat toch de plaat die mij het meest vertrouwd in de oren klinkt. Een eerste hoogtepunt kwam er met het geweldige 'Cross the Breeze'. Vanaf dan speelden ze eigenlijk de ene schijf na de andere: onder andere 'Eric's Trip', 'Mote' en 'Hey Joni' kwamen aan bod. Absolute anthem en publiekslieveling 'Teen Age Riot' volgde in de bis en ontketende pure hysterie. In the best way possible.

Uiteraard heeft iedereen zijn eigen Sonic Youth favorieten - wat wil je met zo'n uitgebreide back catalogue - en voor mij had er dan ook best een 'Kool Thing' of 'Tunic (Song For Karen)' in de setlist mogen zitten, maar daarover klagen is nutteloos en bovendien vrij zielig gezien de kwaliteit van de set, en dus doe ik het niet.

Bijna iedere band zou na Sonic Youth verbleken en dus was het voor Supergrass al op voorhand verloren, maar ze maakten het beste van de situatie. Hun nummers waren niet altijd bijster origineel en hun sound en podiumact gingen na een tijdje vervelen, maar 't was best degelijk. Niet meer, niet minder.

Shameboy dropte daarna nog wat bommen en begeleidde Lokeren de nacht in.

anarchy in Lokeren

2008-08-11T22:09:00.002+02:00

Omdat een ouderwetse punkavond een onconventioneel verslag vereist en omdat voorgaande reden ook een uitstekend excuus is voor een gebrek aan goesting, presenteer ik jullie de hoogtepunten van mijn eerste dagje Lokerse Feesten in de volgende negen puntjes. Rijkelijk laat, je sais.

-wie anders kon deze avond beter op gang hey-ho-let's-goën dan The Kids, de beste Belgische punkband aller tijden?

-Ludo Mariman is een held

-Buzzcocks zijn mijn favoriete first wave punk band en meteen het hoogtepunt van de avond

-met songs als 'Autonomy', 'Orgasm Addict' en 'Ever Fallen In Love' excelleren ze in het schrijven van poppy rechtdoorzeepunk

-frontman Pete Shelley is vreselijk oud geworden

-van New York Dolls kende ik bitter weinig en dus negeerde ik hen straal

-Johnny Rotten had een plant aangetrokken

-de setlist was - hoe kan het ook anders met één plaat onder de arm - redelijk voorspelbaar, maar 'Anarchy in the UK' en 'God Save the Queen' blijven schijven

-meer bands zouden The Modern Lovers moeten coveren, zodat ze misschien ooit die cultstatus verliezen, maar dan hopelijk wel beter dan de herwerking die Sex Pistols gaven aan 'Road Runner'

That was pretty pointless

Soundtrack van deze post: She & Him - Volume One (eerste luisterbeurt maar nu al weet ik dat ik dit album ga kapotspelen)

there's something that makes me smile...

2008-08-02T11:03:00.003+02:00

Rock Olmen is een klassiekertje aan het worden op onze festivalkalender en dus was het gisteren weer tijd voor het jaarlijks uitstapje naar dit dorp / gehucht / deelgemeente / boerengat (schrappen wat niet past) van Balen.

We waren net op tijd om de set van Johnny Berlin mee te pikken. De mannen uit Sint-Truiden hebben blijkbaar een Afrekeninghit te pakken en dat doet mij vermoeden dat het heden ten dage wel heel gemakkelijk is om in de Afrekening te geraken. Het deed mij namelijk niet zo veel. De sound van Johnny Berlin lijkt wat op die van Team William, maar om de podiumprésence van laatstegenoemde te evenaren zullen de Johnny's nog veel boterhammetjes moeten eten. Best wel een verrassende en aardige cover van Sufjan Stevens' 'John Wayne Gacy, Jr.'

Creature with the Atom Brain heeft met Aldo Struyf een Millionairelid in de rangen en mocht de Kapel openen. Ze deden dat met veel te harde atmosferische rock. Technisch was het allemaal zeer strak gespeeld, maar opnieuw deed het me niets. Ik geef niet om techniciteit, ik geef om emotie. Als je dan nog eens weet dat het geluid in de Kapel ondraaglijk hard stond, besef je dat we dit optreden voortijdig verlieten.

Gelukkig waren er nog Duitsers om wat verandering in de zaak te brengen: The Germans dus. Geen echte Duitsers maar gewone Belgen uit de Vlaanders. De obligate Hitlergroeten van de vroegste zatlappen werden gelukkig snel achterwege gelaten toen The Germans aan hun set begonnen. En die set was een ideale opwarmer voor het optreden van Sonic Youth dinsdag. Vooral het laatste, epische nummer was enorm imponerend: traag begin, gestage opbouw om uit te barsten in een noisegolf met crescendo duellerende gitaren. Straf!

Straf is ook het minste wat je kan zeggen van Logh. De Zweden zijn stilaan het huisorkest van Rock Olmen aan het worden (nou ja) en stonden perfect geprogrammeerd in de Kapel. De liedjes van Logh kan je het best catalogeren onder de noemer 'schone muziek'. Live kwamen de gitaren wat meer op het voorplan ten voordele van de piano en dat kwam de set ten goede. Krachtige post-rockuithalen, ingetogen momenten als 'Death to My Hometown' en een gitarist die verdacht veel op Axl Peleman leek: meer moet dat niet zijn op een mooie zomeravond.

Headphone kan z'n naam beter veranderen in Radioheadphone. Gelukkig ben ik Radioheadfanatic en stoorde die overduidelijke invloed dus niet. 'Ghostwriter' is en blijft een schijf en volgens wat ik hoorde van hun set hebben ze er zo nog een stuk of twee in de wachtkamer. Een groep om in de gate te houden.

Ik zie mezelf nog niet zo snel naar The Black Box Revelation luisteren op plaat, maar wat ze live lieten zien was bepaald indrukwekkend. Ze speelden überstrak (met The Germans en Johnny Berlin op de affiche mag er al eens een germanisme worden bovengehaald) en zijn nu al een echte headliner. Het meeste respons kwam er uiteraard op 'Gravity Blues' en vooral 'I Think I Like You', maar met slechts een plaat onder de arm konden ze toch al een hele set begeesteren, wat voor zo'n jonkies zeker geen evidentie is. Rock 'n' roll uit de ouw castrol, om het met de woorden van een gekke Olmenaar te zeggen.

Nog even dit: wat een domme, domme, domme mensen zijn er toch. Zoals dat foorwijf (een pejoratieve term die slechts in enkele welomlijnde gevallen op zijn plaats is, dit was een schoolvoorbeeld van zo'n geval) dat bij Logh voor ons stond en het maar niet kon begrijpen dat niemand uit de bol ging. Er is een tijd en plaats voor alles, mens, maar als je het verschil niet ziet tussen een elektro-dj en een groep als Logh, wel, you fail at life. En nee, d'er is 'niemand dood of zo', maar als je zo had blijven zagen had daar wel voor gezorgd kunnen worden. Zo, dat lucht op.

Soundtrack van deze post: M83 - Dead Cities, Red Seas & Lost Ghosts.

for those of you who think the new bloc party single sucks...

2008-07-30T22:29:00.000+02:00

You're wrong! It grows on you, it really does. Also, a song with lyrics like the following has to be good.

When I saw you last night, I wanted to say,
`Run away with me, away from the cynics
That this could be the start of something truly real`
But all that I could say was, `hey`,
Was, `hey`, was, `hey`, was, `hey`

<3

That's all.

the past is a grotesque animal

2008-07-28T20:52:00.001+02:00

I challenge everyone to find a song with more touching one-liner-lyrics than this one by of Montreal:

The past is a grotesque animal
And in its eyes you see
How completely wrong you can be
How completely wrong you can be

The sun is out, it melts the snow that fell yesterday
Makes you wonder why it bothered

I fell in love with the first cute girl that I met
Who could appreciate Georges Bataille
Standing at Swedish festival discussing "Story of the Eye"
Discussing "Story of the Eye"

It's so embarrassing to need someone like I do you
How can I explain, I need you here and not here too
How can I explain, I need you here and not here too

I'm flunking out, I'm flunking out, I'm gone, I'm just gone
But at least I author my own disaster
At least I author my own disaster

Performance breakdown and I don't want to hear it
I'm just not available
Things could be different but they're not
Things could be different but they're not

The mousy girl screams, "Violence! Violence!"
The mousy girl screams, "Violence! Violence!"
She gets hysterical because they're both so mean
And it's my favorite scene
But the cruelty's so predictable
It makes you sad on the stage
Though our love project has so much potential
But it's like we weren't made for this world
(Though I wouldn't really want to meet someone who was)

Do I have to scream in your face?
I've been dodging lamps and vegetables
Throw it all in my face, I don't care

Let's just have some fun
Let's tear this shit apart
Let's tear the fucking house apart
Let's tear our fucking bodies apart
But let's just have some fun

Somehow you've red-rovered the gestapo circling my heart
And nothing can defeat you
No death, no ugly world

You've lived so brightly
You've altered everything
I find myself searching for old selves
While speeding forward through the plate glass of maturing cells

I've played the unraveler, the parhelion
But even apocalypse is fleeting
There's no death, no ugly world

Sometimes I wonder if you're mythologizing me like I do you
Mythologizing me like I do you

We want our film to be beautiful, not realistic
Perceive me in the radiance of terror dreams
And you can betray me
You can, you can betray me

But teach me something wonderful
Crown my head, crowd my head
With your lilting effects
Project your fears on to me, I need to view them
See, there's nothing to them
I promise you, there's nothing to them

I'm so touched by your goodness
You make me feel so criminal
How do you keep it together?
I'm all, all unraveled

But you know, no matter where we are
We're always touching by underground wires

I've explored you with the detachment of an analyst
But most nights we've raided the same kingdoms
And none of our secrets are physical
None of our secrets are physical
None of our secrets are physical now

if you're so very entertaining, then why are you on your own tonight?!

2008-07-26T13:32:00.002+02:00

I've recently decided that The Smiths may be the best pop band to have ever walked on the surface of this earth. Yeah, I know I'm far to easy in handing out these best-thing-ever-labels. I guess you'll have to live with that. The very rare thing about this band is that they both have a very talented lyricist in Morrissey and an excellent guitarist in Johnny Marr. In fact, Marr's typical jangly guitar sound is so memorable and catchy that it will ensure that the songs will get stuck in your head for hours, days, weeks and months. Before you know it, you're yelling 'I would go out tonight / But I haven't got a stitch to wear' when you're riding your bicycle through the city. Yes, that one's from experience. 'This Charming Man' is a great song to sing along to, but my favourite from The Smiths is probably 'I Know It's Over'. Or 'Ask'. Or 'How Soon Is Now?'. Or 'Panic'. Picking just one is like choosing between sleep and music. I.M.P.O.S.S.I.B.L.E. Soo, 'I Know It's Over'. It's probably a bit too angsty and selfdegrading for my own good but I'm a sucker for that kind of stuff. That's just how I roll. To quote Donnie Darko: 'I am pretty- I'm, I'm pretty troubled and I'm, I'm pretty confused. But I... and I'm afraid. Really, really afraid. Really afraid. But I... I... I think you're the fucking Antichrist. ' That last sentence has nothing to do with it, but it's still pretty cool, isn't it?! So yeah, back to the music. Here's a live version from The Smiths' heyday. The performance is a bit iffy, but the music is good, so you should give it a look:

Ára Bátur

2008-07-24T19:00:00.001+02:00

Sigur Rós' new album 'Með suð í eyrum við spilum endalaust' may not be their best work to date, it contains some rather magical moments. Yesterday I was listening to it in my bed with quality headphones and I couldn't help myself but cry at the utter beauty that is 'Ára Bátur'. I know Sigur Rós has already written some classics but 'Ára Bátur' has the quality to be their defining masterpiece. Yes, it's that perfect. I'd kill to see them play this work of bliss at Pukkelpop although I'm not sure how I will react. If I ever need to prevend someone from commiting suicide I'll play him/her this song to show him/her how absolutely gorgeous live can be.

atlas madness

2008-07-22T23:42:00.004+02:00

Omdat we Koergekweel en Mestival bezwaarlijk echte festivals kunnen noemen, kreeg Rock Herk de eer om onze festivalzomer feestelijk te openen. En dat gebeurde naar Herkse traditie met een eigenwijs alternatieve affiche om duimen, vingers en, waren we iets leniger, mogelijk ook tenen bij af te likken.

Het Welshe zootje ongeregeld van Future of the Left mocht ons als eerste verblijden. De opvolger van McLusky deed dat door met het geweldige 'Wrigley Scott' meteen de toon te zetten voor een set vol pure rock 'n fuckin' roll en absurde lyrics. 'Woody was a wizard / Janie was an elf / And when they got together / They only ate sausage / Sausage on a stick!' is daar een uitstekend voorbeeld van, en het hoeft niet te verbazen dat de glimlach op ons gezicht niet weg te krijgen was. Echt op dreef kwam Future of the Left toen zanger Andrew Falkous zijn gitaar inruilde voor een keyboard en de typische, springerige riedeltjes op het publiek losliet. Uiteraard moeten we er pro forma bijvermelden dat 'Manchasm' het absolute hoogtepunt was en dat 'My Gymnastic Past' de rest van de dag luidkeels werd gezongen ('WAVE WAVE WAVE I DON'T WANNA WAVE WAVE, I DON'T WANNA WAVE WAVE, I DON'T WANNA WAVE AT THEM').

Daarna was het met Red Sparowes tijd om te post-rocken. De mannen hebben een Isislid in de rangen en dan weet je dat ze een patent hebben op intense en sferische soundscapes. Ondanks technische problemen halverwege speelden de Sparowes een degelijke set. Hoogtepunten noemen zou gezien de lange titels een beetje knullig overkomen en een aanzienlijke plaats innemen in deze review, maar omdat we soms best wel eigenzinnig zijn doen we het toch. 'Like the Howling Glory of the Darkest Winds, This Voice Was Thunderous and the Words Holy, Tangling Their Way Around Our Hearts and Clutching Our Innocent Awe' was een epische trip en copybook post-rock. Omdat Red Sparowes weinig echte climaxen inbouwen in hun nummers was de set net iets te vlak om vijftig minuten te boeien, maar dat is al echt spijkers op laag water zoeken.

Phosphorescent ruilt live zijn rustieke americana/alt-country in voor het wat hardere werk met meer nadruk op gitaren. Zijn laatste worp 'Pride' is al enkele weken vastgeroest op onze iPod en het hoeft dan ook niet te verbazen dat vooral de nummers uit die plaat inponeerden. Het werkelijk wonderlijk mooie 'Wolves' bijvoorbeeld waarop zanger Matthew Houck op z'n breekbaarst de woorden haast in je oren fluistert. Of het met bijna evenveel pracht overladen 'Cocaine Lights' dat zoveel emotie bevat dat het haast pijnlijk wordt om te beluisteren: 'in the darkness / after the cocaine lights / I will miss you / more than ever'. Toch zouden wij Phosphorescent graag eens aan het werk zien in een intiemere omgeving. Ideetje voor de nieuwe programmator van Trix misschien?!

Al een gans jaar moeten we aanhoren wat een spektakel we mistten toen we vorig jaar op Pukkelpop M.I.A. verkozen boven Battles. Door de aanwezigen werd dit optreden, net als het optreden in het Stuk in Leuven overigens, overladen met de meest indrukwekkende superlatieven. We waren dan ook maar wat blij dat de mathrockgroep dit jaar terug de weg naar de Belgische festivalweides vond. En het moet gezegd, de commentaren waren niets overdreven. Gedurende een klein uur blies Battles alles weg. De repetitieve mathstructuren dreunden en werkten op ieders dansspieren. Stil blijven genieten was simpelweg onmogelijk. Het allesverpleterende 'Atlas' werd zo imponerend strak gespeeld dat woorden moeilijk te vinden zijn, zelfs voor een aspirant-journalist die van woorden vinden toch zijn beroep wil maken. Ook het aanstekelijke 'Leyendecker', met een hoofdrol voor de minstens tienarmige drummer, en 'Race: In' lieten de toeschouwers met hun kaken op de grond achter. Battles is een ongekende livesensatie die je gezien moet hebben voor je sterft.

The Enemy had ondertussen afgezegd en zo werd een geslaagde editie van Rock Herk afgesloten met drum'n'bass-setjes van Roni Size en Murdock.

Soundtrack van deze post: Nina Nastasia - On Leaving en Confuse the Cat - New Medicine

1 2 3 4

2008-07-21T21:24:00.002+02:00

Watch this. Best. Thing. Ever.

PS. Gemakzucht en luiheid houden me nu nog tegen, maar eens ik die overwonnen heb mag je een verslag van Rock Herk verwachten.

high fidelity

2008-07-09T17:40:00.001+02:00

What came first, the music or the misery? People worry about kids playing with guns, or watching violent videos, that some sort of culture of violence will take them over. Nobody worries about kids listening to thousands, literally thousands of songs about heartbreak, rejection, pain, misery and loss. Did I listen to pop music because I was miserable? Or was I miserable because I listened to pop music?

#29: Bat For Lashes - Fur and Gold (2006)

2008-07-05T13:10:00.002+02:00

Being one of the new favourites from Radiohead's Thom Yorke, Bat For Lashes was destined for success. 'Fur and Gold' is one of the best debuts of recent years. The Brighton-based singer-songwriter (born as Natasha Khan, good thing she chose an artist name) blends haunting folk, melancholy and a pinch of pop into an original mix. Comparisons to Cat Power, Kate Bush and Björk are logical but not always fair. Because Bat For Lashes is so much more than just a copy. Her lyrics are sharp and touching: Sarah, I want to be like you. / Sarah, sometimes I want to live like you / Sarah, so I know how it feels not to feel. The atmosphere in songs like 'What's a Girl to Do?' (perfect pop), 'Horse and I' and 'Bat's Mouth' is so overwhelmingly beautiful it makes me want to take the next boat to Brighton and marry this woman. I have to admit: sometimes the record is too arty for the sake of it, but with so much promise shown, I'm willing to cover that with the cloak of charity.

trying to find the perfect match between pretentious and pop

2008-07-03T22:40:00.001+02:00

Looks like I've got a taste for making tiny little mixtapes. Yesterday I made another one. This one is rather personal so I'm not going to give descriptions for the songs (also: I'm lazy). Yeah, I know I broke Nick Hornby's rule (see last post) twice.

side a

Los Campesinos! - It Started With a Mixx -

Cat Power - Could We

Klima - You Make Me Laugh

Of Montreal - Bunny Ain't No Kind of Rider

Mystery Jets - Flakes

Explosions in the Sky - The Only Moment We Were Alone

Bloc Party - Plans

The Go! Team - Junior Kickstart

side b

Arcade Fire - Wake Up

Mystery Jets - Young Love

Belle and Sebastian - Get Me Away From Here, I'm Dying

Stars - Personal

Emily Haines & the Soft Skeleton - Winning

Cat Power - Good Woman

Radiohead - How to Disappear Completely

Needless to say the receiver was over the moon with it which made me very, very happy. You happy few know who I'm talking about. Here's a live version of Cat Power's 'Could We', the tape's centrepiece (although it's the second song):

the lost art of making mixtapes.

2008-06-30T19:05:00.002+02:00

Recently, someone asked me to make him a mixtape. Mixtapes are cool as fuck and remind me of my childhood. And High Fidelity! One of my favourite novels/films. Here's a quote:

"To me, making a tape is like writing a letter. There's a lot of erasing and rethinking and starting again. A good compilation tape, like breaking up, is hard to do. You've got to kick off with a corker, to hold the attention (I started with "Got to Get You Off My Mind," but then realized that she might not get any further than track one, side one if I delivered what she wanted straightaway, so I buried it in the middle of side two), and then you've got to up it a notch, or cool it a notch, and you can't have white music and black music together, unless the white music sounds like black music, and you can't have two tracks by the same artist side by side, unless you've done the whole thing in pairs and...oh, there are loads of rules."

So yeah, here's the result:

side a

Battles - Race:in - post-rock on speed to start the thing off
120 Days - Sleepwalking - krautrockish song with amazing lyrics
Florence and the Machine - Kiss with a Fist - already promoted enough

Guillemots - Trains to Brazil - best song by one of my favourite bands

TV on the Radio - Wolf Like Me - already promoted enough

Neutral Milk Hotel - In the Aeroplane over the Sea - with lyrics like 'but for now we are young, let us lay in the sun and count every beautiful thing we see' it's great for the summer, has some very cool weird noises

Of Montreal - Bunny Ain't No Kind of Rider - from the same Elephant 6 collective as Neutral Milk Hotel, psychedelic and fun

Future of the Left - Manchasm - great to sing along to

My Latest Novel - When We Were Wolves - the Scottish answer to Arcade Fire

Les Savy Fav - The Sweat Descends - post-punk heroes play very tight

Broken Social Scene - Swimmers - summery song, vocals by Emily Haines and a great lyric: 'if you always get up late, you will never be on time'

Sonic Youth - Kool Thing - a good mixtape needs some Sonic Youth

side b

Phosphorescent - Wolves - even better than internet hype Bon Iver

Fleet Foxes - White Winter Hymnal - americana with very cool vocal harmonies

Cat Power - Metal Heart (Moon Pix Version) - one of the loneliest songs ever recorded, you can almost literaly feel Chan's pain

Jens Lekman - Maple Leaves - Jens' lyrics are great as always

Keren Ann - Right Now & Right Here - cute voice, nice strings, the choir in the end is fuckin' life-affirming

Lightspeed Champion - Galaxy of the Lost - London based singer-songwriter, nice backing vocals by Emmy the Great

Múm - Weeping Rock, Rock - this song sounds exactly like the title promises

Joanna Newsom - Monkey & Bear - Joanna's quirky voice, the excellent instrumentation and lyrics about a monkey and bear in love make this song nine and a halve minutes of pure bliss

Emily Haines & the Soft Skeleton - Winning - what's better to end a mixtape than the soothing voice of sweet Emily

#30: TV on the Radio - Return to Cookie Mountain (2006)

2008-06-22T13:19:00.001+02:00

'Return to Cookie Mountain' is the second album from the Brooklyn-based (isn't everyone, nowadays?!) TV on the Radio. This album is like a puzzle that clicks together after a while and gets better with every listen. It's experimental and challenging without being pretentious. Obvious standout-track is 'Wolf Like Me', a dark, upbeat rocksong. It's catchy and raw, and one of the best singles from recent years. 'Wolf Like Me' will drag you into this album, but the other songs will make you stay. They are less upbeat but will slowly claw their way in to your heart. The vocal harmonies and the dense structure of layer upon layer reveal their beauty only after a few listens. 'Province' (a collaboration with David Bowie) is a hopeful song about love: Love is the province of the brave. 'I Was A Lover' is less optimistic: I was a lover, before the war. Also: And we don't make eye contact / When we have run ins in town / Just a barely polite nod and look at stairs towards the ground. The album closes with the epic 'Wash the Day Away'. It is noisy and exciting and leaves you with one wish: to listen again.

So... another list!

2008-06-22T12:33:00.001+02:00

Since this is mainly a music blog and I haven't posted any musicrelated stuff lately, I decided to make another list. This time of my favourite ever albums. These are the albums I enjoy from the first to the last second. I have rated them based on MY enjoyment. I don't want a generic NME-list of critically aclaimed albums.

You might notice a heavy bias towards 00s' albums but hey, I am a child of my time and 83,5% of my music is from the noughties (please don't ask me how I know this).

kleine, fijne dingen

2008-06-21T11:51:00.000+02:00

Na mijn ergernissen van even geleden, nu een lijst van kleine, fijne dingen die m'n dag kunnen maken:

-een berichtje krijgen voor je verjaardag van iemand die je al een tijdje niet meer zag en waarvan je niet onmiddellijk een berichtje verwachtte

-handgeschreven brieven krijgen (al eeuwen geleden)

-onverwacht een liedje horen dat perfect je gemoedstoestand weergeeft

-'s avonds alleen wandelen in het historisch centrum van Antwerpen

-échte mails krijgen van mensen die je kent

-mensen die oprecht en enthousiast zijn over iets, het maakt dan niet zo veel uit wat dat iets is

-dammen in 't Lastig Portret

-mooie meisjes die ook nog eens intelligent zijn, én vriendelijk tegen je doen

-eten dat voor je gemaakt wordt, al is het maar een boterham met kaas

-bizarre/absurde conversaties over 'IJsland'

-dromen!

-slapen, op alle momenten en op alle plaatsen

-een lange, warme douche

-een uitgebreide sterrenhemel wanneer je naar huis rijdt van uitgaan

-naast iemand zitten en kunnen zwijgen

-een liedje horen en spontaan beginnen te dansen

-leuke woorden

-moeilijke woorden gebruiken in alledaagse conversaties

-het moment dat je een goed boek dichtslaat omdat het uit is

-een liedje waarvan je dacht dat alleen jij het kende horen in een openbare omgeving (café, ...) of op de radio

-naar mensen kijken

-wakker worden, uit het raam kijken en merken dat er een dik sneeuwtapijt ligt

-regen horen op je dakraam wanneer je in je bedje ligt

-onweer

-subtiele woordspelingen, of mensen die in het station van Antwerpen bij alle reclameborden de Clearchannel in 'Liarchannel' veranderen

-wanneer je al je werk gedaan hebt en even aan niets moet denken

-een knuffel krijgen

-een van je lievelingsalbums beluisteren nadat je het een tijdje niet meer hoorde, én het nóg beter vinden dan de vorige keer

-lucid dreaming

-bedankt worden omdat je de deur openhoudt voor iemand die je niet kent

-lang opblijven om muziek te beluisteren

-voorgelaten worden aan de kassa omdat je maar enkele dingen koopt (of andersom)

-wandelen in een bos

-wanneer je alleen wandelt in een stad en lichtjes de weg kwijt bent: zelf de weg terugvinden

-een open haard

-wakker worden en je realiseren dat het weekend is

<3<3<3

Happy Birthday to Me (Jun. 20)

2008-06-20T13:38:00.001+02:00

Listening to Bright Eyes' 'Happy Birthday to Me (Feb. 15)' is a traditional habbit on my own birthday (today! this is not a hint...). The song is a bit sad (eufemism for fuckin' depressing) and although I feel quite light-hearted, it was good to hear it again. Because it's utterly beautiful and has a very clear and important message. I love it with all of my heart. You should too.

Here are the lyrics and some crappy fanmade video I found on YouTube:

All eyes on the calendar

Another year I claim of total indifference

To here, the days pile up

With decisions to be made, I'm sure all of them were wrong

Into this song I send myself

And with these drinks I plan to collapse

And forget this wasted year, these wasted years

Devoted friends, they disappear

And I'm sorry about the phone call and needing you

Some decisions you don't make

I guess it's just like breathing or not wanting to

There are some things you can't fake

I guess that it's typical

To cling to memories you'll never get back again

And to sort through old photographs

Of a summer long ago or a friend that you used to know

And there below

His frozen face

You wrote the name and that ancient date, that ancient date

And you can't believe that he's really gone

When all that's left is a fucking song and

I'm sorry about the phone call; and waking you.

I know that it is late,

But thank you for talking, because I needed to.

Some things just can't wait.

Soundtrack to this post: Mystery Jets - 21

jump?!

2008-06-18T23:59:00.003+02:00

Als ik in de auto stap is het eerste wat ik doe een fijn muziekje opzetten. Iets met een leuk ritme of zomerse gitaartjes is ideaal. Zo ook vandaag. Eject, en wat tref ik aan? Een of andere jumpstyle-cd. Mijn gezicht vertrekt en ik begin te vloeken op de marginaliteit van dit object en hoe deze geluiden (ik weiger het muziek te noemen) inferieur zijn aan alles wat ooit op band gezet is, inclusief de Crazy Frog.

Moeder de vrouw, nul muzikale achtergrond, probeert me wat de bedaren door te zeggen dat het ieder's eigen keuze is en dat het allemaal subjectief is. Normaal een stelling waar ik volledig achtersta, maar in dit geval raak ik nu pas echt op dreef...

"Ten eerste is het niet de keuze van mijn zus om naar leeghoofdige jump te luisteren, maar van haar hersenloos vriendje, en ten tweede: nee, dat is niet allemaal subjectief, als je het verschil niet hoort tussen jump en pakweg Arcade Fire heb je waarschijnlijk geen oren. Jump is het laagste wat de mensheid ooit voortgebracht heeft, zelfs lager dan de Holocaust."

Stilte.

Maar hey, denk ik even later. Laat ik de woorden van mijn moeder maar eens in haar gezicht terugkegelen. Ik bekijk de zelfgemaakte compilatie-cd'tjes die ik bewaar in een mapje en beklaag me dat ik geen hardcore, techno, Joanna Newsom of 65daysofstatic bijheb.

My Bloody Valentine dan maar. Ik draai nog even aan de volumeknop. Geen reactie. Even 'Declare Independence' van Björk proberen. Een grijns verschijnt op mijn gezicht wanneer ik de noise hoor openbreken.

Moeder is onvermurwbaar. Ik probeer het met 'Atlas' van Battles en om extra irritatie te kweken speel ik de drumpartijen al luchttrommelend na. Normaal zou ze nu al lang gevraagd hebben om 'dat lawaai wat stiller te zetten' maar ze vertikt het. Ik schuif Future of the Left in de cd-speler en kweel vrolijk mee: Colin was a pussy, a very pretty pussy.

De reactie blijft uit en mijn opties minderen. Ook Crystal Castles, M83 of Fugazi hebben weinig effect. Opeens heb ik een geniaal plan: Godspeed You! Black Emperor. Ouders begrijpen niets van post-rock. Ze snappen het niet. Waarschijnlijk omdat ze niets kennen uit 'de goede oude tijd' dat er op lijkt. Laatste poging dan maar.

Moedeloos zet ik een liedje van Jens Lekman op. Ik geef me over.

((PS.Sommige details van dit verhaal zijn of zijn niet lichtjes aangedikt.))

Your Bloody Valentine?! My Bloody Valentine!

2008-06-14T23:07:00.001+02:00

Yesterday, shoegaze heroes My Bloody Valentine played their first gig in 16 years. I think the setlist looks rather terrific:

'Only Shallow' / 'You Never Should' / 'Honey Power' / 'I Only Said' / 'Cigarette In Your Bed' / 'Thorn' / 'Nothing Much To Lose' / 'To Here Knows When' / 'When You Sleep' / 'Slow' / 'Blown A Wish' / 'Soon' / 'Feed Me With Your Kiss' / 'Sueisfine' / 'You Made Me Realise'

All the classics are there: Only Shallow! To Here Knows When! Blown A Wish! Soon! I'm still gutted that the Irish band didn't announce any festival shows in Belgium. Was hoping for them to play Pukkelpop but since the headliners are already confirmed, I don't think there's much hope left.

Shoegaze's defining album 'Loveless' is one of my favourites ever, and I think you should hear this album at least once before you die. Opener 'Only Shallow' has some weird but awesome noises in the beginning and is the closest you get to hot, hot sex without actually having hot, hot sex. If that doesn't convince you to listen to the song, I don't know what will:

Auf Wiedersehen Schweiz

2008-06-12T12:02:00.002+02:00

Tijdens een groot voetbaltoernooi zonder de Belgen (dit is een pleonasme, niet?!) ontwikkel je haast automatisch sympathie voor een of ander land waar je voor de rest niets mee te maken hebt. Zo konden onder andere Kroatië, Ierland, Ghana en Australië in het verleden al op mijn support rekenen. Deze keer heb ik het wel voor de Zwitsers. Niet het meest sexy voetballand, hoor ik je zeggen, maar met hun ongebreidelde aanvalsdrang konden ze mij alvast bekoren. Als je ze nog niet zag spelen geloof je het waarschijnlijk niet, maar ze hebben ook een uitstekende ploeg: een modern middenveld met Fernandes en Inler (don't worry, ik kende die gasten ook niet), technisch vaardige spitsen met Derdiyok en Vonlanthen en een vechtlust die perfect belichaamt wordt door de geweldige Ludovic Magnin (deze foto typeert 'm helemaal).

Het is dan ook doodjammer dat Zwitserland na twee wedstrijden en nul op zes al uitgeschakeld is. Vooral omdat het veel meer verdiende! Tegen Tsjechië waren de Zwitsers negentig minuten lang de betere ploeg en de 0-1 eindscore deed de waarheid geweld aan. Ook tegen de Turken verdienden ze meer dan een 1-2 nederlaag, die er trouwens pas in de toegevoegde tijd kwam. Op de beslissende momenten ontbrak het hen vooral aan scorend vermogen en een tikkeltje geluk. Dat speelt nu eenmaal mee in het voetbal en zo mag ik op zoek naar een nieuwe favoriete ploeg. De Duitsers dan maar?

Soundtrack van deze post: M83 - Dead Cities, Red Seas & Lost Ghosts. Bekijk het geniale 'Run Into Flowers' hieronder:

gerechtigheid?! leedvermaak?!

2008-06-11T20:46:00.001+02:00

Dit kon ik jullie niet onthouden:

BON JOVI-TICKETS AAN LAGERE PRIJZEN

Bon Jovi treedt zaterdag op in het Koning Boudewijnstadion in Brussel. De zwakke voorverkoop doet de organisatoren kiezen voor een noodoplossing. Op het internet biedt Lion Productions via een "wedstrijd" kaartjes aan voor 25 euro, een derde van de prijs.

"Dit wordt door het management opge- drongen", zegt Ludo Swennen van Lion Productions in de Concentra-kranten. "We wilden dit niet eerder doen om mensen die meer betaalden niet boos te maken."

Bon Jovi scoorde met nummers als "Bed of roses" en "Always".

Bron: teletekst één

PS. Kele Okereke = held:

Do you want my side, my side of the story?!

2008-06-11T00:05:00.004+02:00

Eerst even dit: België, wake up! Het optreden van de geweldige Guillemots in de Orangerie van de Botanique kende maar een magere opkomst. Wanneer gaat we deze prachtgroep eindelijk massaal ontdekken en koesteren, want dat ze dat verdienen staat buiten kijf.

Nochtans begonnen ze maar slapjes aan hun optreden. Nummers als 'Made Up Love Song #43' en 'Clarion' die op plaat weten te begeesteren, misten live wat bezieling. Ook 'Last Kiss', gezongen door de bloedmooie, Braziliaanse contrabassiste kon het tij niet keren. Gelukkig duurde dit niet lang: de kippenvelballads 'Falling Out of Reach', 'Words' en vooral 'If the World Ends' overtuigden wel. Het absolute keerpunt was misschien wel 'We're Here'. Fyfe Dangerfield speelde dit nummer ingetogen solo op zijn akoestische gitaar en kon daarbij zijn vocale kwaliteiten uitgebreid tonen. Het concert zou daarna geen enkel minder moment meer kennen.

Waar eerst vooral de rustigere nummers de hartjes aan diggelen sloegen, was het daarna aan de upbeatnummers om terug een lach op het gezicht van de aanwezigen te toveren. Single 'Get Over It' bijvoorbeeld, dat schippert tussen noise en melodie zonder ooit de koers te verliezen. Of 'Kriss Kross', een rollercoaster van een song die minstens vijftig ideeën bevat en toch niet overladen klinkt. Wat Guillemots interessant maakt is dat ze de nummers niet per se willen spelen zoals op plaat. Dan staat de gekke drummer opeens te zwaaien met een gigantische koebel, om maar iets te noemen. Of Dangerfield die al meppend op een scheel van een vuilnisbak een polonaise opstart in de zaal.

De absolute kleppers kwamen er pas in de bis. 'Trains to Brazil' is een song over de aanslagen in Londen en een geliefde verliezen en slaagt er toch in optimistisch te klinken. Voor mij is dit het beste popnummer van de laatste 'tig jaar. Live kunnen ze natuurlijk geen heel orkest meenemen en dus klint het nummer wat meer stripped down. Zo zingen Fyfe en de Braziliaanse schone de blazersarrangementen: verdienstelijk, maar niet hetzelfde als op plaat. 'Sao Paolo' mocht het optreden op epische wijze afsluiten. Het zijn eigenlijk minstens drie nummers in elkaar en gaat vlotjes over de tien minuten. Guillemots op zijn best.

edit: de Braziliaanse schone blijkt een Canadese te zijn. De gitarist is Braziliaans.

Deze liveopname van 'Sao Paolo' voor de electric proms is geweldig. Guillemots worden geruggesteund door een volledige symfonie en dat is een absolute meerwaarde voor de muziek:

Soundtrack van deze post: Sigur Rós - með suð í eyrum við spilum endalaust

a kiss with a fist is better than none

2008-06-07T17:53:00.001+02:00

Wie deze blog op (semi-)regelmatige basis volgt, weet dat ik onvoorwaardelijk hou van Florence and the Machine. Hier schreef ik een eerste keer over haar. Dat was januari. Ondertussen heeft Florence er een tour met MGMT opzitten en maandag komt haar nieuwe en ronduit geweldige single 'Kiss With a Fist' uit.

Dat Florence een vreemde relatie heeft met geweld bleek al uit 'Girl With 1 Eye': I took a knife / and cut out her eye. In 'Kiss With a Fist' gaat ze nog een stapje verder: I broke your jaw once before / I smashed your blood upon the floor / You broke my leg in return / So I sit back and watch the bed burn. Dat bed had ze even voordien zelf in de fik gestoken.

'Kiss With a Fist' is het eerste nummer van Florence and the Machine met een ietwat poppy productie en de gitaarriffjes nemen een prominentere plaats in dan bij haar demo's. Toch behoudt Florence haar edge.

Zoals het hoort heeft een geweldige single ook een geweldige videoclip:

we could start a basement band

2008-06-06T11:48:00.000+02:00

This little message just made my day. That's all.

ergernissen

2008-06-05T23:04:00.004+02:00

Tijdens de examens durven de ergernissen al eens oplopen. Deze staan alvast hoog op mijn lijstje:

->de cursus 'printmedia in Vlaanderen'! Hoe vaag kan een cursus opgebouwd zijn? Het kan mij bovendien geen moer schelen wie de hoofdredacteur van pakweg De Tijd is, en als ik het zou willen weten zoek ik het wel op ('t is een zekere Frederik Delaplace voor de geïnteresseerden, waarschijnlijk een strak-in-het-pak-stekende yuppie).

->slechte muziek zonder ziel! 't Stad hangt vol met affiches van een optreden van Bon Jovi. Elke keer als ik er een poster van zie hangen wil ik hem verscheuren en ritueel verbranden.

->de uitdrukking 'what doesn't kill me, makes me stronger' en mensen die 'm gebruiken! Grootste. Zever. Ooit.

->mensen die de zinnetjes "ja ja" of " 't Is allemaal iets" gebruiken wanneer ze niets te zeggen hebben! Er is niets mis met stilte dus als je niets te vertellen hebt: zwijg.

->het café dat ik altijd passeer op mijn avondlijke wandeltochtjes en dat het nodig vindt om loeiharde, foute disconummers te spelen (vandaag: Waterloo van ABBA)! Die wandelingen dienen om mij te ontspannen, niet om mij nog meer te ergeren. Logisch gevolg van foute disco: wanhopige, onhippe veertigers en vijftigers. Als ik ooit zo word, please shoot me.

Maandag heb ik mijn laatste examens, dus vanaf dan mag je weer leuke zonnige zomerpostjes verwachten.

Soundtrack to this post: Mogwai - Happy Songs For Happy People (how fuckin' ironic!)

summer's here, part two

2008-06-02T23:17:00.005+02:00

Yeah, you know the concept...

Noah and the Whale * Five Years Time

I've already promoted this song here, but it's too good to be left out of my summer playlist. I have to repeat myself: anyone who doesn't appreciate this song is a badass motherfucker who doesn't deserve ears.

Jens Lekman * Friday Night at the Drive-In Bingo

I have to admit: if I were a girl, I'd probably be infatuated with Jens. His lyrics are melancholic, cute and romantic at the same time. Especially this little jam softens my heart. I'm gonna gather up a few of my friends / as many fits into an army tent / just bring our savings and a bottle of wine to the Friday night's reversal of time! / this little south-west village shouldn't cost that much / maybe a handful of silver or a hundred bucks / we could have wild wild parties in that big old lodge and the windmill's perfect for movies and such / we could fake our deaths to get insurance money and take on hippie names / I'd be Snowphish, you'd be Sunny, we could start a little farm with little white bunnies / just cause watching them copulate is very funny.

Annie * Always Too Late

Annie is my queen of pop. Who needs Britney or Madonna, when you've got Annie. In a perfect world, cute girls with polkadot dresses would be dancing to her little ditties on the beach in the light of the setting sun. Afterwards, they'd go to the indie disco and dance the night away. The good thing about dreams is that everything is possible.

Belle and Sebastian * A Summer Wasting

Everthing about this song breaths summer. The music is sunny and catchy and the lyrics are just perfect.

Architecture in Helsinki * Heart It Races

A summer compilation without an Architecture in Helsinki track is not a good summer compilation. Fact!

Soundtrack to this post: Red House Painters - Red House Painters (Rollercoaster), and Cocteau Twins - Treasure.

summer's here

2008-06-01T23:04:00.004+02:00

For some strange, unexplainable reason I feel like writing in English. Don't ask me why, I don't know either.

Despite having exams, I've been in a good mood all week. Again, I can't really explain why. Maybe because the summer vacation is getting closer every day. I'm planning on making a summer playlist called 'summer in the city means cleavage cleavage cleavage' (courtesy of miss Regina Spektor). Here are some songs that will most definitely make the list:

Sigur Rós * Gobbledigook

This new song by Sigur Rós has such a summery feel, probably thanks to the tribal rhythmes. It makes me want to make a huge fire in my backyard, invite all my friends and throw the biggest party ever. The video is amazing as well (and contains loads of nudity, so go and see it, you perverted minds).

Minus the Bear * Pachuca Sunrise

Pachuca Sunrise has summer written all over. If this track doesn't deserve the title 'summer', then I honestly don't know which one does.

Battles * Atlas

The buildup in this song is simply mindblowing. Maybe you wouldn't immediately expect Atlas in a summer playlist but the energy it evokes can bring every garden party to live.

The Go! Team * Grip Like a Vice

Chosing just one Go! Team song for a summer playlist is probably like picking your favourite child. Their blend of action themes, cheerleader chants and hiphop has the ability to make me dance spasticly, wherever I am: in the bathroom, on a train or on the way to school. Those who've seen me dance get an idea of how absurd that looks.

Lucky Soul * Lips Are Unhappy

Lips Are Unhappy is a sunny indie pop song with a very 60s feel. The chorus is instant catchy with all those shake shake shimmies. Anyone who doesn't get a smile on his face upon hearing this song, probably doesn't have a heart, or maybe a cactus where his heart should be.

Au revoir (peut-être, la prochaine fois, j'écrirai en français)

Soundtrack to this post: Duyster!

gigs galore

2008-05-17T21:18:00.001+02:00

De voorbije anderhalve week was goed gevuld met optredens. Vanwege mijn legendarische luiheid heb ik echter nog geen verslag uitgebracht. Bij deze...

Van Krakow ben ik fan sinds ik ze vorig jaar zag op Rock Olmen. Toen ik ontdekte dat ze het voorprogramma van Rudy Trouvé zouden verzorgen, en met de fantastische cultuurcheques in het achterhoofd, moest ik dus niet lang twijfelen. Het 'Vlaamse Low' speelt een soort van slowcore met post-rockuithalen. In de Arenbergschouwburg komt de muziek van Krakow net iets minder tot haar recht dan in de intieme setting van de kapel van Olmen, maar dat neemt niet weg dat ze me weer wist te imponeren. Vooral wanneer de drie karakteristieke stemmen zich met elkaar verweven is het kippenvel nooit ver weg.

Voor Rudy Trouvé waren mijn verwachtingen niet al te hoog gespannen, maar hij verraste me aangenaam. De muziek was helemaal niet pretentieus, wat mijn bevooroordeelde ik verwachtte, en de man in kwestie bleek een droge komiek te zijn. Bovendien hadden we te maken met een uiterst getalenteerde groep. Hoogtepunt was ongetwijfeld 'One Day Our House Will Become So Heavy That It Will Sink Into The Earth', dat door de groepsleden à capella werd aangehouden, waarna er een geweldige muzikale uitbarsting volgde.

De volgende dag was het vertrouwde Trix weer het decor voor een avondje ongecompliceerd plezier met Matt & Kim. Op plaat klinkt het Amerikaanse duo verre van indrukwekkend: de originaliteit is vaak ver te zoeken. Live transformeren ze echter in een onstopbare sneltrein. Veel danken ze aan hun ongebreideld speelplezier. Zelden heb ik een band zichtbaar zoveel plezier zien beleven op een podium. Hartverwarmend. Ook na het optreden toonden Matt & Kim veel sympathie voor en interesse in hun fans.

Eergisteren was het tijd om twee grote Belgische beloften een kans te geven: Team William en Guernica. Team William veroverde onlangs de bronzen plak in Humo's Rock Rally en heeft een uitstekende livereputatie. Hooggespannen verwachtingen dus, maar de band loste die probleemloos in. Superstrak spel en een erg vermakende podiumprésence: deze jongeren gaan het ver schoppen.

Guernica maakt minder toegankelijke muziek, hey iemand moet het doen!, maar ook zij voeren een uitstekende liveshow op. De groep verkent de driehoek tussen Foals, Bloc Party en ...And You Will Know Us By The Trail Of Dead en doet dat goed. Vooral op het einde, toen de sound wat harder en atmosferischer werd, klonk dat erg sterk.

Geen foto's deze keer. Diezelfde luiheid.

Soundtrack van deze post: Wolf Parade - Apologies to the Queen Mary en Joanna Newsom - Ys.

François Sterchele

2008-05-09T19:23:00.004+02:00

De voorbije twee dagen gaat er maar één naam door mijn hoofd: François Sterchele. De dood van deze topspits treft de Club Brugge-familie recht in het hart en is het donkerste en moeilijkste moment uit mijn supportersleven. Morgen ga ik alvast naar Brugge, al heb ik geen ticket voor de wedstrijd, dat is het laatste eerbetoon dat ik hem kan brengen.

Cois, bedankt voor alle mooie momenten die je ons bracht, je doelpunten tegen Anderlecht en Cercle. Je guitige jongenslach, je neus voor doelpunten: we gaan je missen maar nooit vergeten. In onze harten leef je eeuwig voort.

Slaap zacht, Cois...

The Long Blondes @ VK

2008-05-04T12:30:00.005+02:00

Omdat de zin en de tijd de laatste maand op geen enkel moment samen aanwezig waren, heb ik deze blog wat verwaarloosd. Gelukkig was er het optreden van The Long Blondes vorige week, dat me verplicht om toch nog eens iets neer te typen.

Het was ondertussen al de derde keer dat ik de Sheffieldse band live aan het werk zag, maar zal ze me ooit vervelen? Als echte fanboy moet ik op deze vraag volmondig 'nee' antwoorden. Kate Jackson, de verrukkelijke frontvrouw van de Blondes, zag er zo mogelijk nog verrukkelijker uit dan de vorige keren en dat wil iets zeggen. Bij het eerste nummer 'Round the Hairpin', dat klinkt als een dreunende pretparkattractie (hey, een mens mag al eens een scheve vergelijking gebruiken!), daagde ze het niet zo talrijk opgekomen publiek een eerste keer uit. Met haar rug naar de zaal en haar benen lichtjes gespreid verzorgde ze het drumwerk. Dat ze daarbij, met dank aan het milimeterkorte broekje, haar indrukwekkende benen tentoonstelde was mooi meegenomen.

Andere hoogtepunten noemen zou zinloos zijn, maar omdat nu eenmaal alles zinloos is in het licht van de tijd doe ik het toch. 'Century' is glamoureuze discopunk die geurt naar Blondie en heb je misschien al eens op de radio horen passeren. 'Erin O'Connor' verwijst dan weer naar hun oude postpunky werk en gaat over een kerel die tijdens de seks met zijn vriendin aan een Brits topmodel, Erin O' Connor, jawel, denkt. 'You Could Have Both' is een van mijn persoonlijke favorieten en dat heeft het vooral te danken aan het gesproken duet: I was in full time education, when I got scared of the future / and I've only got a job so I wouldn't dissapoint my mother.

De nummers van het nieuwe album "Couples" werden goed ontvangen maar uiteindelijk waren het wel de oude hits die het publiek volledig gek kregen. 'Once and Never Again' bijvoorbeeld, over een vrouw die raad geeft aan een meisje. Ook het fantastische 'Giddy Stratospheres' en bisnummer 'Lust in the Movies' blijven moeiteloos overeind in dit rijtje. Toch kwam het absolute hoogtepunt van "Couples": 'Too Clever By Half', de op plaat al redelijk geweldige ballad werd live nog een niveau hoger getilt.

The Long Blondes bewezen met verve hun waarde als liveband en bevestigden moeiteloos hun status als een van mijn favoriete groepen aller tijden. Ze mogen dan al hun Gang of Four-achtige gitaren ingeruild hebben voor synths en experiment, het blijft onmiskenbaar dezelfde band.

'Fulwood Babylon' speelden ze spijtiggenoeg niet, maar dat belet me niet om het hier te posten. Gewoon, omdat meer mensen het moeten kennen:

declare independence!

2008-04-02T19:42:00.002+02:00

Ik zou eigelijk aan een scriptie moeten beginnen, maar bloggen is leuker. Uitstel is wellicht mijn middle name. Geen probleem. Alles komt goed.

Toen ik 'Declare Independence' van Björk voor het eerst hoorde, ging er vanalles door me heen. Ik herinner het mij nog goed. Het moet zowat een jaar geleden zijn. Net uit de trein gestapt in het station van Geel. Op weg naar stage. Opstoot van rebellie. Wat een boodschap! Declare independence! Pik de dingen niet van mensen die het niet goed met je voor hebben. En dan die muziek. Technonoise, ofzoiets. Totale hysterie, geweldig. Op het einde wordt Björk echt kwaad en dan wil je haar niet tegenkomen, geloof me. Hm, bij nader inzien wil ik ze zelfs dan graag tegenkomen.

Gezien de huidige situatie in Tibet, is het nummer wellicht relevanter dan ooit. Maar ik denk dat het voor iedereen een stimulans kan zijn. Bijt van je af. Declare independence. Don't let them do that to you.

walk away in silence

2008-03-28T19:11:00.002+01:00

De viereneenhalve minuut die 'Atmosphere' van Joy Division duurt, behoren wellicht tot de depressiefste uit de muziekgeschiedenis, maar dat maakt hen niet minder mooi. Ik bedoel: hoe droevig kunnen drums klinken? De synths gaan recht naar m'n hart en laten m'n armen keer op keer met kippenvel achter. Ook de donkere stem en dito lyrics van Ian Curtis bepalen de atmosfeer van dit hartbrekende nummer. In 2000 werd 'Atmosphere' door de luisteraars van John Peel verkozen tot beste nummer aller tijden en ook voor mij is het niet ver van die status verwijderd.

class of 2008: These New Puritans

2008-03-24T00:24:00.001+01:00

New rave is dood! Het genre dat vorig jaar als een orkaan door de muziekwereld ging, is nu uitgeraasd tot een licht briesje. Naast Klaxons, SHITDISCO en Hadouken! werd ook These New Puritans steevast genoemd als een van de vaandeldragers van new rave. Volkomen onterecht als je het mij vraagt. De snedige combinatie van post-punk en math rock van de Soutendse band doet me nog het meest denken aan Wire.

Het eerste album van These New Puritans heet 'Beat Pyramid', bevat 16 tracks (songs is in sommige gevallen een te groot woord) en klokt af op 35 minuten. Dat is minstens vijftien te veel. Mij lijkt het dat TNP wel materiaal had voor een sterke EP, maar toch besliste er een langspeler uit te puren. Jammer, want met momenten tonen de youngsters weldegelijk hun talent. In 'Elvis' bijvoorbeeld, een gejaagd nummer waarin zanger George Barnett z'n tekst niet zingt maar zenuwachtig schreeuwt. Ook 'Numerology (aka Numbers)' hoort thuis in het kransje van hoogtepunten van 2008. Dat niveau kan TNP dus niet aanhouden. Na een tijdje begint de plaat repetitief te klinken, een repetitiviteit die ruikt naar een gebrek aan ideeën. De artsy fartsy songtitels ('C. 16th +-', 'Infinity Ytinifni', 'H', '4') doen op dat moment geen goed aan de geloofwaardigheid. Conclusie: de potentie is er, aan de band om ze volgende keer beter aan te wenden.

Soundtrack van deze post (ideetje gepikt van de blog van Whiskas van ¡Forward, Russia!): 'Red', de nieuwe van Guillemots! Yes!

just like honey

2008-03-23T16:55:00.000+01:00

Nu mijn tophonderd blijkbaar op de lange baan is geschoven/definitief is afgevoerd, wordt het misschien tijd om enkele van m'n favorieten afzonderlijk in de spotlights te plaatsen. 'Just Like Honey' van The Jesus and Mary Chain is er daar zeker een van. Dit is een absoluut shoegaze anthem en The Jesus and Mary Chain een grote invloed van My Bloody Valentine. Zonder 'Psychocandy', het album waar dit nummer opstaat, ook geen 'Loveless'. Tot zover de geschiedkundige belangrijkheid, maar het is ook gewoon een ijzersterk nummer. Drie minuten volgestauwd met gitaren vol distortion, de vrouwelijke backing vocals die ergens halverwege etherisch invallen: dichter bij de klank van de hemel kom je niet.

Filmfreaks komt dit nummer misschien bekend voor. Het is de soundtrack van de afscheidscène van Lost in Translation. Regisseur Sofia Coppola gebruikt graag shoegaze in haar films en dit nummer kon niet beter gekozen zijn. Ervaren YouTubers kunnen zelfs een liveversie vinden waar Scarlett Johansson herself de backing vocals verzorgt, én, laten we daar eerlijk in zijn, verkracht.

Excuses voor de rommelige schrijfstijl, maar m'n verward- en vermoeidheid doen daar zeker geen goed aan.

Stuck on repeat

2008-03-09T13:24:00.006+01:00

Eén van de eerste echte knallers van het nieuwe jaar, en een megahit in de blogwereld, is ongetwijfeld 'Stuck on Repeat' van Little Boots. Little Boots is een samenwerking tussen Victoria, zangeres van Dead Disco, en één van de Hot Chip kerels en klinkt ook zo. Het komt wellicht in elke review van het nummer voor, maar omdat ik houd van cliches: 'Stuck on Repeat' zit ook echt stuck on repeat ten huize Tomasz. Het zeven minuten lange nummer verveelt geen seconde dankzij de subtiele electro distortion breaks en heeft het potentieel om dansvloeren te vullen en mensen in vervoering te brengen.

Het nieuwe project van Victoria voedt de geruchten dat Dead Disco wel eens voorgoed zou kunnen stoppen. Gelukkig drukken ze die geruchten zelf de kop in door op hun MySpace hun debuutplaat aan te kondigen. Een hele opluchting want de drie Leedse kunststudentes gelden voor mij als grote Britse beloften sinds ze anderhalf jaar geleden een reeks sterke singles de wereld instuurden (al zal mijn ongebreidelde liefde voor Leedse art studentes daar ook wel voor iets tussen zitten). In nummers als 'Automatic' en 'You're Out' mengt Dead Disco indie, post-punk, synthpop en electropop tot een fris geheel.

This Charming Man

2008-03-05T20:56:00.002+01:00

Sommige artiesten kan je onmogelijk in een vakje stoppen. Jens Lekman is er zo een. De Zweed croont als Frank Sinatra, zijn romantische en melancholische teksten doen denken aan The Magnetic Fields of Belle and Sebastian en zijn muziek is vaak majestueus of zelfs bombastisch. Bovendien ziet hij eruit als een combinatie van de ideale schoonzoon en een charmante Parijse straatmuzikant.

Vorige week vrijdag bracht hij een bijna volledig vrouwelijke begeleidingsband mee naar Trix (met een Zweedse tijger op drums). Dankzij deze uitstekende band en de samplebak van een zekere Viktor moest de livesound amper onderdoen voor het geluid dat sympathieke Jens op plaat produceert. Openingsnummers 'I'm Leaving You Because I Don't Love You' en 'The Opposite of Hallelujah' waren intentieverklaringen die konden tellen: niemand zou de zaal verlaten zonder vertederd te worden door de Zweed. Beide nummers komen van Lekman's vorig jaar verschenen plaat 'Night Falls Over Kortedalla', een album dat heel wat indiehartjes brak en -zieltjes won.

Er werd vooral materiaal geput uit 'Night Falls...', al kwamen er ook nummers aan bod van vorig album 'When I Said I Wanted to Be Your Dog' en EP-verzamelaar 'Oh You're So Silent Jens'. Een volgend hoogtepunt dat het vermelden waard is, kwam er in de vorm van 'A Postcard to Nina'. De hilarische tekst over een meisje dat vraagt aan Jens om haar verloofde te spelen zodat ze haar vader niet moet vertellen dat ze eigelijk van meisjes houdt, kreeg een al even hilarische uitbreiding.

Toen de set op haar eind liep, moest het beste eigelijk nog komen. In een eerste bis speelde de band nog twee nummers, waaronder het geweldige 'Friday Night at the Drive-In Bingo': We could fake our deaths to get insurance money / Take on hippie names, I'd be Snowphish, you'd be Sunny / We could get a little farm with little white bunnies / Just cause watching them copulate is very funny. Na die eerste encore kwam Jens Lekman nog twee keer terug om alleen met z'n gitaar een nummer te brengen. Vooral de eerste, een schitterende solo-uitvoering van 'Pocketful of Money', was zeer de moeite en vormde een orgelpunt om u tegen te zeggen.

Nicest Thing

2008-03-04T23:02:00.002+01:00

Kate Nash - Nicest Thing

ella ella

2008-02-29T16:43:00.002+01:00

Een van de eigenschappen die ik het meest appreciëer aan muziek is originaliteit. Het hoeft dan ook niet te verwonderen dat ik de cover van 'Umbrella' door Vanilla Sky niet kan uitstaan. Niet alleen is de versie van de poppunkers zwaar inferieur aan het origineel van Rihanna, het is ook verdomd gratuit. Een groep die zelf nog niets bewezen heeft en doorbreekt met een cover van een massieve zomerhit van nog geen jaar geleden. Uiteraard werkt het: de onzekere, ruggengraatloze pubertjes die schrik hebben om credibility te verliezen door toe te geven dat ze een nummer van Rihanna eigelijk wel kunnen smaken, uiten nu probleemloos hun liefde.

Geef mij dan maar the real deal van Rihanna. Op de Brit Awards bracht ze het nummer in samenwerking met de even geweldige Klaxons:

it's sad that you think that we're all just scenesters, and even if we were it's not the scene you're thinking of

2008-02-28T21:45:00.005+01:00

De bende jonge wolven van The Galacticos mocht Trix opwarmen voor Los Campesinos! Deze Limburgse youngsters haalden onlangs de finale van Humo's Rock Rally en werden door RifRaf gebombardeerd tot 'onze eigen Arctic Monkeys' (sorry, Ronny's Exchange Booth!). Dat er zeker raakpunten zijn met de Sheffieldse band werd snel duidelijk. Jonge leeftijd: check! Catchy gitaarpop: check! Ueberstrak spel: check! Liedjes over uitgaan en dansen: check! Toch moet er niet overdreven worden met de loftrompet. De teksten van The Galacticos zijn vaak puberaal (Do you want to have fun?, komaan zeg, dat bedenk ik ook) en komen niet aan de enkels van die van straatpoëet Alex Turner. Geen schande overigens als je bedenkt dat de gemiddelde leeftijd van de groep nauwelijks 17 jaar is. Met hun verrassende cover van Orchestral Manoeuvres in the Darkklassieker 'Electricity' bewezen ze hun potentiëel.

Los Campesinos! begon daarna rommelig aan haar wisselvallige set met 'Broken Heartbeats Sound Like Breakbeats'. De best thing to come out of Wales, since..., ja sinds wat eigelijk?, herpakte zich gelukkig snel met een koppel instantklassiekers uit hun debuutplaat. 'Don't Tell Me To Do The Math(s)' en 'Death to Los Campesinos!' toonden dat de Welshe ADHD'ers niet voor niets een van de meest gehypete bands van het moment zijn. Ook 'This Is How You Spell "HAHAHA, We Destroyed the Hopes of a Generation of Faux-Romantics"' mocht er nog wezen maar daarna viel het niveau wat terug, een sterk nummers als 'The International Tweexcore Underground' niet nagesproken. Niet geheel onlogisch voor een debuterende band. Ik probeerde dan maar uit te zoeken welke van de drie meisjes de knapste (de violiste, overduidelijk) en welke van de vier gasten de coolste (een gitarist genaamd Tom, hoe kan het ook anders, die het publiek aansprak in tweedehands Frans tot hij tot de schaamtelijke conclusie dat iedereen Vlaams sprak) was.

Los Campesinos! eindigde met een spetterende finale. 'You! Me! Dancing!', hun beste nummer, kreeg het publiek van de eerste noot mee. Met lyrics als 'If there's one thing I could never confess / It's that I can't dance a single step' voelde ik me persoonlijk aangesproken. 'We Throw Parties/You Throw Knives' ('There's red staines all over the place / but they're not blood, they're cherryade') en 'Sweet Dreams, Sweet Cheeks' maakten de klus helemaal af. De hoeveelheid aan maffe instrumenten - melodica, koebel, ... - geeft Los Campesinos! een ontegensprekelijke eigen livesound die zelfs bij de mindere nummers nooit echt verveelt.

Setlist

Broken Heartbeats Sound Like Breakbeats
Don't Tell Me To Do The Math(s)
Death to Los Campesinos!
This Is How You Spell "HAHAHA, We Destroyed the Hopes and Dreams of a Generation of Faux-Romantics"
Drop It Doe Eyes
The International Tweexcore Underground
Knee Deep At ATP
My Year in Lists
Frontwards
We Are All Accelerated Readers
...And We Exhale and Roll Our Eyes In Unison
You! Me! Dancing!
We Throw Parties/You Throw Knives
Sweet Dreams, Sweet Cheeks

2008 rules: The Long Blondes! Guillemots! Mystery Jets!

2008-02-24T18:31:00.001+01:00

2008 is officieel een goed jaar voor muziek. Twee van mijn favoriete bands, The Long Blondes en Guillemots, hebben een album in de pijplijn. De teasers die ze beiden de wereld instuurden klinken zo fantastisch dat ik haast niet kan wachten om het eindresultaat te horen.

De nieuwe plaat van The Long Blondes heet 'Couples' en wordt geproducet door Erol Alkan. Dit is niet enkel fantastisch nieuws omdat Erol sinds I Love Techno één van mijn persoonlijke helden is, maar ook omdat hij enkele van de beste Long Blondes nummers uit het verleden bewerkte. Denken we maar aan B-kantjes als 'Fulwood Babylon', 'Who Are You to Her?' en 'Five Ways to End It'. Deze nummers verwijzen het aan Gang of Four schatplichtige gitaarwerk van de Blondes wat meer naar de achtergrond en focussen op de glamoureuze discopunkkant van de band. Nieuw nummer 'Century' ligt ook meer in die lijn, al kan het qua kwaliteit net niet tippen aan eerdergenoemde schijven. Je kan het nummer beluisteren op de MySpace van The Dead Eyed Bitches (een verwijzing naar de dead eyed bitch uit 'Giddy Stratospheres'), al luistert het daar de naam 'Everything I Touch'.

Ook Guillemots liet opnieuw van zich horen. Het geesteskind van Fyfe Dangerfield heeft met 'Kriss Kross' een schitterend nieuw nummer gemaakt, dat na registratie gratis te downloaden is op de website. 'Kriss Kross' drijft op een lekker baslijntje en is vintage Guillemots. Als het een voorbode is voor hoe hun album gaat klinken mogen ze zich weer opmaken om m'n album-van-het-jaar-award in ontvangst te nemen. Dat klinkt wat voorbarig, maar het nummer is echt zó goed!

Ook de nieuwe plaat van Mystery Jets wordt geproducet door Erol Alkan. Het zou oneerlijk zijn om ze op het niveau te zetten van twee van mijn favoriete bands, maar hun nieuwe single 'Young Love' is werkelijk indrukwekkend en het beste wat Mystery Jets al maakte. Niet dat het nummer revolutionair of vernieuwend is, verre van zelfs, maar het steekt zo goed in mekaar dat het onmogelijk is om het niet goed te vinden. 'Young Love' is een simpel poppy Beatlesachtig liefdesliedje, dat qua puurheid voor weinig moet onderdoen. Het liedje gaat over een eenmalige ontmoeting tussen een jongen en een meisje. Maar: You wrote your number on my hand / But it came off in the rain. De geliefden gaan op zoek naar elkaar: If I only knew your name / I'd go from door to door is een zinnetje dat me week maakt in m'n hartje. De hier al fel bewierookte Laura Marling neemt de rol van het meisje op zich en doet dat perfect.

top 100 aller tijden!

2008-02-15T22:34:00.006+01:00

Ruim een jaar geleden verdeed ik m'n tijd door een top honderd op te stellen van mijn favoriete nummers aller tijden. Het was één van de moeilijkste dingen die ik ooit deed. Omdat het lijstje ondertussen hopeloos verouderd is, ging ik de uitdaging opnieuw aan. De komende weken zal ik jullie het resultaat op deze blog presenteren.

Let wel op: ik heb niet de pretentie om de lijst uit te roepen tot dé ultieme lijst. Het is een combinatie van all time favourites en snoepjes van de dag en zou er morgen alweer anders uit kunnen zien.

Verwacht heel snel eerste berichten...

(edit) ...of niet, want uiteraard denk ik opeens aan nummers die absoluut niet mogen ontbreken waardoor ik de hele top honderd weer door elkaar moet gooien. Ik overweeg ook om de lijst in te korten tot 75 nummers. Later meer daarover.

Stars!

2008-02-10T15:37:00.000+01:00

Vrijdag stond het eerste optreden van het nieuwe jaar alweer op het programma. Een jaar dat trouwens fan-fuckin'-tastisch belooft te worden op muziekgebied, maar daarover later wellicht meer. Stars kreeg de eer om mijn concertseizoen te openen en bedankte daarvoor met een schitterende prestatie.

De band uit Montreal had Apostle of Hustle meegebracht om het voorprogramma te verzorgen. Apostle of Hustle is een van de vele groepjes uit de scene rond Broken Social Scene en dat hoor je er ook aan. Ze indierockten en post-rockten in de beste Broken Social Scene-traditie zonder wereldschokkend uit de hoek te komen. Degelijk zonder meer.

Stars (geweldige groepsnaam overigens) zorgde voor het eerste kippenvelmoment door de set ietwat voorspelbaar in te zetten met 'The Night Starts Here', een van de betere nummers van hun nieuwe en schandalig overkeken album 'In Our Bedroom After the War'. De muziek van Stars zou je met een vreselijk pretentieuze term intelligente popmuziek kunnen noemen. De instrumentatie wordt niet beperkt tot het cliché gitaar-bas-drums en de teksten zijn vaak impliciet. De stemmen van Amy Millan en Torquil Campbell passen wonderwel bij elkaar en de jongen-meisjeharmonieën zorgen voor een mooie afwisseling.

De hoogtepunten die volgden waren makkelijk te voorspellen maar daarom niet minder geweldig. Ik pik er enkele uit... 'Personal', het wondermooie maar oh zo droevige verhaal over een mislukte date. 'Your Ex-Lover Is Dead' gaat over een ontmoeting tussen ex-geliefden en straalt van optimisme. Ook het trippy 'Reunion', de krachtige single 'Take Me to the Riot' en de werkelijk epische setafsluiter 'In Our Bedroom After the War' blijven moeiteloos overeind in dit rijtje.

Om af te sluiten toch nog eens benadrukken hoe mooi het is om een band te zien stralen van spelplezier. De mensen van Stars speelden oprecht graag muziek voor de gelukkige aanwezigen en dat heeft z'n invloed op het publiek. Niets zo vervelend als een ongeïnspireerde band een setje zien afhaspelen.

Florence and the Machine

2008-01-26T12:33:00.000+01:00

Nu Adele door alles en iedereen getipt wordt als de ster van 2008 is het tijd om wat tegengewicht te brengen. Niet dat ik haar talent wil miskennen, maar er zijn volgens mij anderen die met net iets meer gezegend zijn. Florence and the Machine met name, een singer-songwriter met een stem als een klok. Zoals iedereen die jong en hip is komt Florence uit Londen (al plaatste ik in een vorige post Laura Marling blijkbaar ten onrechte in de Britse hoofdstad, gelukkig heb ik niet genoeg lezers om mij erop te wijzen dat ze uit het landelijkere Eversley komt). Haar muziek is minimalistisch - begeleidingsband The Machine' bestaat vaak uit slechts één man - en geeft haar fantastische stem alle ruimte. Qua stijl doet ze me wat aan Scout Niblett denken en dat is uiteraard altijd een compliment. Florence maakt ook een geslaagd gastoptreden op de debuutplaat van Lightspeed Champion, de nieuwe band van ex-Test Icicle Devonte Hynes. Die plaat, Falling off the Lavender Bridge, is trouwens beter dan ik verhoopte. Van de vele demo's die op het web rondzwerfden was ik nooit echt onder de indruk, maar op het album valt alles wonderwel op z'n plaats. Geen geflipte ravecore die je misschien verwachtte als je Test Icicles een beetje kent, maar wel twaalf mooie folkliedjes.

Laura Marling

2008-01-19T22:54:00.000+01:00

Nadat ik gisteren de hipste nieuwe band van het moment onder de aandacht bracht, wil ik vandaag hetzelfde doen met de hipste nieuwe soloartiest. Laura Marling is misschien wel de fonkelendste diamant uit de razend interessante folk renaissance die momenteel floreert in en rond Londen. Voor haar zeventien lentes schrijft ze opvallend volwassen en bij momenten zelfs bittere teksten over wat anders dan de liefde. 'New Romantic' handelt over verloren liefde en met tekten als I would never love a man 'cause love and pain go hand in hand / and I can't do it again is de toon niet bepaald optimistisch.

De video voor 'New Romantic' kan je terugvinden op YouTube maar ik zet hier de liveversie die Laura Marling neerzette bij Jools Holland. De video toont Marling op haar kwetsbaarst en laat ook zien dat ze uiteindelijk ook maar een verlegen tienermeisje is (met Spice Girls T-shirt!).

Dat het er ook wel eens wat luchtiger aan toe mag gaan, bewijst miss Marling bij haar vrienden van Noah and the Whale, uit dezelfde folk scene. Hun 'Five Years Time', wellicht het meest happy nummer ooit, wordt opgevrolijkt door de backings van de Londense. En we moeten eerlijk zijn: ze zingt de jongens vlotjes naar huis en gaat zelf met alle aandacht lopen. Ook de videoclip is zwaar de moeite:

death to los campesinos!

2008-01-18T20:05:00.000+01:00

Ze zijn jong, rotgetalenteerd en komen uit Wales, of all places. En ze hebben dé plaat van het jaar gemaakt (ha, dat obligate mopje wordt nooit oud)! De naam? Los Campesinos!, vier jongens en drie meisjes die klinken als Architecture in Helsinki dat de rammelende indie rock van Sonic Youth of Pavement covert. In Groot-Brittannië zijn ze ondertussen hot en het is slechts een kwestie van tijd voor de rest van de wereld door de knieën gaat. Want Los Campesinos! (letterlijk: De Boeren!) is niet zomaar het eerste het beste gehypete Britse bandje. Dat deze jongeren wel degelijk iets in hun mars hebben bewijzen ze op hun eerste langspeler 'Hold On Now, Youngster...' Die komt pas officieel uit op 25 februari maar leakte al op het web, zoals het een hippe band betaamt.

Het leuke aan Los Campesinos! is dat ze punk en twee pop hand in hand laten gaan. Dat lijken uitersten van de muziekwereld maar uiteindelijk groeiden ze beide vanuit de DIY-gedachte. Met 'The International Tweexcore Underground' hebben ze er zelfs een liedje aan gewijd: and I never cared about Henry Rollins / Amelia Fletcher never meant anything to me / but the International Tweexcore Underground will save us all. Op de b-kantjes van die single coverden ze zowel 'Police Story' van hardcorelegendes Black Flag als 'C Is The Heavenly Option' van tweehelden Heavenly.

Het uitstekende 'The International Tweexcore Underground' heeft de plaat niet gehaald, en dat zegt veel over het niveau van de nummers die wel op het schijfje belandden. You! Me! Dancing!, bijvoorbeeld, drijft op een riffje dat zo lijkt weggelopen van Daydream Nation en bevat het zinnetje It's you! / It's me! / And there's dancing! Moet ik nog meer zeggen?! Dat die gekke boeren ook gevoel voor humor hebben, mag blijken uit 'This Is How You Spell "HAHAHA, We Destroyed the Hopes and Dreams of a Generation of Faux-Romantics"' (die titel alleen al): We have to take the car 'cause the bike's on fire. Het moet er echter niet altijd lacherig aan toe gaan. It's the opposite of true love is at follows / Reality! klinkt het in breakupsong 'We Are All Accelerated Readers'. Of nog: You should have built a wall, not a bridge.

Op 26 februari speelt Los Campesinos! het dak van Trix (Eppo gaat daar niet mee kunnen lachen). Ik zal er zijn en iedereen die een arena-uitverkopende groep in wording in intieme setting wil zien zou hetzelfde moeten zeggen.

Dat de video voor nieuwe single 'Death to Los Campesinos!' de tweezijde van de band belicht mag duidelijk zijn: wat begint met een doordeweekse jam, ontaardt al snel in all things twee: confetti! poesjes! bloemen! regenboog! en zelfs een magische eenhoorn!

een teken van leven!

2007-12-25T22:32:00.000+01:00

Excuses dat ik jullie, happy few die deze blog nog frequenteren, zo lang in de kou heb laten staan. Om diverse redenen is het er niet van gekomen om een bericht neer te typen. Voornamelijk luiheid. Nu de examens eraan komen en ik dus een veredeld verlof heb gaat daar natuurlijk weer verandering in komen. En als je de termen muziekfreak, lijstjesfreak en eindejaar combineert, weten jullie natuurlijk dat ik deze blog ga overspoelen met eindejaarslijstjes. Te beginnen met een lijstje van 11 gebeurtenissen, trends en evoluties die m'n muziekjaar 2007 bepaalden. In willekeurige volgorde.

1-Tomasz' darlings Bloc Party en Arcade Fire bevestigen! De nieuwe releases van deze bands, respectievelijk A Weekend in the City en Neon Bible, fietsen probleemloos in de top5 van albums.

2-Tomasz herontdekt Gang of Four! 2007 was voor Tomasz het jaar van de post-punk, en daar zat GoF voor een groot stuk tussen.

3-Tomasz houdt van elektro! Een trend die vorig jaar begon, zet zich voort. Wie Tomasz twee jaar geleden vertelde dat hij naar I Love Techno zou gaan kreeg eerst vreemde blikken en werd daarna vierkant uitgelachen.

4-Muziek is niet dood! Dat bewijzen debuutplaten van Digitalism, Kate Nash, Future of the Left, Justice, New Young Pony Club, The Tellers, The Strange Death of Liberal England, Battles, The Kissaway Trail, Klaxons, Jamie T en vele andere...

5-Tomasz houdt van A! Antwerpse concertzalen als Lotto Arena, Petrol en vooral Trix zorgen voor nieuwe mogelijkheden op het vlak van livemuziek.

6-Grrrl power! M.I.A., Feist, Au Revoir Simone, Amiina, New Young Pony Club, St. Vincent, Björk, Rilo Kiley, Dragonette, Kate Nash, Monkey Swallows the Universe, ...

7-R.I.P.! Wat volgens iedereen het jaar van de come-backs was, kende ook wat groepen die er veel te vroeg mee stopten: Larrikin Love, Blood Brothers, Electrelane (hiatus) en Monkey Swallows the Universe (hiatus).

8-Arcade Fire speelt Vorst Nationaal plat! Het beste optreden van het jaar kwam op naam van Arcade Fire dat op een mooie vrijdag in november voor een mystieke ervaring zorgde.

9-retreat! retreat! ontgroeit Mol! Het beste dj-collectief van Mol en omstreken onderging niet enkel een naamsverandering maar moest ook vaststellen dat er geen plaats is voor hen in een gemeente waar de gemiddelde feestganger the Summer of fuckin' 69 wil horen.

10-Rock the Casbah! Met wisselend succes organiseerde D. en Tomasz optredens in het Molse jeugdhuis.

11-Tomasz houdt van festivals! Koergekweel, Cactusfestival, Rock Herk, Rock Olmen, Mestival en natuurlijk Pukkelpop en I Love Techno stonden dit jaar op Tomasz' programma.

The Edukators

2007-12-09T18:33:00.000+01:00

Een groepje jonge anarchisten breekt in villa's in. Ze stelen echter niets maar verplaatsen meubels en laten berichten als 'de vette jaren zijn over' achter. Op die manier willen ze rebelleren tegen de kapitalistische maatschappij. Op een keer worden ze betrapt en besluiten ze hun betrapper te ontvoeren.

De vreemde driehoeksrelatie tussen de jongeren en het schijnbare Stockholm syndroom dragen bij tot de kracht van de film. Spitse dialogen en uitstekende acteerprestaties (vooral van de rotgetalenteerde Daniel Brühl die schittert als revolutionair Jan) maken van The Edukators een ijzersterke prent.

i'm in indie pop heaven, again (aka YouTube goodies)

2007-12-09T15:00:00.000+01:00

Regelmatige bezoekers van deze blog weten ondertussen dat ik een zwak heb voor The Pipettes. Nu ze mijn favoriete nummer Because It's Not Love (But It's Still A Feeling) als single uitbrengen is dat dus de ideale gelegenheid om nog eens uitgebreid mijn liefde te tonen. Ik blijf er trouwens, vanuit een jeugdige naïviteit, bij dat Rosay tijdens het optreden in de Botanique bij dit nummer naar mij keek en wees! Nah!

In deze video leggen de meisjes hun basisdansmoves uit. Kan het nog schattiger (schattig moet trouwens zowat het meest gebruikte woord zijn op deze blog)?